Rusland = Vologfda - erg authentiek

Fred Vorstenbosch in Authentiek Rusland te Vologda.

Mijn reis naar NOVY ISTOCHNIK en Vologda (Oblast) was in Oktober 2007.
*NOVY ISTOCHNIK *is gelegen in het district ( = Oblast) Vologda in Rusland op circa 450 kilometer ten noorden van Moskou en op circa 650 kilometer ten oosten van Sint Petersburg. Het is een piepklein dorpje met zeer weinig inwoners. Het belangrijkste in dit dorpje is het sanatorium waar tussen de 600 en 700 personen medisch worden behandeld. In dit sanatorium had ik mijn hotelkamer en was de enige buitenlandse bezoeker. Nu wordt het sanatorium geheel gerenoveerd tot een 3 sterren accommodatie en later zal er (staat in de planning) ook een 4 sterren kuur en wellness hotel worden gebouwd.
MIJN REISBESCHRIJVING:
Op 16/10, al zeer vroeg in de morgen, rond 05.00 uur, stond de taxi op mij te wachten. Deze bracht me naar Schiphol voor mijn 3 vluchten van Amsterdam via Frankfurt, via Moskou naar Vologda.
Alhoewel er een gemakkelijker manier is om via Moskou naar mijn einddoel luchthaven Vologda te vliegen, was er een Lufthansa vlucht voor mij geboekt die me eerst naar Frankfurt bracht, daarna was er een doorvlucht naar Moskou en vervolgens weer een doorvlucht naar Vologda.
Een gemakkelijker route kan zijn: Amsterdam - Sint Petersburg per vliegtuig - en daarna per (nacht) trein naar Vologda en dezelfde weg weer terug. Dezelfde mogelijkheid is ook om via Moskou te gaan en per (nacht)trein naar Vologda.
Voor deze reis heb je niet alleen een geldig paspoort nodig welke minimaal 6 maanden geldig is, maar ook een visum. Deze is te koop bij de Russische Ambassade in Nederland.
Wanneer je eenmaal in Moskou bent aangekomen, arriveer je op het Internationale vliegveld. Hier ga je door de douane, wissel je wat je nodig denkt te hebben aan Euro’s tegen Roebels en ga je of met de taxi (die weten wat prijzen zijn - dus duur) of met een transferbus van Internationaal naar het lokale vliegveld die echter wel 50 kilometer buiten Moskou is gelegen. Er liggen diverse vliegvelden rond Moskou, dus vergis je er niet in. Over de rit van 50 kilometer doen we uiteindelijk 2 uren dit in verband met de files, maar ik ben op tijd om het vliegtuig niet te missen. Dat zou een ramp zijn.
Misschien is het wel heel handig om de Russische plaatsen en namen vanuit huis vertaald in het Cyrillisch schrift mee te nemen. Dat is voor alle partijen heel handig. Er zijn, zeker onder de oudere Russen, weinigen die een andere taal dan hun eigen moedertaal spreken.
Het is ten strengste verboden om Russische Roebels in - en uit te voeren, dus een beetje plannen wat je denkt nodig te hebben. In het hotel / sanatorium waar ik verbleef was een geldmachine waarmee je met de plastik kaart geld kon pinnen.
Ook een wetenswaardigheid is dat je bij uiteindelijke aankomst in je geboekte accommodatie je (via het hotel) laat registeren bij de vreemdelinge politie ter plaatse. Doe je dat niet, dan kan bij controle een boete je deel zijn.
Dus op Moskou aangekomen staat mijn reisagent en tevens chauffeur voor me klaar om me achter de douane op te pakken voor een autoreis om Moskou heen. Een hele toer was dat. Het was spitstijd en dat is niet niets. Zes baan wegen staan propvol met auto en dus wordt het een zaak van ervaring om erachter te komen om weer op tijd op het 50 kilometer verderop liggende vliegveld te komen. Na weer een tijdje op het (andere) vliegveld van Moskou gewacht te hebben, wordt er in het Russisch omgeroepen dat de vlucht naar Vologda gereed staat. Al lopend ga ik richting 1 van de vele Toepolev vliegtuigen.
