Als het niet erkend is door de vader en jouw achternaam heeft is er echt geen gevaar hoor!!! Geniet lekker van jullie vakantie en het weerzien van je lief met jou en jullie zoon.
Skyblue, goed geregeld hoor. Lekker met je kindje naar je mannetje…Heerlijk toch! 
Wat er met die van mij aan de hand is weet ik ook niet. Ik weet alleen dat ik het niet meer volg…
Ik had verteld dat we erover gehad hebben hoe nu verder en dat hij niet lekker in zijn vel zit ivm zijn werk. We hebben het over de toekomst gehad, hier of daar wonen, kinderen moslim of niet. De laatste skype was vorige week zaterdag (niet afgelopen maar week terug) Vorige week maandag nog gesmst, toen heb ik niet meer gehoord tot donderdag toen heb ik zelf maar een sms gestuurd met, Hey, how are you?? Kreeg meteen een reactie terug dat het wel goed met hem ging, niet slecht hoe het mij ging en een dikke kus…Vervolgens heb ik wat teruggestuurd dat ik me niet zo goed voelde omdat er op het werk iets vervelend was voorgevallen(zelfmoord) en vervolgens niets meer gehoord. De volgende dag heb ik gesmst dat ik het zo fijn vind dat er voor me is als ik zeg dat ik hem nodig heb omdat ik me klote voel…(sarcastisch dus) niets vernomen. Zaterdag sms gestuurd met de vraag of we binnenkort weer kunnen skypen want we moeten praten over ons, zo gaat het niet, we hebben nog een relatie en we hebben nauwelijks contact. Niets gehoord. Zondagmiddag gebeld, belde hem wakker, dus was een gesprek van een minuut, het enige wat hij zei was, Hey mandy, i am so tired, i am sleeping.I wanna sleep more because i have work in 3 hours…Oke, toen hing hij op…
Heb hem gisteravond nog gesmst waarom hij me negeerd. Wat ik misdaan heb dat hij me zo behandeld en dat ik dat niet verdien omdat ik alleen maar wil praten over de situatie…
Ik begrijp het niet…Voel me er echt niet goed bij. Hij heeft wel tegen me gezegd dat hij een relatie nooit zo laf zal beeindigen door niets meer te laten horen. We hebben ook nog niet besloten over hoe en wat…
Ik ben steeds meer aan het twijfelen. Soms denk ik weleens, ik pak mijn boeltje en ik vertrek. Ik ga daarheen voor een tijdje zodat we bij elkaar kunnen zijn en elkaar beter kunnen leren kennen. Ik ben nu 23. Zit nog nergens aan vast, dus wat let me om daar niet heen te gaan…Eeuwige twijfel. Een baan vind ik ook weer als ik terug kom naar NL. Pff, zo moeilijk dit. Het moeilijkste is dat ik niet praat met hem omdat hij telkens geen contact zoekt, wil, kan etc etc…waaaaaaaaaaaaaaaah!!!
xxxxx
Hoi Deena, wat vervelend dat hij niet reageert op je smsjes. Wat ik zelf geleerd heb is om geen sarcastische of vervelende smsjes te sturen want daar reageert mijn lief helemaal niet op. Hij heeft soms gewoon tijd nodig omdat hij zich niet goed voelt of het gaat niet goed met zijn winkel. Hij vind het dan prettig om elkaar te spreken op het moment dat het geregeld is en hij wil me dan niet bezorgd maken. Wat ik natuurlijk wel doe, maar probeer het gewoon even te laten. Denk goed na wat je zelf wil en bel hem een tijdje niet. Kijken of het van zijn kant komt, en anders bel je na een week om te kijken of hij dan opneemt, blij is om je te horen.
