(origineel bericht op be-more.nl)
Afrika huilt, Nederland straalt…
Lieve allemaal,
Vrijdag weggereden uit Zomba. een stille busrit gehad van 5 uur met veel gemengde gevoelens. Ik geloof dat ik alles tot me laat komen op de terug weg en alles voor mezelf een plekje probeer te geven. Ik geniet van het landschap om me heen en neem er in gedachte afscheid van. Ik kan niet zeggen dat ik hier ooit weer terug kom dus ik probeer ieder detail op te slaan.
Bij aankomst in Lilongwe dringt het pas tot me door hoe een welvarende stad dit is. Ik weet dat deze stad me het eerste weekend overdonderde en veel indruk op me maakte. Nu vindt ik het een stad uit proportie die een verkeerd beeld geeft van het hedendaagse Malawi. Er rijden veel auto’s terwijl er een benzine crisis is. Overal hangen posters van de president ondanks de bevolking hem niet moet hebben.
Vrijdag avond gaan we met z’n 4en op stap naar Zanzibar. Eigenlijk heb ik niet zoveel zin en durf niet zo goed alcohol te drinken maar aangezien ik nog 4 dagen de tijd heb om tot rust te komen ga ik toch gezellig mee.
Gezellig was het zeker. Je kunt je niet voorstellen dat er zo een club bestaat in Malawi. 3 verschillende zalen, mooie apparatuur etc. etc. Er lopen veel mannen en vrouwen rond. De vrouwen zijn erg opvallend. Ze zijn zeer schaars gekleed, hebben mooi haar en veel make-up. Later hoor ik dat deze vrouwen prostituees zijn. Er wordt veel gedanst, hoelaat we thuis zijn weet ik niet. Onze taxi chaffeur was gezellig met ons mee en heeft ons ook weer thuis gebracht. We hadden geen geld meer om de taxi te betalen dus we beloven hem dat morgen te betalen als hij weer op bezoek komt in Mabuya Camp. hij vindt het nog primma ook…
Je snapt dat ik zaterdag een behoorlijk brakke dag heb gehad. Niet zoveel ondernomen dus. Nog even geld gepint. Te lui om te lopen naar de stad dus dan maar een fietstaxi, ik geloof dat ik die had afgezworen maar ik kon het niet laten…Heerlijk even uitwaaien bergafwaarts in de wind.
Zaterdag avond mijn reismaatje, Maria, uitgezwaaid. Ik voelde ineens een behoorlijke leegte. De afgelopen 4 weken zo close geweest en dan sta je voor je gevoel ineens alleen in Malawi.
Zondag straalt de zon…helaas straal ik wat minder. Ik blijf lopen naar de wc, ik loop helemaal leeg. Ik ben zo blij dat ik deze 4 weken er ongeschonde van af heb gebracht. Ik ben zelfs blij dat ik dit nu heb en niet op mijn terug reis. Ik slaap een hele dag en eet en drink niets. Alles wat ik tot me neem komt er als water uit…helaas gewoon slapen en je tijd uitzitten.
Met succes want de volgende dag was het over. Toch last van een bacterie of zo denk ik. Gelukkig is het maandag wederom een stralende dag en ga dan ook lekker vroeg bij het zwembad zitten. Ik onderneem vandaag niet meer dan dat en klets wat met de lokals. Petra is als enige met mij hier, de rest is allemaal naar huis of op weg om hun eigen avontuur te maken bij de projecten. Ik heb de nieuwe vrijwilligers gesproken en probeer ze onbevlekt te laten zodat ze alles zelf kunnen ervaren.
Dinsdag ochtend weer een zon overgoten dag. We hebben echt geluk. Petra en ik zijn blij dat we nog niet naar huis zijn zodat we echt nog even vakantie kunnen vieren. We genieten wederom van het zwembad en gaan 's middags naar de stad om nog een laatste ronde te doen over de souvernir markt.
Ik weet dat in het eerste weekend de markt op me af kwam, ondanks we daar liepen met 10 man. Nu loop ik daar samen met Petra en geniet ervan om de lokals bij de neus te nemen. Ik moet zeggen dat ik het een beetje geleerd heb om te onderhandelen, al ga ik soms nog voor gaas…een goede tip: Maak geen oogcontact want ze hebben allemaal van die zielige puppy ogen…
Ik koop nog wat laatste mooie dingen en ben er na 2 uur struinen helemaal klaar mee. Gelukkig Petra ook…Inmiddels is er een wolkbreuk en we genieten van de regen…heerlijk verkoelend en wel zo op zijn plaats om mijn vertrek mee af te sluiten… De taxi is er dinsdag avond om 9 uur. Het regent nog steeds. Ik zie de regen als een soort symbool. Afrika huilt omdat ik wegga (de woorden van de lokals die afscheid van me kwamen nemen!) Ik huil diep van binnen ook…maar zoals vele van jullie hebben gezegd: ‘Niemand neemt me dit meer af!’
De vlucht is erg relaxt. Een super groot vliegtuig. Eerst een stop in Lusaka (Zambia) en daarna overstappen in Nairobe (Kenia). Helaas een onderbroken nachtrust… De laatste 9 uur in een vliegtuig met 3 stoelen voor mijzelf…heerlijk liggen. Ik probeer wat te slapen maar het lukt me niet. De vlucht gaat voorspoedig en land eerder dan gepland! Het valt me op dat Nederland straalt van de zon en de kou…de Afrikanen zouden zeggen: ‘Nederland lacht omdat je weer thuis bent!’ ik sluit mezelf aan bij deze gedachte en glimlach om het idee.
Het ontvangstcomité staat om me te wachten…Wat fijn om weer thuis te zijn!
Ik wil iedereen heel erg bedanken voor de mooie en lieve berichten.
Veel liefs,
Cherinda