Ik neem plaats op een klein stoeltje en wacht geduldig af tot we gaan vertrekken. Dat duurt erg lang. Na een half uurtje komen de piloot en de co piloot met volle boodschappentassen het vliegtuigje in, verontschuldigen zich niet voor de vertraging, starten de motoren en binnen 5 minuten taxiën we naar de startbaan en binnen een paar minuten zijn we in de lucht. Binnen redelijke tijd komen we aan op het vliegveld van Vologda en we worden verzocht zelf de bagage uit het vliegtuigje te halen. We wandelen over de landingsbaan, in de aankomsthal is alles gesloten, en daar staan mijn gastgevers (3 vrouwen) op mij te wachten.
Tatjana is de vertaalster en spreekt geweldig Engels. De andere beide dames heten Irina, een zeer veel voorkomende meisjes naam hier. We rijden in een Renault Logan (zoals hier in Nederland Dacia Logan / worden ook in Rusland geproduceerd) de circa 40 kilometer van het vliegveld naar mijn hotel. Het is mij opgevallen, dat meer dan 70 procent van de auto’s, waar ik in Rusland geweest ben, de bij ons bekende automerken zijn en dat minder dan 30 procent Russische en Chinese auto’s zijn.
Op mijn kamer ( een 2 personen appartement) staat op dit late uur, een warme maaltijd, koffie, thee, snoepgoed, en meer voor mij klaar. Het is, waar ik verblijf in Rusland, 2 uren later dan in Nederland. We blijven nog praten tot middernacht. De dames vertrekken en ik ga naar bed.
In deze plaats en waarschijnlijk ook in andere plaatsen, waar ik verblijf is er stadsverwarming en men schat in dat het op dit moment , normaal gesproken, zeker min 10 graden moet zijn, en dus is de verwarming op 25 graden Celsius gezet, die men niet veranderen kan. Mijn slaapkamer is dus veel te heet. Mijn warme pyjama heb ik mijn gehele verblijf aldaar niet aan gehad. Om de temperatuur wat te matigen, leerde ik later, moet je gewoon de ramen openzetten of de airco aandoen. (Wat een verspilling aan energie, maar ze hebben genoeg er van in Rusland).
De volgende dag:
Mijn ontbijt bestaat, zoals de Russen dat hier doen, uit: een soort van maïspap met daarin een grote klont boter, daarna een bord met aardappelpuree met daarin een stuk vis, daarbij thee en yoghurt na. Naast mijn bord ligt ook een grote reep pure chocoladen een bekertje met appelsap. Ik vertel mijn vertaalster waaruit een Nederlands ontbijt bestaat en ze vraagt me af of je daarvan kunt leven. Beschuit, crackers, melk: daar kan je toch niet op leven., meent ze.
Het middagmaal is voor de Russen de belangrijkste maaltijd van de dag, dus ook weer warm eten. In de avond wordt ook warm gegeten.
De ochtend maaltijd moet stevig en gezond zijn, volgens mijn gastgevers.
De verwachte kou is uitgebleven. De temperatuur is net boven nul graden. Dus met een winterjas aan is het goed te doen. Het hotel / sanatorium is gebouwd boven een koud waterbron die geneeskrachtig water heeft. In het hotel is het warm. De mensen hier lopen in T shirts en trainingspakken, het is echt veel te warm hier voor winterkleding in dit gebouw. Er zijn voornamelijk oudere mensen, maar er is ook een groep van jonge teenagers, die strikt in de pas lopen van de begeleiders.Discipline wordt hier van de jeugd vereist.
Ik had vanochtend eerst een gesprek met de algemeen directeur van het hotel / sanatorium en hij heeft mij uitgebreid geïnformeerd over het hoe en waarom van mijn uitnodiging door hem aan het hotel en aan de reisorganisatie aldaar.
Russen drinken zeer veel thee en eten er veel chocolade en koekjes bij. Koffie wordt er nauwelijks geschonken, maar voor mij had men oploskoffie gehaald en die smaakte mij ook. Koffiemelk is onbekend, dus het werd koffie met alleen suiker.
Gedurende het gesprek verteld hij mij wat voor soorten medische behandelingen er worden aangeboden en welke ziekten er mee geheel of gedeeltelijk mee behandeld worden.
Hij gaat verder: indien je tijd over hebt, kun je gebruik maken van alle soorten van massages, baden en sauna. Maar in het speciaal moet je de Russische BANJA eens uitproberen. Een BANJA is een soort van sauna (niet gemengd naar de sauna gaan, dat gaat niet in Rusland) alwaar je ongekleed ingaat, de temperatuur is best heel warm, maar lekker, en de Russen slaan elkaar in de BANJA met berktwijgen over het gehele lichaam.