Sterkte!
hoi Deena,
am so tired, i am sleeping.I wanna sleep more because i have work in 3 hours
Wat ben ik blij dat ik dat soort onzin niet meer hoef aan te horen, kon me daar zo aan storen. Maar sterkte ermee en doe vooral je eigen ding idd. Zorg ervoor dat jij blijft weten wat je wilt zeg maar (als je begrijpt wat ik bedoel). Ik wilde dat soort dingen nl. niet horen en daarna wilde hij mij niet meer horen hahahah (kan er nu om lachen, maar hoe frustrerend was het op momenten dat je iets wilde weten, vreselijk!). Succes!
Hi Deena,
ik ben het met Dalfien eens, mijn ervaring is ook dat als hij niet wil praten dan doet ie dat niet. Hoe hard je ook probeert, dwingen lukt echt niet.
Ik liet dan dmv smsjes weten dat ik er voor hem was als hij je nodig had of ik gaf hem rust en tijd tot hij er zelf uit is.
Ik weet ook dat dit makkelijker te zeggen is als je er niet middenin zit (ook uit ervaring haha, ik heb die 2 mnd ook echt niet rustig zitten wachten maar toen hij eerder een keer in de knoop zat wel) en al doende leert men.
Succes, ik hoop dat je snel duidelijkheid krijgt…
Ik zou weleens willen weten hoeveel vrouwen het zouden accepteren als hun Nederlandse vriendje niks liet weten en vervolgens klagend aan de telefoon hing en zei dat hij wilde slapen omdat hij zo moe was… Ik denk dat de meesten hem hooguit welterusten zouden wensen en denken dat dit toch wel een heel vreemde manier was om te zeggen dat je niet langer geinteresseerd was… :slapen:
Ik zou weleens willen weten hoeveel vrouwen het zouden accepteren als hun Nederlandse vriendje niks liet weten en vervolgens klagend aan de telefoon hing en zei dat hij wilde slapen omdat hij zo moe was
Ja, feit is wel dat het daar veel harder werken is en veel warmer ook nog eens een keer, dus kan er best een beetje in meegaan, maar niets van je laten horen en als ik je dan te pakken krijg me niet eens langer dan een minuut te woord willen staan…jaaa daaaaaaagggg…kost mij ook geld te bellen! Dan neem je toch maar even de moeite te luisteren en moet je geen eisen stellen dat ik wel bereikbaar ben als het jou uitkomt (zo ging het bij mij op het laatst).
heel vreemde manier was om te zeggen dat je niet langer geinteresseerd was…
of gewoon een heel vreemde manier om te laten weten dat je van iemand houdt 
Ja, als het goed gaat is het leuk, maar het moet dan ook wel leuk blijven. En een keertje miscommunicatie is niet erg, maar dat moet dan wat mij betreft ook niet ‘gewoon’ worden. Niets voor mij dus (was al gebleken ;)). Succes met jullie liefdes, ik hou het weer voor gezien. Over twee weken op vakantie naar Turkije en nu al waarschuwingen daar niet verliefd te worden hahahah.
Groetjes
Wat doet het er toe wat ‘de meesten’ zouden doen/denken…
Deena, zeker zit je in een moeilijke situatie, kan het me echt invoelen. Ik denk ook dat de mannen daar moeilijk met onze gevoelens en gedachten erover kunnen omgaan. Inlevingsgevoel hebben ze niet meegekregen bij de opvoeding :-), in het algemeen gesproken dan…
Maar misschien is de situatie voor hem ook wel zo moeilijk dat hij er even niets mee kan?? En dan herken ik wel weer het ‘er liever even niet over praten’.
Hoewel ik met mijn vriend goed over alles kan praten, lukt dat wel het beste als we samen zijn. Tijdens het bellen of skypen merk ik gewoon dat het, vooral van zijn kant, wat oppervakkiger blijft. Denk dat dat ook wel door de cultuur komt hoor.
Maar wat jij er nu mee moet? lastig hoor…als ik zou kunnen zou ik inderdaad op het vliegtuig stappen om het goed uit te zoeken met hem. De andere optie is om het van zijn kant dan maar af te wachten, met het gevolg dat jezelf steeds maar onrustiger wordt etc etc…in de hoop dat hij snel realiseert dat ook jij hem nodig hebt!
