Rusland - van Vologda naar Moscow -

FRED Vorstenbosch: winterreis naar Vologda - Moskou en Rusland november 2008.
Het is de derde maal dat ik voor de PUM (www.pum.nl) naar Vologda op reis ga.
Voor de eerste reis, was ik uitgenodigd te komen naar een ouderwets ogend gezondheid hotel alwaar ik adviezen gaf. (hiervan staat op deze site een uitgebreid reisverslag).
De tweede reis, werd een bezoek aan de plaatselijke Technische Universiteit, afdeling toerisme, die ik klassikaal adviezen gaf over het zogenaamde moderne Westerse systeem van toerisme. Ook hiervan staat op deze site een uitgebreid verslag.
De **derde reis **is op uitnodiging van een hotelschool in Vologda, alwaar ik hen ga adviseren in allerlei zaken die te maken hebben met het hotel wezen, die vaak heel anders geregeld zijn in Rusland dan in Nederland.
Even ter verduidelijking waar Vologda in Rusland is gelegen. Circa op 500 kilometer ten noorden van Moskou en circa 250 kilometer oostelijk van Sint Petersburg.
Op de **heenreis **gaat deze derde reis per Scandinavian Airlines vanaf Schiphol, naar Kopenhagen, door vliegen met de SAS naar Moskou en dan met een klein vliegtuigje van Vadertje Vorst Airlines naar Vologda. Deze reis neemt een groot deel van mijn dag in beslag namelijk met alle wachten en overstappen, in totaal 16 uren…
De terugreis gaat per nachttrein vanaf Vologda naar Moskou. Die rit wordt gemaakt in een eerste klas compartiment echter, wat bof ik (eigenlijk niet) deze maal voor de Russen is onze eerste klasse trein en dito wagons een zeer bijzondere luxe. Deze eerste klasse compartimenten lijken meer op de oude couchette van 30 jaren geleden bij ons. Vanuit Vologda is vertrek om 01.00 uur in de vroege morgen en rond 09.30 uur komen we, in Moskou aan. We hebben dan meer dan genoeg tijd voordat ons vliegtuig vanuit Moskou via Kopenhagen ons naar Amsterdam weer brengt.
De koffer staat gepakt, het visum heb ik al erg lang in mijn bezit, de taxi zal zich (hopelijk) op tijd melden en ik ga weer.
De te verwachten temperatuur in Vologda is min erg koud (zie weather channel) en ik heb al de ervaring en ook al geïnformeerd er naar, de (hotel) kamer temperatuur zal plus 25 graden bedragen. Dat de kamers zo een temperatuur hebben, heeft te maken met het feit dat Vologda een stadsverwarming heeft, die vanaf eind Oktober tot eind April stevig op 25 graden zal blijven. Heb je het te warm, trek dan je winterkleding uit en draag poloshirts. Is je hotelkamer te warm, open de ramen of zet de airco aan.
Wij zullen zeggen: wat een verspilling van energie. De Russen denken er tot nu toe waarschijnlijk anders over.

.
**Dinsdag
**Het is het reisdagje wel, zou een bekende, reeds overleden, Nederlandse artiest gezegd hebben, wanneer hij ook deze reis zou gemaakt hebben.
De avond voor vertrek wordt ik door DE schipholtaxi.opgebeld om mij te vertellen dat ik morgenvroeg rond 04.20 uur wordt opgehaald om mij naar Schiphol te brengen. De wekker maakt me wakker om 4 uur. Het moet mogelijk zijn om op 4 uur op te staan en om op 4.20 te vertrekken met de taxi. Ik was koud mijn bed uit, toen er om 04.05 door de taxichauffeur aan de voordeur werd gebeld. Mijnheer uw taxi staat gereed. Ik loop nog in mijn ondergoed rond en ik vertel de chauffeur dat ik op zijn vroegst over tien minuten gereed kan zijn voor vertrek. Volgens de chauffeur is dat geen enkel probleem, we hebben toch nog te veel tijd. Na 10 minuten meld ik me bij de taxi. De bagage wordt in de auto van de Haagse taxichauffeur geladen en wij zijn onderweg naar Schiphol. Ik woon circa 30 kilometer van Amsterdam en via Amsterdam naar de luchthaven is het dan een kort ritje.
Om dus 04.10 uur zijn we vertrokken vanuit mijn huis. Mijn vlucht is om 07.15 uur en we komen al om tien voor 5 op Schiphol aan. Veel te vroeg. Wat moet ik met al die tijd, op Schiphol is het erg rustig. De weinige mensen die er zijn, hangen en / of slapen op de bankjes in de hallen. Ik wacht op een andere PUMMER die ook met mij naar Vologda in Rusland gaat. Hij heeft mij verteld dat hij met de trein komt naar Schiphol en dat deze iets voor half zes aankomt. Ik loop wat heen en weer op Schiphol om de tijd te doden. Om 5.30 uur komt de PUMMER aan en we checken in. Voor de zekerheid wil ik nogmaals weten hoe zwaar mijn koffer aan gewicht is. Deze is precies 19,8 kilo, dus binnen de 20 kilogram. Ik wil dit precies weten, omdat men op sommige luchthavens wel eens weegschalen staan die niet zo precies ,meer in hun voordeel, staan afgesteld. Ik heb al meerdere malen mogen meemaken op de verschillende luchthavens in Rusland, dat mijn koffer in Amsterdam lichter woog dan wanneer deze in Rusland werd gewogen. Het lijkt er op dat dit systeem van deze foute weegschalen zorgt voor een extra (gezins) inkomen voor de desbetreffende ambtenaren, echter zeker weten doe ik dat niet.
