ik heb jij gemaild miss nomade
Interessante vraag-antwoordlijn. Heel mijn leven heb ik met deze kwesties te maken gehad. Mijn vader en moeder zijn emigranten (Canada) geweest en na een gezin gesticht te hebben naar België verhuisd. Zelf ben ik verschillende malen expat geweest. Mijn jongste gaat emigreren en is een echte nomade (dit zijn erg verschillende zaken). Doorheen deze topic lees ik verschillende malen ‘als een vis in het water’ en ‘het gevoel van thuiskomen’. Voor mij is dat het criterium om te beslissen waar je je leven wil uitbouwen. Natuurlijk moeten de praktische kanten in een ander land ‘leefbaar’ (bvb veiligheid en arbeidsomstandigheden) zijn, maar als je het echt wil, kan er heel veel. En creatief oplossingen zoeken als er moeilijkheden zijn, realistisch in je verwachtingen. Absoluut af te raden : de droom van iemand anders najagen. Uit persoonlijke ervaring weet ik dat dit erge gevolgen kan hebben.
Twenty years from now you will be more disappointed by the things that you didn’t do than by the ones you did. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.Mark Twain.
mijn dochter is geemigreerd naar Bonaire en jullie kunnen haar verhaal lezen in het tijdschrift emigreer magazine van de maand mei, haar uitzending via “ik vertrek” kun je op uitzending gemist kijken, dd 09.04.2011
“Beste Korikong, ten eerste je hebt mijn respect dat je dit hebt geprobeerd, erg goed. Het spijt me dat het zo gelopen is, voorbereiding is het halve werk zeg ik altijd maar. Ik zou niet weten hoe je daar ten eerste terrecht bent gekomen op Palawan, want als ik zoets zou gaan starten moet ik daar wel hele goede connecties hebben en betrouwbare om zo een stap te durven zetten. Dan had je van te voren alles kunnen weten over de problemen waar je dus tegenaan stuitte”.
Beste Kroonprins je kunt wel kritiek hebben op Korokong en dat mag natuurlijk. Maar het verschil is dat hij het doet en jij nog steeds in Nederland zit te denken om het te gaan doen.
Palawan is een waar paradijs op aarden en staat op mijn lijstje om nog eens op vakantie te gaan.
Ik woon zelf ook sinds 3 maanden op de Philippijnen en mis nederland voor geen meter. Ik heb alles eens een beetje gelezen en zal vertellen hoe ik hier terecht gekomen ben.
Op mijn 17de ben ik 3 weken naar Kenia geweest en nadat ik daar in het binnenland wat rondgereisd had was het virus in mijn bloed terecht gekomen. Het virus om in het buitenland te gaan wonen. Echter ik had al een relatie en trouwplannen voordat ik naar Kenia ging en om nu alles op te geven …nee dat doe je niet.
Echter 5 jr geleden had ik het zo gehad met nederland en ging plannen maken. Ik had 5 landen op mijn lijstje waar ik een weeshuisje zou willen beginnen en dat waren; china, sri lanka, Indonesie, Thailand en de Philippijnen. Omdat ik niet z`n talenwonder ben maar mij met engels goed kan redden ging ik kijken wat voor mij het beste zou zijn. Uiteindelijk kwam de Philippijnen voor mij het beste tevoorschijn omdat de officiele taal engels is ( sommige zullen dit bestrijden maar het is toch echt zo).Als je zoals ik een weeshuisje op wil zetten dan is het toch van groot belang dat je je goed verstaanbaar kunt maken en officiele stukken kunt lezen.
Ik heb voor ik ging erg veel over de Philippijnen gelezen en weet nu dat ik veel meer van de Philippijnen weet dan de meeste Philipinos zelf. Ook de wetgeving heb ik goed bestudeert en heb daar erg veel plezier van gehad en zeker op het terrein van onroerendgoed.
Ja je moet je inderdaad goed voorbereiden en je moet voldoende geld hebben om het een tijd uit te kunnen houden. Het ligt aan het land waarheen je wil emigreren of je er werk kunt vinden of niet. In de Philippijnen is dat haast onmogelijk. Heel veel buitenlanders proberen er een zaakje op te zetten maar de meeste mislukken. Corruptie is hier een groot probleem maar je moet hier met het systeem mee doen om je hoofd boven water te kunnen houden.