Ik hoop dat ik gedurende mijn verblijf hier ook eens van kan gaan genieten.
Rond het sanatorium / hotel zijn allerlei faciliteiten aanwezig (fietsen , paarden, leren langlaufen, NORDIC WALKING, etc.) om de mensen in beweging te krijgen en te houden, dit voor hun eigen gezondheid. Voor wat dat betreft, behoeft men zich niet te vervelen. Gedurende de avond is er bijna altijd een programma om de mensen te amuseren, maar dan moet je wel Russisch verstaan.
Tegen de middag rijden we naar de stad Vologda , die via goed begaanbare geasfalteerde wegen te bereiken is. De afstand van het sanatorium / hotel naar de stad is circa 30 kilometer enkele reis en er gaat ook een bus heen.
De stad Vologda, met circa 350.000 inwoners (waarvan veel studenten), is in mijn ogen een typisch Russische stad met veel (oude en nieuwe) flats, maar ook met heel veel kloosters die met hun gouden glimmende koepels je de weg naar de Russisch Orthodoxe kerk wijzen.
Moderne supermarkten, waar alles te koop is, van goedkoop tot peperduur, kleine winkeltjes met alleen de broodnodige artikelen, wisselen elkaar af. Het nachtleven moet hier uitbundig zijn. Diverse zogenaamd de Go Go cafeetjes en bars, moderne zelf service eethuisjes, luxe restaurants, alles is er te vinden, maar dan op een andere manier. Allerlei typen van auto’s wurmen zich door een overdruk verkeer. Er wordt brutaal gereden. Is je voor buurman wat laat met reageren, dan doet een ander dat wel sneller en propt zijn auto pardoes voor jouw auto.
Mijn vrijwilligerswerk hier is om de firma te adviseren en helpen op het gebied van het nationale - en internationale toerisme. Vanmiddag na de maaltijd ben ik er mee begonnen hen te informeren. Mijn seminar is in het Engels en mijn vertaalster moet het dan weer in het Russisch vertalen, dus duurt mijn gesprek dubbel zo lang.
Om 19.30 uur ben ik terug in mijn hotelkamer. Snel ga ik naar mijn privé eetzaaltje, die speciaal voor mij alleen is gereserveerd in het café van het hotel. Ik eet niet met de grote meute mee. Ik was toch nog moe van de 16 uur durende reis, het 2 uren tijdsverschil en mijn eerste adviseren hier. Na de avondmaaltijd ben ik naar mijn kamer gegaan. Ik heb muziek aangezet en mijn leesboek genomen. Na korte tijd ben ik bed gekropen en al spoedig viel ik (met open ramen en deuren) in een diepe slaap. Ik heb 11 uren geslapen.
EEN VOLGENDE DAG
Mijn ontbijt is nu, 3 sneetjes brood, met drie soorten jam, thee, yoghurt en een bekertje appelsap. Even later komt de serveerster met en bord pap (met een klont boter er in) Ze geeft aan dat dit heel gezond is en dat ik dit toch beslist moet eten. Ik dank haar voor haar pap en laat het verder staan, ongebruikt.
Ik ben niet moeilijk met eten. Ik ben, zoals u kunt lezen in diverse van mijn reisverslagen, in verschillende landen geweest en heb ook daar het plaatselijk eten gegeten, maar als er een mogelijkheid is om anders te eten (zoals thuis) dan kan men mij dat aanbieden, en dat werd dan ook gedaan. Ik had alleen op de vraag antwoord gegeven wat we in Nederland kregen en dat heb ik voor verder alle dagen van mijn verblijf in de ochtend gekregen.
De hoofdmaaltijd is de middagmaaltijd en dan wordt er warm gegeten zoals: soep, vlees of vis, aardappelen - patat - gebakken en / of rijst, een salade. Als toespijs iets zoets. De mensen die me uitgenodigd hebben, drinken geen van allen overdag sterke drank maar of water of frisdrank.
Dat er s ávonds een glas wodka (of meer) wordt gedronken in Rusland, is algemeen bekend.
Een groot gedeelte van deze dag staat voor het gaan bezichtigen van de stad en de nabije omgeving. Nu is er voor mij een leraar Duits, die als vertaler en reisleider is aangetrokken. We stappen in de auto, het regent een beetje, de kou is weggebleven en de buiten temperatuur is plus 8 graden.