Na ingecheckt te zijn bij de SAS gaan we via de douane naar de vertrekhal, na eerst een lekker kopje koffie te hebben gedronken. Ik had nog in de planning staan om mijn van huis meegebrachte lege plastic waterflesje te vullen op Schiphol achter de douane, zodat ik deze mee kon nemen in het vliegtuig Water kost ook op Schiphol een vermogen en op die manier heb je toch gratis drinkwater bij je. Helaas was ik dat vergeten te doen en dat had consequenties.
De SAS staat mij, als ex toerisme man, zeer goed bekend, ook om hun uitstekende service. Echter dat viel enorm tegen. Er was voor ons geboekt met de SAS, vertrek vanuit Schiphol naar Kopenhagen en vervolgens met een andere SAS vliegtuig doorvlucht vanuit Kopenhagen naar Moskou…
Er werd op beide vluchten niets gratis zoals water en een broodje, of iets anders aangeboden. Voor een simpel broodje vroeg men 7 euro. Wat een afzetterij. Voor een heel klein flesje water was de prijs 3 euro. Leuke winst voor de SAS. Indien ik de keuze had, had ik met die wetenschap nooit voor de SAS geboekt. Maar ja: ik boek niet de tickets voor deze heen en terugvluchten, dat doet een inpandig bureau bij de PUM.
Gelukkig had ik wel van huis, zoals ik altijd doe, 6 krentenbollen meegenomen, want je weet maar nooit. Deze 6 krentenbollen deelde ik met mijn mede PUM reiziger, die niets te eten bij zich had. Dus we hadden voor het ontbijt ieder 1 krentenbol, voor de lunch ook ieder 1 krentenbol en voor het diner uiteindelijk ook ieder 1 krentenbol. Omdat we toch wel inmiddels heel veel dorst hadden gekregen, hebben we ieder 1 consumptie gekocht in het vliegtuig.
Na circa 2,5 uur vliegen vanuit Kopenhagen kom je in Moskou aan. Ik heb een visum, en de benodigde papiertjes ingevuld en na de landing wandelen we naar de douane. Er zijn niet al te veel loketten open. Bij de douane is het dus rustig wachten tot dat je aan de beurt ben. Paspoort afgeven, controleformuliertje wordt door de douane afgestempeld, die je weer moet inleveren wanneer je Rusland verlaat Alles gaat verder zonder problemen.
Direct na de douane kan je jouw euro’s omwisselen in Roebels. Na later bleek, krijg je achter de douane meer Roebels voor de Euro’s dan voor de douane, maar dit is uiteindelijk niet zo’n groot verschil. Dus echt winst maak je niet zoveel.
We lopen door de groene zone, we hebben niets aan te geven en wij zijn weer in Rusland aangekomen. We zijn er nog niet waar we wezen moeten. We moeten nog verder, we gaan uiteindelijk naar Vologda, gelegen op 500 kilometer ten noorden van Moskou. We zetten onze horloges 2 uren verder door, het is namelijk 2 uur later in Moskou dan in Nederland.
Na een tijdje wachten komt de chauffeur van Russia Travel ons ophalen voor een verdere rit over de brede rondwegen van Moskou. De rit kan, naar gelang van de drukte onderweg, tussen de 1,5 en twee uren duren, en soms ook wat langer. In zijn nieuwe Mercedes auto rijden we al pratend langs Moskou naar een van de andere vliegvelden, in ieder geval naar het vertrek vliegveld die ondermeer verbinding geeft met ons einddoel Vologda.
Wederom zijn we er veel te vroeg. Het wordt bijna 4 uren wachten op een kleine luchthaven waar heel veel mededeling zowel in het Russisch en Engels luidkeels worden rondgebazuind.
We gaan naar de bar, we zijn uitgedroogd, we drinken ieder ongeveer 1 liter Stella Artois bier. Ons diner van die ene krentenbol ieder, wordt uitgebreid naar een mini zakje zoute chips.
Normaal gesproken moet ik na het drinken van 1 blikje bier al direct naar de WC. Nu hoefde ik na het drinken van die 1 liter bier nog niet twee maal te gaan. Mijn lichaam had dus een gebrek aan vocht op dat moment.
Het wordt circa 1 uur voor vertrek naar Vologda. Langzaam lopen we met onze bagage naar de incheckbalie en na een tijdje gewacht hebben kunnen we gaan inchecken. We gaan vliegen met een stokoud vliegtuig, een kleine Tupolev, waarin totaal circa 20 personen maximaal in kunnen.
Bij het sluiten van de achterdeur van het vliegtuig zijn we uiteindelijk met 9 personen. De sleuteltjes worden in het contactslot geschoven van het vliegtuig en weinige minuten later zijn we in de donkere - en koude nacht verdwenen. Na circa 1,5 uur vliegen landen we op een bijna verlaten vliegveld van Vologda waar het behoorlijk koud en donker is. Ik denk dat we het laatste binnenkomende en / of vertrekkende vliegtuig voor vanavond zijn geweest en wat mij betreft kunnen nu de vliegveld lichten uit geschakeld worden.
De vertegenwoordigster van de PUM staat op ons beidjes te wachten. De andere PUMMER gaat vanavond in een hotel in Vologda slapen en zal morgen naar zijn eigen project gaan, ver weg in de Russische bossen. Voor mij staat een hoogglanzende Russische auto te wachten met op het dashboard een videospeler gekleefd alwaar een gewelddadige film wordt gedraaid, die door blijft draaien terwijl hij al aan het rijden is.