Ik ben voor onderzoek een maand naar de plaats gegaan die uitgezocht had om er een weeshuis te beginnen en had er al enkele jaren goede kontakten met well fare werkers daar. Ik wist inmiddels wat de eisen waren…dacht ik ! Inmiddels ben ik voorgoed teruggegaan en heb in nederland bijna al mijn bezittingen verkocht en heb een prachtig stuk grond gekocht voor mijn eigen huis en ook voor een weeshuisje. In de Philippijnen kun je als buitenlander geen grond in eigen bezit krijgen maar de wet geeft wel mogelijkheden om dit te omzeilen. Deze wetgeving wist ik beter dan mijn advocaat hier dus ja …verdiep je goed in de wetgeving. Ik kan zelfs mijn bezittingen weer verkopen wat de meeste buitenlanders niet weten dat dat kan.
Inmiddels ben ik zover gekomen dat ik nu weet nooit een nieuw weeshuis te beginnen. Waarom …als je begint krijg je vergunningen en als je draait met je weeshuis willen ze steeds meer geld en betaal je niet dan klagen ze je aan wegens misbruik van de kinderen en raak je al je bezittingen kwijt en ga je de gevangenis in. Dit ben ik afgelopen weken van een priester hier terplaatse achter gekomen wat een Amerikaans echtpaar is overkomen.
Denk dus niet als je nederland beu bent dat het in een ander land zaligmakend is. Ik ben hier al 3 weken bezig met een Philippijns rijbewijs en kan ondanks ik in nederland al 35 jr een rijbewijs heb hier mijn rijbewijs niet gebruiken omdat in nederland de ANWB een engelstalige vertaling van je rijbewijs afgeeft en niet de nederlandse ambassade…nou probeer ze dat maar eens aan hun verstand te brengen…niet dus en kan nu met een beginnersrijbewijs beginnen ( 45% rijd hier zonder rijbewijs) en het verkeer is werkelijk levensgevaarlijk.
Toch ondanks alles zou ik hier nooit meer weg willen. Het simpele leven hier…hier leven de mensen om van het leven te genieten. En je leert snel met de cultuur omgaan… je moet wel anders kun je het hier niet volhouden.
Wat ik echt wil zeggen. Zoek goed uit wat je talenten zijn en in welk land je die talenten zou kunnen gebruiken. Ga daarna over dat land lezen en als je dan nog steeds die koorts hebt ga dan…neem die stap en ga. Ik heb er jaren mee geleefd en dacht toen ik helemaal vrij was…als ik het nu niet ga doen dan blijft het me heel mijn leven achtervolgen van had ik maar. Nu denk ik had ik maar 10 jr eerder die stap genomen maar goed je moet er toch klaar voor zijn… maar dan ook gaan…
Ik hoop dat jullie er iets aan hebben.
Groetjes Virago
Ik heb veel respect voor mensen die gewoon gaan! Ik ben er zelf al jaren mee bezig, maar heb denk ik onvoldoende financiele middelen om te beginnen. Een kennis van mij (ervaren wereldreiziger) zei eens dat je in wezen moet zorgen dat je jezelf het eerste halfjaar kunt bedruppen om in die tijd te proberen om iets te beginnen. Ik ben wel actief Spaans aan het leren (engels is uitstekend) (ik wil naar centraal of zuid-amerika) maar of ik ooit de stap zal zetten… ik hoop het echt. Ik ben teveel een twijfelaar denk ik. Ik zou heel graag eens iemand ontmoeten die precies dezelfde plannen heeft en als het klikt, zouden we samen kunnen gaan.
Alle respect voor mensen die gaan!
Bernard
hello virago, als je goed gelezen had dan had je moeten weten dat ik alleen maar respect voor deze man heb en dat ik juist geinteresseerd ben in wat ie daar precies allemaal van plan is. Dus nee totaal geen kritiek op deze man. Als ik zo jou verhaal lees verdien je ook mijn respect, je heb t zo toch mooi voor elkaar, ik geloof je de volle 100 procent dat je er geen spijt van zult hebben en dat je met volle teugen geniet, k zou wel in jou schoenen willen staan. Groeten uit holland
Die uitzending had ik laatst gezien ja. Erg leuk. Moordwijf die dochter van je! Sterk karakter en een echte doorzetter!