Sterkte met wat je ook gaat doen, liefs.
de meeste zijn inderdaad alleen bereikbaar als het HUN uitkomt
tsja, het gaat dus wel goed met hem hee Deena…
het is altijd iets- tired-busy-famly-problam my work—
op den duur klinkt dit inderdaad als onzin… ,
ja, t is wat met die mannen.
Ik heb de afgelopen anderhalve maand eigenlijk een nogsl rottijd gehad met N. onwijs veel heftige ruzies, dat ik werkelijk op t punt stond om de deur uit te gaan en ergens anders een appartement te huren.Die miscommunicaties maakte me helemaal gek en dat hij de stomme wc nieteens goed kan doortrekken is ook erg irrie.
afgelopen week was het (natuurlijk) weer zover, een ruzie omdat hij dacht dat ik pissig was. hij vroeg: wat wil je nou? en ik zeg: ik wil dat t goed komt.
Daaruit kwam ook: ik wil niet praten.
oke, jij niet praten? ik ook niet praten.
2 dagen hebben we geen woord tegen elkaar gezegd. Het moet nu maar vanuit zijn kant komen. ik heb gezegd wat ik wil en dan moet jij daar maar iets mee doen.
toch heb ik op de laptop even mijn woede in een worddocumentje eruit getypt, dat helpt bij mij altijd. daarna t lekker in de vuilnisbak van de pc gestopt.
toen ik die avond thuiskwam nadat ik op de luchthaven had gewerkt stonden er in de hele kamer kaarsen aan en een romantisch muziekje.
Pfffff gelukkig is t dan t wachten toch waard geweest. ik moet rustiger doen, ben veels te snel nerveus en koppig… en voor hem t zelfde.
we hebben al n paar afspraken gemaakt, als ik boos ben: pak me beet en geef me een onwijs sterke knuffel!
en als hij boos is, 2 dagen rust, wel pratne, maar neit over serieuze dingen, en dan na die 2 dagen moet hij praten.
tot nu toe heeft t al een paar keer goed geholpen! haha
nou vanmiddag, hij kwam thuis om te lunchen. hij nam kosherie mee en basboesa, heerlijke zoetigheid. toen hij de deur opende zat er een roos in zijn mond. Ja dit is weer dat lieverdje die ken ken van toen ik hem net ontmoette…
ben blij dat ik hier zit en niet ver bij hem vandaan, want anders zou ik echt gek worden.
heel veel succes meidene n ik hoop dat t bij mij nu ook weer een tijdje rustig zal zijn…
groetjes suus
ok toch nog kleine reactie dan
leuk te lezen Suus, soms lastige situaties maar jullie komen er wel altijd weer uit! Liefde he…
groetjes
Blijven praten is eigenlijk het meest belangrijke…
meiden,
allemaal super bedankt, doet me goed dit te lezen
ik ga nu proberen om het even te laten rusten maar het is zo moeilijk omdat we allebei in een dipperiode zitten. het liefste ga ik ook naar hem toe nu…maar ik heb ook werk en de ramadan begint in de tijd dat ik zou kunnen gaan, dus dat is ook lastig. hij heeft tijdje geleden al aangegeven dat het hij het niet prettig zou vinden als ik daar zou zijn dan vanwege bijeenkomsten, moeilijke tijd, ik die daar dan ben en hij het gevoel heeft mij te meoten vermaken zeg maar…tja het is moeilijk, echt moeilijk…
ik zou hem gewoon zo graag in de ogen willen kijken, een knuffel geven en even niets willen zeggen, gewoon er zijn…hij voor mij en ik voor hem…
xx
toch nog ff iets.