Na ongeveer en 1 uurtje gereden te hebben, komen we bij de plek aan, waar ik adviezen ga geven. Het is laat, het is donker en koud. De deur wordt van slot gedaan en ik kan binnen komen. Ik krijg een appartement in het schoolgebouw. Dit appartement is wel klein, maar van alle gemakken voor zien. Ik mag beslist niet klagen Er is een aparte slaapkamer, een keukentje voorzien van allerlei gemakken. Koffie en thee, chocolaatjes en koekjes, in de koelkast staat limonade, fruit en koekjes. Wekkerradio, TV. De TV staat in een aparte ruimte waar een grote bedbank en stoelen staan. Voordat ik ga slapen wordt er in mijn kamer nog een simpel diner, vis een frites, geserveerd. Ik eet wat, eigenlijk ben ik te moe om te eten. Ik drink vruchtensap en duik mijn warme bed in.
De slaapkamertemperatuur is, geschat, rond de 25 graden. De verwarming kan niet uit. Ik kon nog geen ramen vinden om open te zetten om de kamer een beetje af te koelen. Ik probeer een – sms – te sturen naar huis om te vertellen dat ik goed aangekomen ben, maar moet helaas constateren dat ik geen bereik heb. Ik kijk eerst nog wat Russische TV en duik vervolgens in bed om te gaan slapen.
Na uiteindelijk 16 uren reizen ben ik voor derde maal in Vologda. Ik ben benieuwd hoe het morgen me zal vergaan.
**Woensdag.
**Om 09.00 uur wordt het ontbijt geserveerd. Ik heb de keuze , of in mijn kamer of in het Moskwa restaurant op 2 minuten lopen van het gebouw waar ik slaap, te gaan eten. Op de weg vanuit mijn appartement kom ik in de entreehal aan. Daar staat een vermoedelijk Nederlandse man die mij om mijn appartement sleutel vraagt. Ik vraag hem in het Engels waarom hij mijn appartement sleutel hebben moet. Ik vraag hem ook of hij uit Nederland komt en dat bevestigd hij. Hij is ook een PUMMER , hij is onderweg vanuit een heel klein plaatsje op circa 100 kilometer afstand van Vologda. Hij moet nog een nacht in Vologda overnachten om dan vervolgens terug naar Nederland te vliegen. Ik heb een appartement waar hij bij aankomst 1 nacht in heeft geslapen en zou er mee kunnen leven dat hij, indien hij dat wil, op de bedbank in een aparte kamer gaat slapen, tot het moment van het vertrek van zijn vliegtuig.
Maar toch? Sommige Russen doen dat wel, iemand die je niet kent, bij je op de kamer nemen. In principe doen wij Nederlanders dat niet. Ik stel voor om het management te vertellen dat we dat in Nederland niet gewend zijn en dat ze moeten zorgen voor een aparte slaapkamer. Deze hebben ze niet op deze school waar ik les geven ga en na wat heen en weer gebeld, stellen ze voor dat de laatst gekomen persoon in een hotel ondergebracht kan worden en dat accepteren we.
Maar om deze PUMMER (Jos) niet de hele dag zo maar rond te laten lopen en zich de hele dag te vervelen, dat is ook weer te veel gevraagd. Nadat hij zich in het hotel geïnstalleerd heeft, komt hij terug en vraagt hij mij toestemming om te zien hoe ik les ga geven. Mijn lessen over toerisme geef ik uiteindelijk aan een combinatie van leraren en hun leerlingen. Het is leuk en dankbaar werk om dit vrijwilligerswerk, ver van huis, te doen. Het was echter zwart op wit afgesproken dat ik alleen de leraren zou lesgeven, zodat deze verder hun leerlingen met mijn meegebrachte informatie verder kunnen opleiden. Dat bleek dus later steeds te veranderen.
Om 3 uur is het late lunch. De uitgebreide tafel is gedekt met heerlijke spijzen en genoeg drank, wat ik langzamerhand wel weet van mijn meerdere bezoeken aan verschillende delen van Rusland. Na deze late lunch wordt het een rondgang door de stad. Ik ben al 3 x in Vologda geweest. Jos is hier voor de eerste maal, dus voor hem is het meer interessant deze rondwandeling in het donker van Vologda te gaan ondernemen. Ik wandel vrolijk met hem mee de koude in. We wandelen met Marsha, onze jeugdige Russische roodharige reisleidster / studente door het Kremlin, (Kremlin betekend eigenlijk kasteel) bezoeken een kerk waar op dat moment een dienst bezig is. Buiten is het koud, in de kerk is het aangenaam warm, dus blijven we nog een tijdje in de kerk. Een groepje van gelovigen viert hier de dienst. Hemelse gezangen, de geur van wierrook, de sirene rust, brandende kaarsen, een aangename plaats om even te vertoeven en te genieten van de prachtige nieuwe fresco’s en iconen. Marsha is onze gids. Ze is studente toerisme, heeft nog nooit gidswerk gedaan en we zijn haar behulpzaam om haar te assisteren en te informeren. Helaas had ze al haar voorbereidingswerk thuis gelaten voor onze stadstoer en kon, tot haat grote spijt, niet praten over alle details die ze had uitgewerkt voor ons. Gedurende de wandeling verteld Marsha dat ze het plan heeft om, na haar studie, een eigen pension te gaan openen. Ik bied haar aan, indien ze dat wenst, haar met raad bij te staan en dat accepteert ze.