Het verkeer is druk in de stad, zoals gewoonlijk. We staan weer regelmatig in de file. Je moet op je tellen passen in het verkeer, want de Russische rijders zijn scherpe rijders. We rijden eerst over asfaltwegen, met hier en daar een hobbel en bobbel, richting buiten de stad. De weg wordt smaller, wij kruisen 2 spoorwegovergangen met breed spoor en komen al snel via een onverhard zandpad aan bij de witte muren van een indrukwekkend kloostercomplex, welke voorzien zijn van schietgaten. Het schijnt dat er vroeger heel wat kunstschatten hier hebben gelegen en dat die te pas en te onpas werden gestolen. Aan de noordzijde staan diverse gekleurde houten huizen, aan de zuidzijde is een snelstromende rivier, die gedurende de winter stijf bevroren zal zijn en daarna veel smeltwater moet afvoeren. Derhalve ligt het klooster ook nog achter dijken om het smeltwater tegen te houden.
Het klooster is een mannen klooster en dat betekend dat wanneer vrouwen het klooster willen bezoeken, dat ze dan een hoofddoek moeten dragen en een omslagschort moeten omslaan. Beide zaken zijn gratis bij het klooster te leen.
Binnen in de ommuurde kloostervesting zijn diverse (klooster )kerken. De torenspitsen zijn getooid met uivormige en / of helm vormige kegels die staan voor strijders voor God. Ook staat er een kruis op de torens, die weer op een soort van ronde bal staan. Deze ronde bal staat voor de eeuwigheid.
Zo heeft elk detail in - en rond het klooster een eigen verklaring. Wat mij erg opvalt is dat er niet zoveel wandschilderingen en iconen in dit klooster zijn. Ik denk dat dit te maken heeft met het communistische verleden waar godsdienst nauwelijks officieel beleden mocht worden. Nu zijn de mensen (90 % is Russisch Orthodox ) super gelovig en hebben me dat laten weten.
Gedurende de communistische tijd kregen kerken en kloosters geheel andere taken. Het ene klooster werd bijvoorbeeld een garage, het andere een winkel, etc. maar dat is allemaal voorbij. De mensen hier in Vologda belijden het geloof van allen kanten.
Voor de tijd van het communisme waren er in de stad Vologda 70 kerken en kloosters, nu zijn er slechts 30, wat toch nog heel veel is. Ze worden langzaam maar zeker gerenoveerd en velen zien er daarna perfect weer uit.
Ik zal zeker niet alle kloosters die ik bezocht heb voor u beschrijven. Ik wil wel zeker 1 bijzonder klooster beschrijven. Het is een nonnenklooster, waar ik als man niet binnen mocht. In dit vrouwenklooster is er ruimte voor meisjes die in de prostitutie terecht zijn gekomen en worden er daar opgevangen en begeleid. Volgens mijn Duits sprekende reisleider komen uiteindelijk deze - vrouwen er BETER - (?) uit.
Midden in het centrum van deze stad is weer een groot kloostercomplex, met de naam - het Kremlin -. Gedeeltelijk ommuurd is dit complex, maar vlak daarbuiten is er een klein schattig en blauw gekleurd kerkje te zien en te bezoeken. Beslist de moeite waard om beide complexen te bezoeken. Het laatste kerkje kent een indrukwekkende begraafplaats die helemaal vol staat met ondermeer metalen en marmeren kruizen. De Russen zijn voor begraven en niet tegen cremeren, maar worden liever begraven. Pas is er een nieuwe begraafplaats geopend, maar alle grond waar later de doden ter aarde worden besteld, zijn al uitverkocht. Men hoeft noch alleen maar dood te gaan, het graf heeft men al.
In de loop van de dag zijn we naar een geweldig Oekraïense restaurant gegaan met een intieme en gemoedelijke sfeer. De serveersters lopen in klederdracht rond , het eten is perfect. Na het middageten rijden we terug naar het kantoor door de drukte van het verkeer, langs oude Sovjet flats, geverfd in blauwe kleuren.
Er wordt mij verteld, dat in deze blauwe flats, met de naam - moederflats -, alle baby’s van deze stad zijn geboren. Dus wanneer de baby zich aanmeld voor geboorte, spoed de vrouw zich naar deze blauwe flats om het kind geboren te laten worden. Thuis bevallen is er niet of nauwelijks bij.
