Ik ken heel wat vrouwen (Nederlandse en andere westerse vrouwen), ook goede vriendinnen dus, die een relatie hebben of hebben gehad met een egyptische man.
De meesten zijn niet gelukkig, of zelfs zeer ongelukkig en gescheiden/gevlucht, soms zelfs met (gedwongen) achterlating van hun kind(eren).
Wat is niet gelukkig zijn o.a.? Psychisch en lichamelijk geweld, je moeten onderwerpen aan zijn wil (je mag bijvoorbeeld op straat niet meer lachen, want dan krenk je zijn eer, andere mannen mogen eens denken dat jij naar hen lacht), je moet je anders gaan kleden, je mag niet meer alleen uit, tot zelfs, je wordt opgesloten en mag alleen met zijn toestemming en onder begeleiding van hemzelf, een broer of vrienden van hem het huis uit.
Hij is al getrouwd of trouwt met een vrouwelijk familielid.
Hij bedriegt je, als je dat accepteert ok, maar ik ken heel wat vrouwen die dachten dat hun man zo veel moest werken, maar toen ze bijvoorbeeld in de prullenbak van zijn computer keken of sms-sjes controleerden kwamen ze er achter dat ze beslist niet de enige waren.
De smoesjes, ja, een egyptische man heeft nu eenmaal zijn behoeften enz. enz., tuurlijk, als jij dat accepteert, prima…
Je controleren, ook als je in Nederland bent, dagelijkse telefoontjes (lijkt heel lief) om te zorgen dat je niet na gaat denken en ook het isoleren daarmee, want je mag niet meer uit en zeker niet met mannelijke vrienden.
Het geldgebeuren, de verhalen van moeder ziek, vader moet operatie, mijn computer is gestolen of kapot, ik kan de huur niet betalen, whatever.
Of nog beter, ik wil een winkel kopen, een taxi, een boot, een huis voor ons samen zodat we hier een goed leven kunnen beginnen.
Jij mag alles betalen als hij naar je toekomt in je eigen land. Je mag borg gaan staan enz. enz., en ook vaak moet jij dan geld storten omdat hij moet laten zien dat hij genoeg geld op een rekening in Egypte hebt.
De boze buien, het geschreeuw, de woede die op jou afgekoeld wordt.
De mishandeling, na verloop van tijd, als jij niet gehoorzaam bent of hem ‘belachelijk’ hebt gemaakt.
Je mag niet meer zwemmen, of naar het strand, dat doet een nette vrouw niet…
Je eten vind hij niet lekker, ‘mijn moeder weet tenminste waar ik van hou’.
Als er kinderen komen veranderen ze vaak van de leuke man waar je mee uitging, die ook dronk, danste, gezellig was, tot een vader die moet zorgen dat de moeder van zijn kinderen zich wel gepast gedraagt. Wat dat inhoudt kun je zelf wel invullen. Nog meer controle.
Kinderen zijn bezit van de man, of de familie van de man, en bij overlijden of een echtscheiding kunnen ze je (door de wet) afgenomen worden.
Op dit moment zijn er weer 2 kinderen gekidnapt door hun vader, de moeder was zo handig om op het verzoek van de vader in te gaan ‘om hem zijn kind te laten zien’. Bij aankomst in Cairo wordt de vrouw verzocht uit de auto te stappen om haar bagage uit de kofferbak te halen, de vader springt in de auto en rijdt weg met al haar bagage en het kind. Politie en ambassade kunnen weinig doen…
Er verdwijnen vrouwen, soms zijn er berichten van zelfmoord, waarvan vriendinnen of familie zeggen dat dat beslist niet klopt…
Vrouwen raken duizenden, soms honderdduizenden euro’s kwijt, soms lenen ze geld waar ze de rest van hun leven aan moeten afbetalen. Alles verdwijnt.
Zo kan ik nog wel meters voorbeelden en verhalen schrijven.
Je hoeft het niet te geloven hoor, maar ik heb het allemaal gezien en gehoord, de huilende vrouwen in huis gehad, geprobeerd te helpen.
En ik zie het steeds weer gebeuren, die verliefde dames op het terras, ‘hun ahmed, hammed, sherif, sayed is anders’, ze zijn allemaal anders…
Tot je ze ziet, met blauwe ogen, snijwonden, de vreselijkste ervaringen, geen geld voor een drankje, kleding, of wat dan ook, gesluierd, met handschoenen, alles bedekt, radeloos omdat ze hun kinderen kwijt zijn.
Tuurlijk zijn er goede mannen bij, maar onthou dat de armoede hier groot is, de familie altijd op de eerste plaats komt, ook al zijn ze getrouwd, en de cultuur en religie een grote rol spelen. Jij blijft een westerse, een buitenstaander, als je wordt geaccepteerd is dat vaak omdat jij een bijdrage kan leveren in hun welvaart.
Iedereen moet weten wat ie doet, maar verwacht weinig medeleven van anderen, hulp kan niemand bieden, de ambassade niet, de politie niet, de vrienden en zijn familie zullen het ook niet doen, die profiteren allemaal mee en zitten vaak in het complot, en de meeste mensen zullen denken ‘’'had ik je niet gewaarschuwd", want je bent de zoveelste.
Nee, ik geef geen geld meer aan vrouwen die een ticket naar huis willen omdat ze alles kwijt zijn. Nee, ik neem die vrouwen niet meer in huis, zelfs als ze uiteindelijk zeggen dat ze inzien dat de relatie niet goed is omdat hij haar mishandeld heeft, ze gaan naar huis, hij komt met een bosje blommen en belooft dat het allemaal anders wordt, en ze nemen hem weer vrolijk in hun armen.
Tot ze helemaal kapot en berooid zijn. Maar dan is er meestal niemand meer.
En nee, ik heb de nodige huwelijksaanzoeken gehad, en heb ze allemaal hard uitgelachen. Het verschil in cultuur, normen, zeden, waarden, opleiding, gevoel, achtergrond en mensbeeld, dat is niet of nauwelijks te overbruggen.
Zeker niet als je dan ook nog het taalprobleem er naast zet.
Voor de dames die echt gelukkig zijn met hun habibi… Alf mabruk 