Om 19.00 uur hebben Jos en ik tweetjes ons diner. Russen willen alles snel leveren en wij hebben de tijd. Als voorafje neem je een salade, daarna, indien je dat wenst een soep, en vervolgens is de keuze vis of vlees. Wij zijn weer dorstig en ondanks de koude buiten op straat, nemen we eerst een halve liter Russische bier ieder. Na de voorspijs en het bier, nemen me uiteindelijk ieder een hele fles rode Franse overheerlijke wijn ieder. Hierop moet je minstens goed kunnen slapen, denk ik.
Na 3 uren getafeld te hebben, gaat Jos met de taxi terug naar zijn hotel en ik naar mijn kamer. Ik kijk nog wat TV, doe nog een poging om met mijn mobiele telefoon te –sms en - , dat lukt weer niet en dus besluit ik, dat ik morgen maar naar huis ga mailen om te laten horen dat ik goed aangekomen ben in Vologda Rusland.
**Donderdag.
**Ontbijt om 9 uur. Het ontbijt begint met een soort van kleverige pap, die ik mijn neus voorbij laat gaan. Vervolgens koffie en twee zoete broodjes, pizza, bruine boterhammen met boter , kaas en worst, wat voor mij te veel is. Ik eet thuis ook altijd weinig. Toen ik klaar met mijn ontbijt was, vroeg de kelner of ik het ontbijt niet lekker vond. Ik vertelde hem dat ik in principe alles kan eten, hoe vreemd dit ook klinkt, maar een zware maaltijd in de ochtend staat niet op mijn menu. Op de vraag wat ik dan thuis dronk bij het ontbijt vertelde ik dat ik de maaltijd hier goed vond, maar als antwoord op zijn vraag, vertelde ik hem dat ik koude melk heel lekker vind bij de boterham. Wanneer je om melk vraagt, is de kans heel groot dat je warme gekookte melk met vellen krijg. Vraag je om koude melk gaan ze voor je naar de supermarkt om deze voor je te kopen. Dus als het goed gaat heb ik morgen verse melk bij het ontbijt…
Ik had een afspraak gemaakt met mijn vertaalster dat ik om 10 uur les zou gaan geven. Organiseren schijnt heel moeilijk te zijn. Toen ik dus gereed was om naar het klaslokaal te gaan, bleek dat deze les niet doorging. Beter was het om naar mijn kamer te gaan vertelde ze mij en lekker te gaan uitrusten. Ik vertelde dat ik pas uit mijn bed kwam en dat ik niet hoefde te rusten. Ik had meer behoefte aan mailtjes naar huis te sturen. Binnen een 1 uur werd er een laptop in mijn appartement geïnstalleerd en vanaf dat moment kon ik lekker mailtjes sturen en op internet gaan. Op deze manier kan ik ook mijn reisverslag schrijven. Om tien voor twaalf kon ik weer les geven aan een nieuwe klas. Anderhalf uur later gaf ik weer les aan de klas die ik gisteren ook les gegeven had. Nu was Marsha er ook bij.
Ik had uit Nederland gekleurde hagelslag en chocolade hagelslag meegenomen om te laten zien wat ik ondermeer bij het ontbijt gebruik. Ik ging het aan alle leerlingen van mijn klas uitdelen en ze vonden het eerst erg vreemd dat je zulke zaken op je brood doet en daarna opeet. Moet er nog boter tussen het brood en de hagelslag was de vraag? Die beantwoorde ik positief. Men vond het erg lekker. Ik heb nog een restant en kijken wie ik daarmee blij kan maken.
Om 3 uur is er weer de late lunch, Deze maal gingen er twee vertaalsters met me mee. Zalm, soep, salade, witte wijn, wodka, zeg maar en je krijgt het. Na een uur getafeld te hebben en het sociale systeem van Nederland aan hen verteld te hebben en zei hun sociale systeem aan mij verteld te hebben, was het einde werkdag voor hen en ik ging weer naar mijn kamer. Gelukkig kon ik beginnen met het schrijven op de computer van de diverse zaken. Om 7 uur heb ik diner. Witte koolsalade, 1/2 liter bier, koolvis met frietjes en wanneer je meer wenst, kan je dat krijgen, Maar alleen eten, in een special voor mij gereserveerde gesloten ruimte, is niet zo leuk dan wanneer je dat met meerderen doet. Na een 1 uurtje was ik klaar met eten en ging vervolgens weer naar mijn kamer om verder te schrijven aan mijn reisverslag, mijn mailtjes te beantwoorden enzovoort. Kopje koffie maken, daarna naar muziek luisteren en mijn boek lezen. Morgen is het alweer vrijdag en op zaterdag en zondag wordt er niet gewerkt en moet het instituut het een en ander voor mij regelen om door deze twee dagen heen te komen. Ik wacht verder rustig af, ik ga ze niet zenuwachtig maken.
**Vrijdag.
**Om 8.30 uur ontbijt. Mijn gewenste glas koude melk stond al op me te wachten toen ik mijn privé eetzaal binnen kwam. Lekker bruin brood met boter en kaas in plaats van warme zoetige broodjes.
