Deniz: Allereerst bedankt voor je hele lieve woorden! En ja misschien moest het inderdaad zo zijn. Ik ben blij om te horen dat jullie verhaal een bijzondere draai heeft genomen. Zo kan je maar weer zien hoeveel macht het denken en piekeren invloed kan hebben op je gevoel! Dat een bepaalde situatie op verschillende manieren uitgelegd kan worden en dat het maar net is door welke bril je het op dat moment bekijkt. En dan met zo’n grote afstand, zullen meerdere meiden hier wel herkennen, is het soms heel gemakkelijk om dingen verkeerd te interpreteren, juist omdat de afstand zo groot is, juist omdat je elkaar niet in real life ziet. Maar ik ben heel blij om te lezen dat hij dus net als jouw juist alles behalve negatief tegenover een relatie met jouw staat! Tegelijkertijd kan ik indenken dat hij zelf op een heel moeilijk punt in zijn leven zit en voorzichtig is. Zoals je weet heeft hij een verleden (je weet niet hoeveel pijn het hem dat heeft gedaan) en van vele mannen (zullen hier meiden ongetwijfeld kunnen bevestigen) is de dienstplicht die op hun staat te wachten een hele moeilijke periode. Eigenlijk niet weten wat hun te wachten staat, het onbekende, maar wel weten dat ze in moeilijke situaties terecht kunnen komen, dat ze tot een bepaald punt geïsoleerd gaan worden van de buitenwereld/van hun geliefden. Hun leven wordt ‘stopgezet’, terwijl de levens van de mensen in de buitenwereld wel gewoon doorgaan. Wie zegt dan niet dat hun geliefde hun gaat vergeten? Zou jij dan ook niet heel voorzichtig zijn? Heb jij er al eens aan gedacht dat de twijfels die jij hebt, dat hij die misschien ook wel heeft? En ja persoonlijk zou ik, indien het mogelijk is, er voor kiezen om hem nogmaals op te gaan zoeken. Ik vroeg me af is het voor jouw mogelijk om alleen te gaan? Gewoon even een week voor jullie samen om elkaar in alle rust beter te leren kennen? Maar je zou ook kunnen overwegen om samen met je dochter te gaan. Waarom zou je een vriendin mee willen nemen? Als steun, als oppas? Ik neem aan dat als jullie serieus verder willen, dat jullie dochter ook een grote rol gaat spelen in jullie relatie en natuurlijk is het fijn als je een vriendin bij je hebt voor steun, maar als jullie daadwerkelijk verder gaan zullen jullie het ook met elkaar uit moeten vechten, begrijp je een beetje wat ik bedoel te zeggen?
LadySide: Hmmzzz meid hoe is het met je? Wat vind je van de uitslag? Ik kan indenken dat het misschien toch wel even lastig is. Ik kan indenken aan de ene kant super blij bent dat er ‘niks nieuws’ uitgekomen is aan de andere kant lijkt me dat juist ook heel lastig. Soms is het makkelijker als iets een naam heeft, dat je er gewoon een pilletje voor kunt slikken en dat je weet dan gaat het weer beter. ME/CVS is gewoon een heel ongrijpbaar iets, waar je niet even simpel een pilletje voor kunt slikken. En ik kan indenken dat dat wel heel lastig is voor je! Klinkt misschien raar, maar soms denk ik wel je kan beter een been gebroken hebben, dan ziet iedereen wat je hebt, niemand doet er moeilijk over en je weet met een paar weken/maanden is het hersteld. Voor jouw zal het dus heel belangrijk zijn om goed om je grenzen te denken, ze te herkennen en te bewaken. Effe een knuffel voor jouw meid!
Mootjuhh: Bijzonder verhaal…Ik ben heel erg benieuwd hoe het zal zijn…hou je ons op de hoogte?
Egwene: Meid hoe is het met je? Inderdaad welkom terug in Nederland met al het regen en je verkoudheid
Je zou gillend terug gaan en ik maar hopen dat jij de zon voor ons mee zou nemen naar Nederland.
Tamara: Meid ik hoop dat jij inmiddels weet wanneer je richting Turkije kunt…Ach meisie ik heb het zooooo met je te doen! Ik wou zo dat ik die askim van jouw effe door elkaar heen kon schudden, zodat alles weer goed op zijn plekkie terecht kwam en hij het licht weer ziet! Maar helaas kan ik dat niet. Meid ik wil jouw een hele dikke knuffel geven, weet dat wij (ja ik spreek gewoon namens iedereen) dat wij heel erg aan je denken en met je meeleven! Sterkte meis!!!
Floortje, Filiz en Isa: Ik las niet echt een persoonlijk stukje van jullie waarop ik kon reageren, maar ik zag jullie namen wel voorbij komen. Hoe is het met jullie?
Update van mij:
Met mij gaat het op zich best wel goed ook al voel ik mij behoorlijk verward en ben ik op zoek naar stabiliteit/balans. Ik ben nog steeds niet helemaal fit, maar innerlijk voel ik me eigenlijk toch ondanks alles best wel sterk. Ik kom geloof ik steeds meer tot de conclusie dat het beter is om het hoofdstuk pipo los te laten en af te sluiten. Ja ik mis hem en ik ben er heel verdrietig over, baal ontzettend dat het zo gelopen is. Maar door een aantal gebeurtenissen ben ik tot de conclusie gekomen dat ik inderdaad niet hierin moet blijven hangen en verder moet gaan. Alleen weet ik nog niet zo goed hoe ik verder wil? Maar ik weet wel dat ik niet verder kom als ik me vast blijf houden aan pipo. Dus voor mezelf wil/moet ik dingen gaan uitzoeken, op een rijtje zetten (Definitief of tijdelijk afscheid van pipo nemen? Wat wil ik met mijn Turkse vrienden, loslaten of maar zien waar het me brengt? Wat wil ik met mijn gevoelens die ik heb voor het land Turkije? Tot maart 2015 ben ik gebonden aan Nederland, maar wat wil ik daarna? Kortom heel veel dingen uit te zoeken, een nieuwe koers te bepalen hoe ik verder wil met mijn leven.