Als je wil gaan emigreren is dat toch een stukje virus in je denk ik. En je moet er klaar voor zijn en zeker ook voldoende financiele middelen hebben om het een tijdje uit te kunnen zingen.
Natuurlijk ligt het ook aan het land waarheen je wil emigreren. Blijf je binnen europa dan liggen zaken toch allemaal wat makkelijker. Plus je bent sneller terug in Nederland als het echt mis zou gaan.
Mijn grootste drijfveer om uit nederland te vertrekken was toch wel de enorme regelgeving en misschien nog wel het meeste dat Nederland een soort van DDR aan het worden is waar iedere stap die je zet gecontroleerd kan worden…overal hangen camera`s en nog even en we moeten allemaal ons DNA afgeven.
In Nederland leef je om te werken. Ook al is je werk nog zo leuk…vroeg of laat kun je die druk niet meer aan. Kijk eens als je met een stel vrienden iets af wil spreken… maanden gaan voorbij voordat iedereen kan.
De regeringen breken al onze zekerheden af. Het levensonderhoud wordt zo zwaar belast met allerlei belastingen dat je niets meer bent dan een instrument wat zij door belastingen en regels kunnen sturen.
Ik had het in nederland best goed voor elkaar. Ik had een prachtige woonboerderij midden in de natuur met een mooi stukje grond. En toch waren mede alle punten die ik juist aanhaalde voor mij van groot belang om Nederland om te ruilen voor een ander land.
Mijn familie zag het helemaal niet zitten. Mijn dochter ( 23) zei pa ga en volg je gevoel.Mijn zoon (26)klamte zich aan mij vast en vond het vreselijk. Nu na 3 maanden mailt mijn dochter wekelijks en mijn zoon die moet ik altijd eerst mailen om te vragen of hij weer eens wil skypen.
Je ziet dat het veelvuldige contact met je familie snel afgebouwd wordt door de thuisblijvers…toch te veel werk om te mailen en ook jaloers !
Velen die zo fel reageren dat je gek bent om naar z`n land te verhuizen zijn jaloers. Jaloers dat jij vrij bent en dat jij die stap durft te nemen. In hun hart zouden velen niets anders willen maar ze hebben niet het lef om alles achter te laten.
Familie kun je niet kiezen… vrienden wel. Mijn vrienden zijn dan ook veel positiever en komen er ronduit vooruit dat ze best wel een beetje jaloers zijn.
Ik woon nu in de Philippijnen in Mindanao. Het 2de grootste eiland van de 7010 eilanden. Er wordt wel eens gezegd dat God de Philippijnen heeft gemaakt als het paradijs op aarden. Wel in veel opzichten is dat ook zo. Wat een prachtig land is dit en wat een lieve mensen. De tweedeling van arm en rijk is er groot. Maar stel je ook de vraag wat is arm? Ik zie er geen mensen die ondervoed zijn. Hun huisjes …wel daar zou ik mijn hond niet in willen laten slapen. Toch zijn ze niet arm zoals in Afrika. De mensen zijn goed doorvoed. Een huis hoeft niets voor te stellen want het is hier altijd tussen de 28C en 33C. Er is zoveel voedsel aan vis en fruit dat je geen honger hoeft te hebben. Er is wel werk maar velen vinden de vergoeding teweinig dus werken ze maar helemaal niet ( er is altijd wel voedsel te vinden).
Hier heb je alle vrijheid. Niemand wordt gecontoleerd en hier genieten de mensen van het leven en niet andersom. Zoals ik al eerder schreef ben ik hier inmiddels de 4de week in gegaan om mijn Philippijns rijbewijs te krijgen. In het begin werd ik erg boos van dit soort dingen maar nu totaal niet meer. Je maakt tijdens het wachten overal een praatje met de mensen en soms houdt je er een leuke vriendschap aan over.