In de loop van de middag verder met mijn vrijwilligers services.
EEN ANDERE DAG
Vologda is circa 850 jaar oud en heeft uit zijn nabije - en verre verleden, vele kunstschatten die netjes bewaard zijn gebleven in de diverse musea.
Aan de rivier staat een wit gebouwtje en dat blijkt het huisje te zijn van Tsaar Peter de Grote (die ook in Nederland geweest is om schepen te leren bouwen). Hij heeft ook in Vologda Nederlandse molens laten bouwen, echter die zijn niet meer (werkend) te vinden. Ook Tsaar Iwan de Verschrikkelijke heeft in Vologda gewoond. (en huis gehouden). Hij wilde in Vologda begraven worden echter dat is niet doorgegaan.
De provincie Vologda (Provincie = Oblast in het Russisch) is niet een kleine provincie zoals wij dat kennen, maar het is heel groot, 70% van de Oblast bestaat uit dennen - en berken bomen. Men zal heel veel kilometers moeten rijden om deze hele Oblast te gaan doorkruisen en bezoeken.
In de Oblast Vologda is er een speciaal stadje die geheel gewijd is aan = VADERTJE VORST - en waar hij zijn residentie heeft in een modern houten kasteel, die gemaakt is van horizontaal verwerkte houten palen. De kinderen in Rusland weten hem te vinden, je hoeft alleen maar een enveloppe te adressen aan - VADERTJE VORST - en hij komt ter plekke aan. In de brieven aan Vadertje Vorst staan kinderwensen, zitten tekeningen, etc. De wens van vele kinderen is om eens echt Vadertje Vorst te gaan ontmoeten. Daar moet je dus voor vele kilometers reizen en er is nog een zeer belangrijke conditie om vadertje Vorst te kunnen ontmoeten, het moet gesneeuwd hebben en het moet vriezen.
Vanuit Vologda stad worden er excursies door de firma waarvoor ik ben gekomen, georganiseerd onder meer naar Vadertje Vorst. De afstand van Vologda stad naar vadertje Vorst bedraagt 452 kilometer enkele reis, dus een hele onderneming. In het postkantoor van Vadertje Vorst komen miljoenen brieven jaarlijks aan en allen worden verwerkt en beantwoord door Vadertje Vorst persoonlijk (of diens assistenten).
Zelf had ik het plan opgevat om naar Vadertje Vorst te gaan, helaas geen sneeuw, dus geen bezoek aan hem. Hij zal me wel missen denk ik. De kans om een Nederlander te treffen voor hem moet toch wel heel uitzonderlijk zijn.
Ook in de streek rond de stad Vologda is een piep klein dorpje. Hier leeft de - GOEDE HEKS - en ze is te bezoeken. Ook hierheen komen bussen vol met kinderen. Elke maand wordt er een nieuw sprookje rond de aardige heks opgevoerd aan de bezoekers. Voor kleine kinderen, voor Opa en Oma, voor vader en moeder, is dat een geweldig dagje uit.
Even iets over trouwen en / of samenwonen. Samenwonen is vaak meer populair bij de jongeren dan trouwen, aldus de vertaalster (ze is 31 jaar jong en kan het dus weten denk ik). Een samenlevingscontract is er niet, dus als er een kind van komt, en pa vindt dat deze relatie hem niet meer zint, dan gaat hij gewoon weg en laat de vrouw met kind gewoon achter. Hij zal best wel een soort van alimentatie moeten betalen maar dat zal niet veel zijn (weer naar zeggen van mijn vertaalster) want het salaris van de man welke wel 100% door zijn baas aan hem wordt uitbetaald is voor 90% zwart en dus slecht 10% officieel en over het officiële salaris krijgt de vrouw met kind dan haar alimentatie. Dus hier is scheiden meer dan lijden.
WEER EEN ANDERE DAG
Om 08.00 uur ontbijten we, om 08.30 uur staat in de planning om een verder weg excursie te gaan maken. Het is een heel stuk rijden, aldus mijn vertaalster.