als hij mij om tijd vraagt of als hij tegen me zegt dat hij er even niet over wil of kan praten dan weet ik dat…maar zoals ik al zei hebben we gewoon nog geskypt vorige week (lang geleden maar ja) toen hebben we normaal gesprek gevoerd, erg prettig zelfs. en dan nu dit, dus is het voor mij moeilijk om te accepteren dat hij me aan het negeren is…ik weet geen reden, ben niet boos op hem geworden. Wel wat je zegt, i heb een sarcastische sms gestuurd, dat is misschien niet zo slim geweest, maar zeg, ik kan niet altijd blijven lachen en meegaan in zijn moeilijke harde levensbestaan in Egypte…Beetje begrip en respect voor mijn manier van contact leggen kan ook wel gewaardeerd worden denk ik dan…
Nu ik hier zit te typen zit ik weer te denken ik ga daar naartoe. alles uitpraten, zien hoe lang ik blijf, zeg me werk op, verkoop mijn auto en onze toekomst op zijn beloop laten door daar heen te gaan en elkaar beter te leren kennen…nou nou, dat spuien is toch prettig. anders had ik hem waarschijnlijk een sms gestuurd. en ik moet zeggen dat ik er heel veel moeite mee heb om hem nu niet te bellen…ik wil weten waar ik aan toe ben en dat kan zo niet als we niet praten, dat is het enige wat ik wil, praten…(wat voor hem misschien heel wat betekend, aangezien hij niet openlijk is over zijn gevoelens via skype/telefoon)
xxx
Al dat wachten op ze is vreselijk irritant en het maakt ook dat je heel snel gaat denken dat er van alles mis is in de relatie.
Ondertussen heb je hele grote kans dat je straks iets van hem hoort en er helemaal niks aan de hand blijkt te zijn voor hem. Dat hij het ook niet eens bedoelde als negeren. ‘I’m sorry, I was busy, problems with friends/family/work.’ Blabla. Het laatste wat hij je stuurde was nog steeds een normaal, lief smsje met een dikke kus. Klinkt als no hard feelings.
En dan heb je je zorgen gemaakt om niks. Hij is dan trouwens nog steeds wel stom geweest, want sms dat dan gelijk even terug…
Maar nog steeds liever dit dan dat hij je inderdaad negeert.
Hopelijk neemt hij snel contact met je op, heeft hij een goede verklaring en excuses voorbereid en kun jij het tot dan een beetje laten rusten!
En ondertussen zit ik zelf met iets soortgelijks, haha. Maar voor een ander denken dat er niks aan de hand is is een stuk simpeler dan voor jezelf.
Gisteren hebben we elkaar 3 keer eventjes gesproken over msn en het voelde niet goed, hij was niet zoals ik hem kende. Geen grapje of lolletje, negativiteit alom en vooral erg vaag. Ik had hem 's morgens gemaild, stond een hoop in om op te reageren, maar dat kon hij niet. En dan zei hij ineens middenin een gesprekje waarin ik niets bijzonders dacht iets als: ‘Im not prepared yet for any thoughts you have in your mind…don’t ask me wat I mean.’ En dat weer afgewisseld door een opmerking dat hij niets heeft om te geven. Vannacht erg laat kon hij nog steeds niet reageren op mijn mail, maar ging hij een heel verhaal ophangen over dat zijn ziel honger had naar zijn spirit. Langzaam neemt het leven het geloof weg, de golven van het drukke leven voeren je weg met bullshit en dan is het te laat om terug te gaan en is er geen leven meer. Er was nog een kans om terug te keren, maar ook die is verkeken. Als het licht helemaal uit is, is het te laat.
Ik probeerde het grote dramaverhaal (dit ging zo 10 minuten door) te sussen met dat het nooit te laat is, dat je je elk moment tot God kunt richten, om hulp kunt vragen en hij je zal omarmen. Maar soms kon dat niet meer volgens hem.
Vervolgens moest hij de geleende laptop weer teruggeven aan zijn vriend en slapen. Hij is vandaag vrij en dan konden we verder praten. Ik vroeg of het wel goed met hem ging voor vannacht. ‘Don’t worry.’ Toen kwam er nog iets achteraan dat ik hard moest studeren, niet aan hem moest denken en mezelf bezig moest houden. Waarop ik antwoordde dat ik me nu dus wel zorgen ging maken. Weer ‘Don’t worry.’ De laatste keer dat hij don’t worry zei verwikkeld in een vaag verhaal stond hij op het punt me te vertellen dat hij een tweede vriendin had gehad tot die dag. Dus don’t worry uit zijn mond helpt niet echt.