Hier hoef je niet mee te doen in de race wie de meeste auto`s bezit…het mooiste huis heeft…de mooiste kleren draagt of het meeste en verste op vakantie kan gaan. Hier hoef je niets te bewijzen en kun je 100% jezelf zijn. Ik heb alle luxe bewust achtergelaten en leef hier nu een simpel leven waardoor ik nu vele malen meer geniet. Hier leer je wat echt leven is! Denk nu niet dat ik nederland haat of zoiets. Nee, ik mis soms wel die gezellige drukke terrasjes… die heerlijke koffie en ook heb ik altijd van de natuur in nederland kunnen genieten. Ieder land heeft zijn schoonheid…hahaha alleen is die op de Philippijnen meer voorhanden. Het land hier is al een waar paradijs en de mensen zo lief.
Ik eindig meestal mijn mail met;
" de groeten uit het paradijs"
Even een video van youtube : Philippines - Experience the 7107 Islands - YouTube Philippine Wonders of Nature - YouTube
Hoi Milika,
Ik las net je bericht en vroeg me af in hoeverre je jou plannen al hebt uitgevoerd? Ik herken het gevoel wat je beschrijft! Ik heb 2,5 maand in Thailand gewoond en gewerkt. Ik zou ook heel graag in het buitenland willen gaan wonen en werken, maar weet niet waar ik moet beginnen. Ik realiseer me ook heel goed dat er veel bij komt kijken, maar als ik 100% weet wat ik wil dan ga ik er ook helemaal voor! Zelf heb ik grote interesse in het opzetten, begeleiden van projecten die te maken hebben met de zorg, verstandelijk gehandicapte kinderen, vrouwenbewegingen, straatkinderen, etc. Daarintegen lijkt het me ook leuk om een project op te zettten voor verwaarloosde dieren!
Lijkt het je leuk om gedachtes en plannen uit te wisselen dan mail me!!!
Groetjes Mieke
Wat is dit fijn om te lezen! Het is zo herkenbaar.
In januari heb ik mijn baan opgezegd en ben gaan reizen. Ik wil ontwikkelingswerk gaan doen in Azië en bezoek projecten en doe ideeën op. Ik merk dat nu ik een goed idee heb van wat ik wil gaan doen, dat opnieuw de vraag reist ‘wil ik dit wel?’ Ik reis alleen en merk dat ik dat lastig vind, om me in me eentje te gaan vestigen. Ook is de stap om daadwerkelijk een project te gaan starten groot. Hoe zorg je er voor dat je brood op de plank hebt en houdt?
Ook ik ben weggegaan omdat ik wil werken om te leven en niet andersom. En als ik dan hier kijk naar de mensen die de projecten draaien, vraag ik me af in hoeverre ze niet weer in het ‘leven om te werken’ terecht zijn gekomen.
Het is een mooi proces om deze reis te maken en hoewel ik steeds meer vragen krijg, zal het uiteindelijk leiden naar een antwoord. We zullen zien 
Anne
Houd me op de hoogte Anne van je plannen! Ben erg benieuwd, maar ook naar wat mijn eigen toekomst zal brengen hierin!
:wereld:
gr Mieke
1 like
Heerlijk te lezen over de ideeen en ervaringen van andere mensen. En heel veel respect voor de mensen die de grote hebben genomen. Zelf ben ik in 2005 geemigreerd naar Honduras, Midden Amerika. Ik ken de redenen van de mensen waarom ze willen emigreren maar heel veel weten niet precies of dat het wel echt is wat ze willen.
Ik ben net als vele door diepe dalen gegaan maar als ik uiteindelijk achterom kijk. Geweldig wat een levenservaringen en zou het zo opnieuw doen.
Mijn emigratieverhaal is hier te lezen: http://www.emigreren.nu/nederlanders-in-honduras/59-cornelis-in-honduras.
Naar aanleiding van de ervaringen van mijn emigratie en mijn interesse in emigratie in het algemeen denk dat je eerst heel goed bij je zelf moet gaan nadenken of je echt wel wilt emigreren. Romantiseer je het niet te veel? Wil je niet gewoon vluchten voor de situatie waar je in leeft?