Vanochtend heb ik weer toerisme lessen gegeven in de grootste zaal van het onderwijs instituut. Ongeveer een kleine 100 jeugdige personen kwamen mijn lessen bijwonen. Op een gegeven moment was de stof voor hen te veel of te zwaar en toen heb ik op een groot beeldscherm mijn Nederlandse dia’s laten zien. Hier naar aanleiding van kon men aan mij vragen stellen. Wat waren ze verlegen en als er dan uiteindelijk toch nog vragen kwamen, was 1 van de vragen of ik kaas lekker vond en welke dat was. Ik ben gek op stinkkaas, echter dat kent men hier niet. Ik moest uitleggen wat dat was en hoe dat smaakte. Verder kwamen er vragen over het Nederlandse hotelwezen en hoe bijvoorbeeld een pension werkt. Ik had een CD meegenomen met de meeste van mijn toerisme kennis hierop en kon door foto voorbeelden gemakkelijk laten zien hoe bijvoorbeeld een type pension in het binnenland van Oost Nederland werkt en hoe die er uit zag.
Er kwamen natuurlijk ook vragen over of ik het eten in Rusland lekker vond en hoe ik Rusland als toerisme land er uit vond zien. Ook hierop heb ik mijn bescheiden mening gegeven.
De leerlingen hebben allen Engelse les gehad maar de Engelse taal spreken, op een paar na, dat gaat niet zo vlot en men gebruikt gewoonweg niet de Engelse taal. Er is niemand om Engels mee te spreken, en op die manier verwaterd de kennis weer. Ik vertelde hen dat wanneer je in het toerisme gaat werken, dat je minimaal Engels moet kunnen spreken en schrijven.
Na de les heb ik alleen een prettig weekend toegewenst.
Ik vertelde reeds over een rood harig meisje, met de naam Marsha. Ze is uitgekozen om met mij naar een concert te gaan vanavond. Ze spreekt heel goed Engels en ik ben benieuwd naar het concert. In de vroege middag, dus nog voor het eten, heb ik mijn CD met toerisme informatie aan haar gegeven. Eerst werd mijn gehele toerisme CD in hun uitgebreide computersysteem gezet voor deze universiteit, zodat alle studenten, wanneer ze op mijn voornaam klikken in hun computer, vandaar de stukken kunnen inzien en zich verder kunnen bekwamen in het vak toerisme.
Toen ik met Marsha en enige andere studenten door mijn CD toerisme heenging, kreeg ik door dat de term partyservice niet of nauwelijks bij hen bekend was. Dat hebben ze hier niet, vertelde Marsha mij. Dus zowel voor Marsha als voor een Nederlands bedrijf, is dat een grote mogelijkheid en kansen.
Ik adviseerde Marsha om eens goed te gaan lezen en je goed te gaan oriënteren over de vele facetten van het partyservice systeem. Op mijn CD toerisme staan vele voorbeelden.
Wie weet staan er op mijn CD wel veel meer toerisme onderwerpen die nog niet bekend zijn in Rusland. Dus nieuwe producten, dus ook nieuwe commerciële kansen voor iedereen.
Om 14.00 uur heb ik mijn warme lunch gehad en ben vervolgens, na een gesprek met een directielid van het instituut, naar mijn kamer gegaan. Ik ben bezig om mijn reisverslag te schrijven en mijn mailtjes te beantwoorden. Daar kan ik nu de tijd voor nemen.
Mijn diner wordt al om 17.30 uur op mijn kamer gebracht. Ben nu al benieuwd wat deze maal het diner zal inhouden. Het eten is best wel goed. De reden dat ik op mijn kamer mijn diner zal nuttigen is gelegen in het feit dat in het restaurant vanavond een bruiloft wordt gevierd. Met toestemming van de directrice van het restaurant, wil ik na het concert wel even kijken om dat ook eens mee te maken, zover de bruiloftgangers mij dat willen permitteren
.
Om 18.00 uur wordt ik door Marsha en haar 3 vrienden opgehaald om naar het concert te gaan. We nemen de stadsbus, welke bij het schakelen naar een andere versnelling gigantisch kraakt. Ik vond het weer een ervaring om weer eens in zo’ n oude bus te kunnen meerijden. Het sneeuwt en het is koud. We wandelen vanuit de bus naar de concertzaal, hangen onze jassen gratis op in de bewaakte garderobe en gaan de zaal van het theater binnen.
Het is laat toen we terugkwamen van een meesterlijk concert. Een Engelstalige 7 koppige a capella groep met de naam Beauty and the Beatbox traden in Vologda op. Het was een geweldige ervaring om deze groep te mogen horen en zien… De zaal zat praktisch geheel vol en er werd heel wat geklapt, zeker toen de leader of the band de mensen in het Russisch aansprak. Het sneeuwt weer en het is koud toen we na de voorstelling naar de lokale en luidruchtig brommende bus liepen. We waren vlakbij onze bushalte toen onze bus vertrok, zonder ons, we waren net te laat hiervoor om mee te kunnen. We hebben een kwartier al koukleumend op een andere bus staan wachten die maar niet kwam en toen besloot ik mijn 3 andere medereizigers te trakteren op een taxirit naar mijn appartement. Voor de kosten hoef je het niet te laten. Voor circa 3 euro waren we met zijn allen bij mijn appartement.
In tussentijd had een andere kennis / vertaalster, opgelopen van een vorige reis naar Vologda mij gebeld. Voordat ik terug naar Nederland ga, moeten we elkaar weer zien. Dat zal dan 1 van deze komende dagen gebeuren, het zou jammer zijn dat ik haar weer niet eens kan zien.
Vandaag heb ik nog les gegeven aan andere studenten. Tegen het einde van mijn lessen, heb ik een serie foto’s over Nederland aan hen laten zien. Dat vond men geweldig. Dat Nederland zou groen en nat was, dat wisten de meesten niet. Natuurlijk hebben de studenten veel (slechts) over Nederland gehoord en ik hoef echt niets alles recht te zetten. De leerzame discussie met de studenten was aangenaam een zeer leerzaam.