We stappen in en rijden met een praktisch nagelnieuwe Lada auto ( de autofabrikant KIA is nu de nieuwe eigenaar van deze Lada fabriek in Rusland) over licht glooiende wegen, goed geasfalteerd, via piepkleine nederzettingen die gesitueerd zijn in het boerenland. De rit voert ons door eeuwig ruisende dennen - en berkenbossen, waar, zoals eerder gemeld, heel wat groot - en klein wild te vinden is. We zijn onderweg naar 1 van de grootste kloosters in het Oblast en de afstand die we moeten overbruggen is circa 120 kilometer enkele reis. Na circa 1,5 uur rijden zien we het uitgestrekte complex voor ons liggen. Na koffie gedronken te hebben, staat onze Duits sprekende vrouwelijke gids op ons te wachten. Ze verteld ons dat ze ook gids is geweest voor de Duitse regering die hier ook op bezoek geweest is en voor haar President , de heer Poetin, verteld ze trots.
Het grote kloostercomplex moet in het verleden, en nu ook, heel wat kunstschatten (gehad) hebben. Wanneer we onder de entreepoort lopen, verteld ze ons alvast dat wanneer we onder deze poort lopen, dat onze zonden, gedaan in het verleden, nu zullen worden vergeven. (dus niet de zonden die in de toekomst zullen worden begaan, grapte ze er heimelijk achter aan). De muren zijn heel dik en kennen ook schietgaten, ter verdediging tegen aanvallers. De totale lengte van deze verdedigingsmuren rondom het kloostercomplex, welke aan een meer is gelegen aan 1 zijde, bedragen 2 kilometer. Binnen in het complex zijn diverse kerkjes en kloosterkamers. Er woonden tot voor kort 3 monniken in dit enorme complex. Een van 30 jaar, de andere van 36 jaar en de oudste was 60 jaar. De laatste is niet al te lang geleden verhuist naar een ander klooster - en kerk complex. Het werd hem allemaal veel te druk en kon zich niet meer concentreren op zijn gebeden. Wat was er aan de hand: hierboven schreef ik aan u dat het kloostercomplex aan het water is gelegen. De buitenlandse toeristen komen via luxe excursieboten, die vanuit Sint Petersburg via Vologda naar Moskou varen ,doen allemaal dit enorme kloostercomplex aan en dat werd hem veel te druk. Het klooster kent vele (buitenlandse) bezoekers, die allemaal de grootte van het complex komen aanschouwen en natuurlijk in de rondleiding alle iconen en fresco’s en andere gebruiksvoorwerpen komen aanschouwen.
Overigens de firma waar ik door ben uitgenodigd gaat binnenkort deze reis, die normaal per boot wordt uitgevoerd, ook uitvoeren met hun nagelnieuwe Mercedes bussen, zodat men nog meer van Rusland kan zien.
Na het bezoek aan dit enorme klooster, gaan we toch nog even kijken waar de zonderlinge kloosterling nu alleen woont. Het complex is ook gelegen aan het rimpelloze meer omrand door berkenbomen. Ook hier zijn wandschilderingen en diverse iconen te vinden.
Mijn blaas staat op springen, ik moet naar een toilet, maar als ik het veld toilet zie, moet ik ineens wel maar hier niet. Onderweg wordt een zogenaamde groene stop voor mij gemaakt. Hier kan ik - schoon - plassen.
Wij rijden een iets andere weg terug en komen onderweg een vrachtauto met en Nederlandse naam tegen. De vrachtauto komt uit Rijnsburg en ik vraag me af wat hij hier in Vologda gedaan heeft of aan het doen is. Ik zal het waarschijnlijk nooit te weten komen, echter dat is niet zo belangrijk.
Na een hele tijd gereden te hebben, komen we bij het Etnografisch museum aan. Het is eigenlijk al gesloten, maar met wat praten mogen we snel naar binnen zodat we toch nog het een en ander kunnen zien en fotograferen.
Het Etnografisch museum bestaat uit een verzameling aan oude houten huizen, die vroeger elders in de Oblast gestaan hebben. Daar zijn afgebroken om in het Etnografisch museum weer te worden opgebouwd.
Deze oude huizen hebben nog een extra taak. Je kunt gedurende het weekend zo’n oud houten huis huren voor het vieren van bijvoorbeeld je bruiloft. Wij troffen de gouverneur van het district aan, een tweeling kinderwagen duwend met daarin zijn beide kleinkinderen die een tweeling zijn. We raken met hem in gesprek en vragen hem naar zijn doel hier. Hij verteld ons dat zijn tweeling kleinkinderen vandaag een half jaar zijn geworden en dat hij om die reden zijn oud houten museumhuis heeft gehuurd om dit te vieren met zijn familie.