Emigreren moet je echt willen en je moet zeker bereid zijn tegenslagen op te vangen en te knokken voor wat je wilt. Je moet de zekerheden durven op te geven en dat is een probleem bij veel Nederlanders.
Emigreren is niet een baan en huisje zoeken in het buitenland en maar gaan. Het is vaak aanpassen, leren(taal en omgang met de mensen, enz, enz), knokken, vallen en opstaan. Maar als je daartoe bereid bent dan zal je zien dat er niets mooier is dan te zien dat waar je zo hard voor knokt werkelijkheid wordt. Geld krijgen is leuk maar het is meer waard als je er hard voor hebt gewerkt. En zo is het vaak ook met emigreren.
Als je besluit te emigreren is het erg belangrijk te weten hoe de mensen je zullen accepteren. Het ene land is makkelijker om te emigreren dan het andere door de wetten van het land en door de samenleving.
Een tas geld kan makkelijk zijn maar als je niet bereid bent die te gebruiken om echt iets op te bouwen wordt het ook niets.
Goed wat je doet om je te orrienteren Anne en zeer herkenbaar. Probleem is dat je aan het reizen bent en niet op dezelfde plek blijft zitten, wat het nog steeds erg interessant houd maar daar was jezelf dus ook achter gekomen.
Als je emigreerd zit je opeens weer op een vast plekje, dat wordt wel je thuis en vaak gaan mensen dan de dingen missen die ze in Nederland hadden.
Om nog een paar praktische tip te geven voor de mensen die willen emigreren of er over nadenken:
- Lees niet alleen de positieve informatie maar lees ook de negatieve
- Besef goed dat elke emigratie verschillend is en dat slagen afhankelijk is van jezelf, het land waar je wilt wonen, en de bevolking daar.
- Goeie inzet, een sterke wil en bereid te hard te werken en knokken is erg belangrijk
- Kijk goed naar wat je achter laat en bedenk goed of je dat wilt achter laten
- Bedenk ook vooraf wat je gaat doen als het niet lukt en je misschien terug wilt keren.
Er is geen handleiding om te emigreren, die zal je voor jezelf moeten maken.
Je kan je jaren voorbereiden maar op een dag zal je de knoop door moeten hakken en die stap moeten maken. Later kom je er achter dat je het veel eerder had moeten doen.
Ik wil iedereen heel veel succes wensen met zijn of haar emigratieplannen en dat ieder het geluk mag vinden in het buitenland en krijgt waar die zo hard voor werkt.
1 like
@ikwilemigreren Wow wat een mooie uiteenzetting! Dank je wel.
Ik ben er inmiddels tegenaan gelopen dat het met name voor een vrouw alleen erg lastig is om dingen op poten te zetten. Dit heeft te maken met een stuk mannencultuur en dat de mannen de zaken regelen. Maar het heeft ook te maken met het beeld van wat men hier (Sri Lanka) heeft van de buitenlandse vrouw. Al hoewel ik niet op mijn mond ben gevallen en goed voor mezelf kan zorgen heb ik hier al verschillende ervaringen gehad met mannen waar ik niet blij van word. Ik heb hier ook al te horen gekregen dat je als vrouw niet alleen hoort te reizen.
Ik ben nu aan het zoeken naar een land/cultuur waar ik me wel ‘vrij’ kan bewegen als vrouw. Tuurlijk zal ik me aanpassen, maar ik wil wel alleen over straat kunnen.
Sorry, is even een beetje zwart/wit wat ik normaal gesproken niet ben. Sri Lanka is prachtig en in het toeristen seizoen heel veilig. Typisch geval van op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.
Iemand suggesties?
Beste Anne,
Het is in de meeste arme landen zo dat men een soort machocultuur heeft. Machocultuur is niet typisch voor de latino zoals sommige denken. Je komt dat over de hele wereld tegen.
Heb je wel eens gedacht aan midden en of zuid amerika? Hier is ook de machocultuur maar de mensen vallen je niet echt lastig. Je krijgt wel opmerking en ze zullen van alles bedenken maar worden niet direct handtastelijk en dergelijke.