Best wel even wennen om op een Russische computer te werken. Je moet even begrijpen wat het een en ander te betekenen heeft. Het Cyrillisch schrift is niet mijn basis schrift om mee te werken. Gewoon oefenen en nog meer oefenen. Uiteindelijk leer je het wel eens.
**Zaterdag
**Om 9.00 uur is mijn ontbijt. Ik zal de lege borden van mijn diner van gisteren die op mijn kamer gebracht waren, maar even zelf terugbrengen naar Moscow café.
Met ontbijt bestond uit: Een groot glas met koude melk, bruine boterhammen, boter en kaas.
Vannacht rond een uurtje of twee was er heel veel rumoer onder mijn appartement in de straat. De bruiloftgangers schenen het erg naar de zin in de bar te hebben, er werd luid gezonden, gedanst en eigenlijk alles wat er hierbij hoort. Ik lag net te slapen, toen er met heel veel gekraak, volgend op veel glasgerinkel, ergens een grote ruit brak. Of er iemand van de gasten daar doorheen was gestapt of gevallen kon ik niet ontdekken toen ik summier op onderzoek uitging. De kapotte ruit, die in waarschijnlijk vele stukken op de grond in de sneeuw lag, werd bijelkaar geharkt en opgeveegd. Toen ik vanochtend ontbijten ging, dacht ik eerst dat er een ruit van de feestzaal gebroken was. Ik kon niets ontdekken. Of dat zou kunnen zijn dat dit wel gebeurd is en dat de schade al opgeruimd en hersteld is, of dat dit glasgerinkel van een ander huis kwam. Ik zal het nooit weten, het is ook niet zo interessant.
Om 11.00 uur staat Marsha aan mijn deur. We beginnen te praten over wat Marsha wil gaan doen, nadat ze haar studies heeft afgemaakt. Ze wil een eigen pension beginnen eventueel met diner mogelijkheden. We hebben hier lang over de mogelijkheden en onmogelijkheden gesproken en over wat te doen en niet te doen.
Voordat we het ervoeren, was het lunchtijd. Na de lunch belde Marsha haar moeder OLGA op, vanuit haar school, om ook verder met mij kennis te maken. Door de sneeuw wandelden we naar haar moeders school. OLGA geeft Engelse les en is zijdelings betrokken bij de toerisme industrie. Om nog voordat het donker gaat worden iets van de stad te gaan zien, stel ik voor om naar het Tsaar Peter de Grote huisje te gaan en te zien wat daar allemaal te vinden is. Het is ongeveer een 1/2 uur lopen. Studenten en gepensioneerden betalen 15 roebel entree ( 45 cent) anderen betalen het dubbele tarief voor de entree. Wanneer je foto’s binnen wenst te maken moet je hiervoor 50 Roebel betalen.
Dit huisje is een wit stenen huisje met op voorgrond een ijzeren kanon, die misschien ooit is in Nederland gemaakt zou kunnen zijn. Bij inspectie zie ik geen enkel kenmerk op dit kanon. Het Tsaar Peter huisje in Vologda is een geschenk van de waarschijnlijk) Nederlandse man luisterend naar de naam Guttenmann (Is dat een Nederlandse naam? – ik vermoedt dat dit een Duitse naam is).Hij heeft hier gewoond en gehandeld. Ik denk dat ze hier in Vologda de begrippen – Dutch – en - Deutsch – behoorlijk door elkaar halen. De naam Guttenmann klinkt zo Duits maar misschien ook Nederlands, wie zal het zeggen.
Op de voorgevel van dit huisje is een zwart ijzeren wapenschild, maar of die in Nederland gemaakt is, ik weet het niet. In het Tsaar Peter de Groot huisje, wat dus klein is, staat een verzameling aan goederen waaronder tinnen kannen, die naar hun zeggen ook toen in Nederland gemaakt zijn. Er hangen diverse - Nederlandse School- schilderijen die zonder signatuur zijn, maar wel in een perfecte staat verkeren. Ik stel voor om een foto van de schilderijen te maken en uit te zoeken wie de schilder van deze schilderijen is en de eigenaar van deze schilderijen daarna te informeren. Maar ,vertelde de beheerder van dit museumpje mij, dan moest ik 1,50 euro betalen voor foto’s maken en daar had ik geen zin in. Ook staan er zeer oude - maar gave gebeeldhouwde stoelen en een kast die, naar hun zeggen, ook uit Nederland zijn gekomen. Aan het einde van deze kleine tentoonstelling hangen nog wat etsen van portretten. Op 1 van deze portretten staat de familienaam TIMMERMANS geschreven, dat zal beslist een Nederlander zijn uit een lang vervlogen tijd.
Ik vraag me af hoeveel toeristen per maand gemiddeld in het Tsaar Peter huisje komen. De receptioniste rekent me voor, dat er maandelijks gemiddeld 1200 bezoekers komen. Ik reken door, dat betekend dat er gemiddeld nog geen 5 personen per uur komen. Die betalen 30 Roebel entree, is dus totaal 150 Roebel en dat is omgerekend 4,50 euro.
Vologda , met zijn ongeveer 300.000 inwoners ligt, op de kruising van de bootcruise die start in Sint Petersburg naar Moskou. De kruiser stopt bij een gigantisch klooster (zie mijn vorige verhalen over Vologda) om daar de kunstschatten te gaan bekijken. Er is dan soms ook nog de mogelijkheid om een uitstapje naar Vologda te maken, echter daar is meestal geen tijd voor. Vologda ligt nog niet op de toeristische kaart. De plaatselijke overheid, verantwoordelijk voor het aantrekken van toeristen, is daar (nog) niet zo mee bezig. Jammer!