Hierna gaan we nog wat eten. De maaltijd bestaat uit: salade, rode bietensoep, aardappelen met erwtjes + wiener schnitsel, kop thee met zoete broodjes. De prijs voor deze maaltijd is 150 Roebel en dat is circa € 4,50.
De auto wordt weer gestart en we rijden de hoofdweg weer op. Tegenliggers knipperen ons toe met hun koplampen als teken dat de politie staat te controleren. De chauffeur neemt gas terug naar de goede snelheid en rustig passeren we de politie controle. Langzaam aan wordt het donker en rijden we naar mijn hotel / sanatorium. Hier nuttig een klein gedeelte van de avond maaltijd ene ga weer op mijn kamer verder met het lezen van mijn boek.
EEN ANDERE DAG
Kwart voor negen. Mijn vervoer, Irene en Tanya, staan al op me te wachten. We gaan de provincie in. In plaats van, zoals ik dat tot nu gedaan heb, richting Moskou te rijden, gaat de rit nu voor weer 120 kilometer, maar dan richting Sint Petersburg. Een heel goede snelweg danst over de heuvels en duikt daarna in de dalen. Onderweg, langs deze wel heel rustige weg, staan bushuisjes in de kleuren van de Russische vlag. Ze zijn heel schoon zonder vervuiling zoals je dat wel meer in Nederland tegenkomt. De wegen zijn weer omring door berken - en dennenbossen, althans op die plaatsen waar geen akkerland is. Zo hier en daar zijn wat kleine nederzettingen te vinden. Na circa 90 kilometer gereden te hebben, buigen we rechtsaf en gaan vervolgens plattelandswegen volgen. Hier en daar wat koeienstallen, verder nauwelijks bewoond. Hier heerst rust en nog eens rust, iets verderop toch nog een super grote boerderij. Ik krijg te horen dat hier Nederlandse melkkoeien staan, gekocht in Nederland. Mij wordt verteld dat de koeien het hier prima doen, toch is er een probleem. De Nederlands vrouwen (koeien) willen niet gedekt worden door de Russische heren (stieren) en dus komen er geen baby’tjes. Ik geef aan dat de oplossing misschien ook voor hen - KI - is. De boeren vertellen mij dat dit een dure zaak is en dat er hiervoor geen geld is.
Na circa 50 kilometer door het boerenland gereden te hebben, komen we uiteindelijk in het zeer kleine - maar zeer rustige dorpje - SIZJMA - aan. Het kleine dorpje bestaat uit alleen maar houten huizen in een bonten kleurige pracht zoals : oranje, blauw, geel, groen, etc. In het centrum is de kerk gelegen, men noemt het hier een kathedraal, echter naar mijn idee is deze kerk hiervoor te klein. De kerk moet nog aan de buitenzijde worden gerestaureerd. Verder staat er een gemeenschapshuis, waar films kunnen worden vertoond en of toneelspellen en andere activiteiten kunnen worden gedaan. Het lijkt er op dat er verder niets in dit dorp gebeurd, maar dat is schijn en schijn bedriegt. Er is nu juist wel weer heel veel te doen, gemeten het formaat van dit dorpje, maar dat is niet zomaar gekomen, men heeft er (noodgedwongen) veel eigen iniatief ingestopt.
Onder het communistische systeem was er werkgelegenheid en dus activiteit en dus reden om hier te blijven wonen. Het systeem in Rusland veranderde, werkgelegenheid verviel en het dorp dreigde leeg te lopen. Dorpelingen kwamen op het idee om aan de oudere bewoners te vragen om hun oude - en antieke zaken, welke ze in huis of op zolder hadden, onder te gaan brengen in de nog te stichten museumhuizen.(die anders toch maar leeg kwamen te staan). De dorpelingen begonnen hun huizen, zolders en stallen eens kritisch bekijken en op te ruimen en er werd heel veel ouds en antiek gevonden en op die manier ontstonden de volgende musea:

  • In de kerk wordt nu een gigantische (en zeer waardevolle) iconen collectie van vele formaten tentoongesteld. Er worden verhalen bij verteld zoals dat er bij verschillende iconen wonderen zijn geschied. Natuurlijk kan men in deze kerk ook aandenken worden gekocht en gedronken worden van heilig water.