Het mooie van Midden en Zuid Amerika is dat als je spaans spreekt je je in bijna alle landen verstaandbaar kan maken.
Als je hier kan laten zien dat je kloten hebt dan zal men je als vrouw zelfs erg waarderen. Ik heb het zelf gezien maar dan moet je wel echt kloten hebben.
Maar goed, je kan hier in ieder geval wel alleen als vrouw over straat.
Je aanpassen moet je overal maar zelf vind ik dat je wel je goede manier moet blijven behouden. Wij als buitenlanders kunnen een goed voorbeeld geven. Denk bijvoorbeeld aan het afval dat men op straat dumpt, daar wil jij je toch ook niet aan aanpassen.
Ik leef ook in een machocultuur maar als man. Zelf zeg ik altijd dat het bij ons een gewoonte is dat de man ook kookt, wast en het huishouden doet. Vaak kijken ze dan raar maar accepteren het. Maar ik vertel er wel bij dat je op die manier als man meer respect krijgt van je vrouw en dat zet ze tot denken.
Bedenk wel dat je in de meeste landen anders bekeken wordt omdat je buitenlandse bent, vooral in arme landen. In Nederland kijk je toch ook anders naar een buitenlander? Dat is hetzelfde in het buitenland maar daar ben jij de buitenlandse.
Wat betrefd dat gedrag van mannen is dat voornamelijk in Moslim landen waar men vrouwen slechter behandelen. Misschien is dat een handige tip voor je om te denken over een cultuur en land waar je rustig alleen over straat kan lopen.
Succes…:wereld:
Hallo,
Dat verhaal over de macho cultuur kan ik wel beamen, als vrouw in Hongarije. Ok, ik ben hier met een mannelijk partner en het is wel Europa. Maar toch best arm zeker in het dorp waar wij wonen, door het communisme hebben ze altijd hun natje en droogje gehad en nu moeten ze er zelf voor zorgen, niemand leert ze hoe dat moet en dat gaat best moeizaam voor ze.
Maar goed, het als vrouw alléén zijn kan ik natuurlijk niet weten, maar mijn ervaring is, alles wordt via en met de man geregeld (de mannen geven elkaar een hand, niet de vrouw…), hier ook, bij ons ook.
Maar ja, ik ben er ook nog, dus ik bemoeide me ook met de verbouwing en floot de mannen terug als ik het er niet mee eens ben. Nu na 4 jaar hier te wonen, wordt mij net zo goed iets gevraagd als mijn (mannelijke) partner, ze kennen ons nu en weten dat ik net zo veel te vertellen heb als mijn mannetje (misschien wel meer, hihihi). Dus laat jij zien wie je bent en wat je kunt zul je respect krijgen of je een man of een vrouw bent, misschien wel meer als vrouw zijnde.
Het is overigens ook hier zo dat wij, als buitenlanders heel rijk zijn en ook zeker zo bekeken worden door de meeste inlanders, een stempel krijg je toch wel.
Jammer dat je zo’n ervaring hebt gehad in Sri Lanka, aan de andere kant heb je je lesje geleerd en kun je kijken waar je anders naar toe zou kunnen gaan.
Ik zou er zelf niet voor kiezen in mijn eentje ergens iets te beginnen, maar ik kan je Hongarije wel heel erg aanraden, afhankelijk van wat je zoekt.
Hier heb je de ruimte, rust en kun je je gang gaan, mensen bemoeien zich niet met je en jij doet dat ook niet met een ander. Mensen zijn wel nieuwsgierig en benieuwd, dus aandacht zul je wel krijgen. Daarnaast veel tuin en huis voor weinig en relatief goed weer, momenteel 30+, heerlijk!!!
Succes en veel plezier met je keuze,
Sandra
Sandra ik herken veel in wat je schrijft over mannen en vrouwen in andere landen. Het heeft alles te maken met de vrouwen emancipatie. Ik woon nu 5 maanden in de filippijnen en daar gaat het ook zo tussen mannen en vrouwen maar je kunt hier zelf wel wat aan doen. Ik heb een filippijnse vrouw en je ziet als we bij vrienden zijn dat vrouwen bij vrouwen en mannen bij mannen gaan zitten.