Het wordt donker, het museum sluit om 5 uur, we nemen de bus voor een paar grijpstuivers, die mij terugbrengt naar mijn appartement.
Ik ben op tijd terug in mijn kamer, want rond 18.00 uur komt krijg ik visite van Tatjana, die mij al eerder mij geholpen heeft met vertalen toen ik hier in Vologda was. Tatjana spreekt heel goed Engels, werkt nu nog voor een Engelstalige firma en zal waarschijnlijk binnenkort op zoek moeten gaan naar een andere baan. De economische crisis slaat zeer hard toe in Rusland. Velen, vertelde ze me, zullen hun baan verliezen en krijgen een wachtgeld of een soort van WW uitkering tot maximaal 3 maanden. Ook is men heel erg bang om geld op de bank te laten staan. De staat garandeert tot maximaal een paar honderd Roebel ,die je op de bank heb staan en niet meer. Vele mensen halen hun geld van de bank en dat maakt de economie nog slechter, maar de mensen hebben angst dat ook nog dit kleine bedrag op de bank straks verdampt. Al een groot deel van de betaalautomaten zijn gesloten, zodat er niet te veel gepind kan worden. Huizen verkoop gaat ook heel slecht. Staalfabrieken hebben verkorte werkweken. Men durft niet meer op vakantie te gaan, men is bang dat de Roebel zal verminderen in waarde en dat betekend dat de importgoederen weer duurder worden.
Het appartement waar ze in woont, is juridisch opgedeeld in 3 gelijke stukken. Een deel is van haar moeder, een ander deel is van haar zuster en het derde deel is juridisch gezien van haar. Je kan dus, en dat gebeurt ook, het deel welke juridisch van jou is, aan een andere persoon verkopen, het is toch jouw eigendom. Dan moeten de anderen hiermee maar genoegen nemen. Zo komt het dus voor, dat in 1 appartement meerdere geheel verschillend aan elkaar zijnde families bijelkaar wonen. Dit gebeurt nu ook en dus komt het voor dat het daardoor nog moeilijker wordt om een heel appartement voor jezelf aan te schaffen.
Na we over nog meer interessante onderwerpen gesproken hadden, werd het tijd voor Tatjana om de taxi te bellen en weer naar huis te gaan.
Ik ga naar bed.
**Zondag = rustdag
**Ik heb vandaag alleen een afspraak om rond 17.30 opgehaald te worden en dan naar een concert te gaan. Om 09.00 uur ontbijt gehad. Nu zit ik in mijn appartement , de sneeuw ligt op straat, niet veel mensen zijn al op straat rond 10.30 uur. Het dooit, de straten zien er nat en modderig uit. Eigenlijk zou ik moeten gaan wandelen om eens een frisse neus te gaan halen. Ik heb echter niet zo zin er in. Ik heb vanmiddag om 2 uur mijn lunch in het restaurant gehad. Een grote fles Russisch bier die best smaakt. Een heerlijke salade, vervolgens een vissoep met veel zalmsnippers en andere soorten van vis er in. Daarna Russische friet, die behoorlijk afwijkt van de mij meer bekende friet. De Russische friet ziet er uit alsof je een rauwe geschilde aardappel in lange stukjes (formaat kleine frietjes) snijdt, deze vervolgens licht bakt en dan opdient. Men is ook bekend met de West Europese frietjes, die ik al eerder gehad hier heb. Daarna kwam het hoofdgerecht. Ik had weer vis besteld en die smaakte me weer uitstekend. Een kopje zwarte koffie na, completeerde mijn maaltijd. Ik begon mijn diner om 2 uur en ik was klaar om 3 uur. Ik was echter geheel alleen in het restaurant en singles onder u weten dat alleen eten, ook al is het heel goed en smakelijk, niet zo leuk is als met meerdere te eten.
Om 4 uur is het buiten al donker en ik wandel niet graag in een onbekende stad alleen, zeker wanneer het al begint te schemeren en dus snel donker wordt.
Om precies half zes staat de auto gereed. We gaan met drie personen naar dezelfde concerthal (entree 45 Roebel = nog geen 1,50 euro per persoon) waar ik deze afgelopen week ook al eens eerder geweest ben.
Nadat we de kaartjes gekocht hadden, konden we snel naar binnen de zaal in. De zaal was niet geheel uitverkocht, misschien komt dat omdat de voorstelling maar 5 kwartier duurt en dat het optreden al om 6 uur begint.
Een groep van 20 studenten (jongens en meisjes), dansten op een meezwingend modern ritme, vol passie, diverse zeer modern uitgevoerde dansen, welke als achtergrond hadden, dansen uit andere landen. Bijvoorbeeld : er werd modern gedanst op Zuid Oost Aziatische muziek, compleet met de drachten van Indiase dansers en danseressen en een van hun Goden Shiva. Maar ook Indianen dansen, Keltische dansen en nog veel meer. Je moet beschikken over een geweldig uithoudingsvermogen, om zolang en zo heftig te dansen achter elkaar. We hebben geweldig genoten van het optreden van deze (bijna professionele ) studenten.
Ik was weer op tijd terug voor mijn diner en heb er weer heerlijk van genoten. Ik was weer de enige gast.
**Maandag.
**Vanochtend had ik 3 lessen die ik nog moest geven aan mijn leerlingen en leraren van het instituut waar ik door uitgenodigd was om les te geven in toerisme.