En nu zit ik al de hele dag te wachten tot hij zijn luie kont naar een internetcafé of een vriend sleept om me te vertellen wat er aan de hand is. Hoe moeilijk kan dat zijn?! Hij heeft de hele dag niks anders te doen, maar laat mij nou eenmaal ook graag wachten.
Ook dit zal vast wel niks zijn, want tot eergisteren was hij niets anders dan lief en attent, met mailtjes en smsjes met o.a. verslagen van wat de vorderingen zijn in de dingen die hij aan het veranderen is voor/door mij en dingen als ‘I wanted you to know that I really love you more than what you imagine’.
Maar oeh, wat is dit irritant! Die mannen moeten gewoon duidelijk zijn in wat er aan de hand is en vooral of het ook iets met ons te maken heeft of niet!
Hèhè, dit lucht wel weer even op.
Persoonlijk vind ik dat er ook wel eens naar Petry mag geluisterd worden. Zou je dat toestaan bij je nederlandse/belgische vriend? Ongeacht de cultuur waar je uit komt, denk ik dat aandacht geven aan een vrouw wel overal als algemene regel geldt in een relatie. (En omgekeerd natuurlijk, maar wij hebben het gewoon ietsje meer nodig ,wink )
Natuurlijk is dit weer afhankelijk van persoon tot persoon en van relatie tot relatie. Je kan namelijk geen algemene regel op zoiets plakken. Maar ik denk dat dat lang achterblijven van die communicatie voor het grootste deel te maken heeft met de lange afstand. Want nogmaals , ruzies uitpraten aan de telefoon of via skype is toch echt wel niet de meest optimale manier van communiceren. right?
Suzanne, heeft hij een 2de vriendin gehad?
Dat is ook voor mij nog steeds een beetje een vaag verhaal. Hij heeft mij altijd verteld over zijn beste egyptische vriendin. Totdat hij op een dag erachter kwam dat ze zich een beetje had misdragen met andere mannen en zij vreemd was gegaan. Hij legde mij toen uit dat hij had gedacht ooit met haar te kunnen trouwen en dat hij van haar hield. Zij wist ook van onze relatie (ze had gezegd dat hij moest kiezen) maar hij had het mij niet verteld. Dit kwam eruit de dag nadat ik mijn vakantie naar hem geboekt en betaald had. Hij had haar overigens nog nooit ontmoet.
In Egypte heeft Suusiemes vriend met hem hierover gepraat die er ook niks van begreep (die 2 zijn vrienden) en nog nooit van die Ola had gehoord. Zijn uitleg aan hem was (en aan mij ook toen we het er nog over hadden) dat het contact uit medelijden was omdat zij niets of niemand heeft en erg ziek is (hart) en ook iets van psoriasis. En hij voornamelijk met haar om ging om haar te helpen met een goede moslima te worden en allerlei andere dingen recht te breien die ze een beetje verpest had. Hij heeft mij ook verteld dat ze heeft gedreigd zelfmoord te plegen als hij haar in de steek liet (als haar hart het al niet vanzelf zou begeven van de stress).
Toen ik daar net was belde ze nog elk moment van de dag. En elk moment van de nacht. Terwijl ze wist dat ik er was. Net zolang tot hij opnam. Hij zei dat hij mij wilde en niemand anders en dat zij gewoon vrienden waren. Na wat woordenwisselingen hierover (ook tussen Suusieme en hem) ging hij minderen, lukte het hem beter haar vaker negeren en het laatste wat ik ervan hoorde tijdens mijn vakantie is dat ze ruzie hadden en hij uit frustratie z’n mobiel kapot smeet omdat hij gek van haar werd en van haar af wilde. Als het goed is is ze nu ook verloofd met een andere man.
Maar. Een erg gek verhaal dus.