Natuurlijk kun je daar samen wel iets aan doen. Als wij met vrienden uiteten gaan dan blijven wij bij elkaar ook al gaan andere vrouwen apart zitten. We zien nu al steeds vaker dat andere vrouwen ons voorbeeld volgen. En het ligt ook aan de vrienden waar je zelf mee om wenst te gaan.
Ik vind overigens dat de vrouwen hier best veel te vertellen hebben. Als vrouw hier alleen is het best veilig maar je moet niet s avonds laat alleen op straat gaan maar dat geld ook voor een buitenlandse man. Als buitenlander zijnde bin je allemaal rijk.
Mensen hier zijn ook door de vele tegenslagen gewend om door middel van grappen weer positief tegen het leven te kijken. Ze vinden het dan ook heerlijk als je ze voor de gek probeert te houden.
Ze zijn hier ook niet gewend zoals wij om veel te lopen en nemen voor 500 mtr een tricycle. Ze kennen mij hier al als die hollander die altijd maar loopt. Als ik aan het wandelen ben en er stopt een tricycle om te vragen of ik een lift wil dan zeg ik voor de grap dat ik geen geld heb en draai mijn broekzak om, dan zie je een grote glimlach op hun gezicht omdat ze weten dat ik ze voor de gek houd.
Wat ik hier in de filippijnen zie en denk dat dat voor heel veel andere landen geld is dat je de wetgeving heel goed moeten leren voordat je bijvoorbeeld grond aankoopt. In de filippijnen kun je namelijk nooit zelf eigenaar worden van grond maar er zijn wel andere manieren. Het is erg complex en zie dat veel buitenlanders hiermee de mist in gaan omdat ze zich niet in de wetgeving verdiepen.
Virago
Korikong
Ik heb je een privé bericht gestuurd
beste milika.
dat is mijn wens ook.liever vandaag als morgen te kunnen vertrekken.maar hoe inderdaad.
mijn toekomst en voorkeur gaat uit naar spanje daar wil ik een nieuw leven beginnen dus helaas niet dezelfde wensen als jij!
helaas.
anders hadden we mss samen iets op kunnen zetten.
hoop dathet je lukt om je droom uit te laten komen.
mvg claudia
Hallo, ik ben toevallig ook een Sandra!!
En ook wij gaan emigreren…naar Curacao dan. Begin volgend jaar willen wij de stap gaan zetten, we zijn druk bezig, om vanalles te regelen, en te ontdekken, wat met emigratie te maken heeft!
Misschien iemand nog verdere tips? Altijd welkom nl.
En ook wij gaan met weinig middelen/geld beginnen, maar wij dachten zo, er is altijd een reden om het niet te doen…Maar we doen het gewoon!! We gaan een goasthouse/appartementen beginnen daar. Want we willen echt daar wonen, werken. Maar in een omgeving, die ons allebei aanstond. En dat is dan Curacao geworden. Eigenlijk altijd al in onze hoofdjes het idee gehad. Maar doordat wij elkaar per toeval zijn tegen gekomen, en dit allebei echt willen, zetten we ook door! We zullen echt er aan moeten gaan trekken, maar oke moet je uiteindelijk hier ook. Ook wij hebben toevallig de uitzending van ik vertrek een aantal keren gezien, en ook degene die naar Bonaire zijn gegaan…ook daar leer je weer dingen van. En natuurlijk laat je dingen, fam. en vrienden achter, maar alsnog de goede blijven bestaan. Zo denken we dan maar. En je moet eens ook voor je zelf kiezen, dachten wij, en juist niet al te oud eraan beginnen. Wij zijn half de veertig, en tegen de vijftig! Zijn er nog meer mensen, die naar Curacao vertrekken, of de stap al genomen hebben?? Sandra…
Dus jullie gaan een goasthouse beginnen/ en appartementen en dit noemen jullie weinig middelen en geld , wat noem je dan veel geld ??? hier ben ik wel eens benieuwd naar…
Iemand die met 10 a 15000 euro vertrekt dat is in mijn ogen weinig geld maar als je al direct een goasthouse en appartementen kunt kopen dan heb je toch een leuke start lijkt mij…
Jeepney