Na het lesgeven ben ik om 16.00 uur gaan eten en daarna om mij voor te gaan bereiden om mijn vertrek vannacht vanaf Vologda naar Moskou.
Om 20.00 uur heb ik nog een diner met 1 persoon van het management en daarna ga ik douchen en de rest van mijn koffer inpakken. Om 23.15 zal ik naar de receptie gaan en om 23.30 uur wordt mij vervoer naar het treinstation verwacht. Het is niet zover rijden. Om 00.00 uur zal er weer mensen op mij wachten. Rond kwart voor een, de trein I, de slaapwagen in.
Om 01.00 uur betreden we onze zogenaamd de 1 e klasse coupe., die er uit ziet als een 2 e klasse couchette. Wij dachten met zijn tweetjes te kunnen beschikken over deze coupe. Wat blijkt er is nog een andere Russisch paar in onze coupe, dus dat wordt delen. Een apart gehoor vult de nacht voordat ik in slaap val. Vier stemming snurken, twee Nederlandse snurkers en 2 Russische snurkers. Het rook naar goedkope poeder van de Russische vrouw in ons compartimenten.
Ik heb wat geslapen om zeer smalle zit banken, die het omdraaien niet te gemakkelijk maken. Wel te rusten
**Dinsdag om 09.30 uur
**Rond half negen worden we door de conductrice met thee en koekjes gewekt. In onze coupe was het behoorlijk warm gedurende de nacht. In onze coupe was het in het begin van de nacht al 22 graden, nu nog even wat warmer. Je aan (of uit ) kleden in zo’n nauw compartiment is niet makkelijk. Dus om de beurt kunnen we ons nu aankleden, terwijl de anderen in e gang gaan staan. Je wassen gaat ook moeilijk in de trein. In een kleine ,maar schone WC ruimte is een nog kleiner kraantje met water. Deze kan je alleen gebruiken om je te wassen. Op die plaats kan je jezelf verfrissen indien je dat wenst.
Bij aankomst op het station Moskou nummer 1 (centraal station) trekken we onze bagage vanonder de zitbanken weg en heel ordelijk verlaten de reizigers de trein. Niets dringen!.
Onze chauffeur staat al op ons te wachten. We hebben nog heel veel tijd voordat we met het vliegtuig gaan vertrekken. We hebben met hem afgesproken, dat we naar her Rode Plein, het Kremlin en het graf van de Onbekende soldaat zullen gaan. Hij parkeert zijn auto vlakbij het Kremlin en blijft in de auto met onze bagage. We stappen uit en zullen twee uren gaan rondlopen. Prachtig en nog eens prachtig. Het Rode Plein, het graf van Lenin, zeer dure zaken, diamanten, stik dure horloges, meer dan luxe, het lijkt hier wel Miljoenen Beurs.
Het Rode Plein lijkt meer op een langgerekte brede straat. Op deze straat staan geel en wit gekleurde verflijnen, die bedoeld zijn voor de parade, waar de leiders van het land bij de diverse parades over uit kijken. Schoolkinderen begeven zich naar het Mausoleum van Lenin om hen te vereren met een bezoek. We gaan even bij Mac Donald, gelegen met uitzicht op het Rode Plein, koffie drinken. Dezelfde spijzen en dezelfde grote porties zijn ook hier te koop.
Na de koffie wandelen naar het graf van de onbekende soldaat, waar twee soldaten in een glazen huisje de wacht houden. |Onder de muur van het Rode Plein, staan diverse namen van Russische steden in marmer uitgehouwen.
We besluiten om rond het Kremlin te wandelen om uiteindelijk onze wandeling voort te zetten langs de Neva rivier. De straat oversteken met behulp van stoplichten is geen kunst, als je weet waar te kijken. Maar de boulevard, met hoge snelheid rijdend verkeer, zonder oversteekplaatsen, over te steken is een ramp. We moeten wel oversteken. Al rennend voor ons leven bereiken we veilig de chauffeur die nu al twee uur op ons staat te wachten. We rekenen de parkeerkosten ( ˆ 3,00 per uur) voor hem af. Betalen hem ruim voor zijn service en vertrekken over een brede weg Moskou uit. Op de vraag hoeveel mensen er in Moskou wonen geeft hij als antwoord: officieel 12 miljoen maar met alle niet officieel geregisterde mensen zeker 15 miljoen (dus bij alle inwoners van Nederland). Na aankomst op het vliegveld hebben we nog tijd genoeg. We lopen wat rond. We zijn doodmoe.
Vlak na het opstijgen vanaf het vliegveld val ik in slaap en wordt pas wakker nadat de aankondiging aankomst in Kopenhagen wordt vermeld. In Kopenhagen (mooi vliegveld) hebben we weer 1,5 uur vrije tijd voordat we verder vliegen. We kunnen niet op tijd weg. Het ene geval is er wel de koffer van een persoon aan boord maar de persoon niet, dus moet de koffer er worden uitgehaald. Nu taxiet het vliegtuig wel weg en we gaan weer terug, er is een technisch mankement, die na een ½ uurtje wordt opgelost. We vliegen in no time naar Amsterdam. Bij mijn aankomst is mijn koffer niet aangekomen.
Ik heb vanaf het moment dat ik mijn appartement in Vologda verliet tot het moment dat ik thuis (zonder koffer) aankwam, slechts die dag 23 uren gereisd.
Donderdag wordt er gebeld dat mijn koffer is gevonden en dat deze vandaag bij mij gebracht wordt.
Fred Vorstenbosch