tja het gevoel hoe moet ik dat omschrijven…het afscheid is zwaar, maar je hoopt, en bid dat het goed mag gaan daarzo…al die bleke koppie’s toen van al die jongens daar in de bus, op weg naar het vliegveld, de een keek strak voor zich uit, de ander huilde…er stonden ongeveer 300 mensen op het excersitieterrein van de kazerne, vaders,moeders, kinderen, opa en oma’s en iedereen huilde…weg was hij…een leeg gevoel en een knoop in je maag.
Dan wachten op bericht dat ze goed zijn aangekomen, dat duurde 5 dagen voordat hij de kans kreeg om wat van zich te laten horen. Hemel zij dank hij was er, want Basra was toen heel gevaarlijk om op te landen, later is dat vliegveld gesloten.
5 maanden angst, twijfel en een nerveus gevoel, iedere nieuwsdienst, weer die irakeese vlag op de tv, iedereen stil geluid op 10, stoppen waar je mee bezig bent. Ademloos luisteren wat er weer gebeurd daar in dat verre land daar waar jou kind is…want 2 meter lang en 100 kilo zwaar echt het donderd niet het is jou KIND.
En dan maar aftellen, iedere dag weer 1 minder voor hij naar huis komt, dat hoor je dan ook pas de laatste week, altijd onzeker wanneer, hoelaat ect…en dan na al die maanden dan komt hij aanmarcheren…allemaal naar de kapper geweest, schone dessertpakken aan en een bruin koppie daar tussen de 150 mannen en vrouwen, daar staat hij dan. Strak in het gelid…wij achter de dranghekken met lint…en dan eindelijk na een preek van een of andere hoge officier, dan eindelijk sluit je hem weer in je armen, en nu ik het hier zo neer zet krijg ik weer die knoop in mijn maag. Onbeschrijfelijk dat gevoel, alle angst ect…zakt dan weg, maar je weet hij moet weer, en dat gevoel van opbouwen dat hij weer gaat, dat is nu weer bezig, en iedere keer als je hoort dat er wat gebeurd daarzo trekt de knoop in je maag die langszaam groeit verder aan…
Zo dat valt ff niet mee om het te omschrijven, ik hoop dat jullie een klein beetje een idee hebben, hoe het voelt.
Maar het vreemde is dat mijn zoon, daar dus geen last van heeft, die gaat graag…en wil als hij terug komt naar de commando’'s…ja ik heb hem voor gek verklaard, maar het is zijn lust en zijn leven…en daar heb je dus maar in de schikken, altijd al jantje huisgevaar geweest, behalve toen hij klein was, toen durfde hij niet over een brug heen te lopen waar water onderdoor ging hihihi…hoe gek kan het lopen.
@Viva: Hoe dubbel, want naast je angst en het voorgek verklaren omdat hij bij de commando’s wil.,… Ik weet zeker dat je mega/giga trots op m bent, als hij weer terug is en in zn mooie pak, haartjes kort, lekker kleurtje staat te wachten tot hij naar zn fam mag…
En knal maar neer hoor, ik begrijp je angst best wel, al weet ik ik absoluut niet hoe het voelt!!!
Hij heeft 5 jaar bij de mariniers gezeten…hihihi…watermilitairen…bij 2 graden de noordzee in op Texel…verkleumd tot op je botten, hij vond het allemaal geweldig…koudweertraining in noorwegen 10 weken lang alleen maar sneeuw en ijs…buiten slapen, eten, plassen en poepen bij -35 graden…elkaar in de gaten houden dat je geen bevriezingsverschijnselen krijgt…Schotland, klauteren en klimmen…op de rotsen en in de bergen in de stromende regen in oktober…afzien…
in 5 dagen totaal maar 5 uur geslapen… 100 kilometer lopen met zware bepakking…van wie hij het heeft ik weet het niet…
ja Beps…een mens zit raar in elkaar, tuurlijk zijn we trots…want dat verdienen al die jongens hoor, dat mensen trots op hun zijn, en dan zie je soms de berichten in de krant, van die leeghoofden die een mening hebben over de uitzending van onze jongens naar oorlogsgebied, in de trant van het is hun werk, ja hallo om je eigen land te verdedigen in tijden van oorlog, of voor de weder opbouw van een land, en ja ze hebben er zelf voor gekozen, maar ze kiezen er niet voor op neergeschoten te worden, want die jongens daar zijn er niet om te vechten, maar om de bevolking te helpen hun land weer op orde te krijgen, en dan ze dan zo naar beneden worden gehaald door een stelletje leeghoofden die de hele dag met hun luie reet op de bank hangen…o…je moest eens weten hoe boos ik dan wordt. Een brandweer man is er ook voor om mensen te redden, maar hij is geen brandweerman geworden om te verbranden in een huis wat in de fik staat, dan zeg je toch ook niet dan had je maar geen brandweerman moeten worden.
Toen de jongens naar Yoegu gingen was hier de MKZ-crissis ed… Fam van kennisen zaten in het pluimvee… Op een verjaardag zei iemand dat het zoooo erg voor hen was dat alles geruimd moest worden… En nog geen 10 min ervoor hadden ze gemeld dat het voor beroepsmillitairen ‘normaal’ was uitgezonden te worden. Die kennis heeft toen ook gezegt dat het ruimen ook 'normaal’was, een ‘bedrijfdrisico’… Eerst kwamen de protesten, totdat de overeenkomst werd neergelegd…NIEMAND heeft OOIT nog gesproken over onderdeel van het leger, het uitzenden…
Ja…eruit gooien, het lucht wel op maar het helpt niet, en nu die jongen weer is omgekomen…en je weet dat hij weer moet, zoals ik al zei, dan begint die knoop te groeien hoor…afgelopen week heeft hij weer zijn kleding voor de uitzending moeten halen…en dan wordt het echt he…straks eind november gaat hij de oefening weer in voor Afghanistan…en dan weet je dat het dichterbij komt.