  • Een ander huis is ingericht met huishoudelijk attributen uit de oude doos en op de tweede etage is het textielmuseum. Op een grappige manier wordt hier over de gebruiksartikelen verhaald.
  • Weer een ander huis is het bakkerijmuseum, voorzien van allerlei gebruiksvoorwerpen uit een lang vervolgen tijd.
  • Weer een ander huis is een bier en drankmuseum. In dit mini plaatsje word zelf alcohol vrij en alcoholhoudend bier gemaakt en die krijg je iets later op de dag te proeven, gedurende de middag maaltijd. Tevens treft men in dit museumhuis een collectie overgrote (lege) wodkaflessen uit de oude tijd aan.
  • Het laatste huis welke ik bezoek, is ingericht als huisrestaurant. Ik bevind me in een groep van Russische vrouwen en we gaan allen het huisrestaurant binnen waar het eten wordt klaargestoomd via de huisoven, een grote stenen kachel. In het huis is het behoorlijk warm en ik kom tussen de vrouwen te zitten. Ze laten me weten dat ze per stuk, dus 1 voor 1, met me op de foto willen. Ik stem toe en vele hangen voor die foto over mijn nek, het is nu immers hun kans om met de enige toerist (en nog wel een Nederlander) op de foto te komen.
    Een 3 gangen maaltijd staat al dampend, in zeer grote porties, op ons te wachten. De dames hebben grote honger en nemen het er van. Het bier wordt gulzig ingenomen. De maaltijd bestaat uit: witte koolsoep, vervolgens gekookte aardappelen met een koolsalade en hete thee na. Voordat men klaar is met de eerste gang staat de volgende al op je te wachten en direct daar aansluitend wordt de hete thee uitgeserveerd.
    Na het eten snel naar buiten want er staat alweer een andere hongerige groep te wachten om te gaan eten. Per dag, en dat 7 dagen in de week, komen bussen af en aan rijden om dit dorp te bezoeken.
    Maar we gaan nog niet naar huis, nog lange niet.
    Na enige tijd over zanderige wegen en paden gereden te hebben houdt de weg op. Uitstappen en verder lopen. Iets verderop is een houten gebouwtje te zien, welke gelegen is aan een ijskoud (het is inmiddels bijna gaan vriezen) beekje. In het open gebouwtje is een - HEILIGE BRON - althans dat wordt mij verteld. De mensen banen zich een weg door de modder en melden zich bij het houten gebouwtje. Een non staat hen op te wachten en bid met de mensen, en vanuit een grijze plastik emmer, waar inmiddels heilig bronwater in is, worden de mensen het steenkoude water over het hoofd in de nek gegoten. Iets later worden de handen in het steenkoude water gewassen. Spontaan worden schoenen uitgetrokken en waad men door het ijskoude stroompje. Men gelooft in dit - HEILIGE WATER - dat men genezen wordt hierdoor. Ik heb er niet aan meegedaan.
    Na een tijdje vertrekken weer naar een volgende - HEILIGE PLEK - alwaar prachtige wonderen zouden zijn gebeurd. In het kleine houten kerkje zijn wensbriefjes in de naden van de wand gestoken. Men verteld, dat praktisch elke wens, vroeger of later zal uitkomen wanneer men in dit houten kerkje geweest is. De non leest de wensen voor die pas nog zijn uitgekomen.
    De gelovigen wandelen rondom de kerk en gaan vervolgens naar weer een andere - HEILIGE BRON - alwaar ook wonderen zijn geschied.
    Na deze geweldige - heilige - ervaringen, gaan we terug naar het dorp en naar het gemeenschapshuis. De lokale bevolking gaat nu met de bezoekende gasten oude Russische spelletjes doen, en dat tot ieders vermaak, Er wordt heel wat afgezoend na die spelletjes. Voor hen die dat wensen, kan men de klokkentoren beklimmen en de wensbellen laten klinken. Dat heb ik wel gedaan. Mijn wens is: dat ga ik u hier niet vertellen. We gaan weer terug naar het hotel na deze enerverende dag. Zo heb ik zelf meegemaakt en gezien, dat er door actieve dorpelingen een bijna ten dode opgeschreven dorpje weer flink leven in de brouwerij is geblazen en dat er nu ook weer (winstgevend) gewoond kan worden. Geweldig gedaan en een pluim op de hoed van mij!
    EEN VOLGENDE DAG
    Elke avond wordt er in het sanatorium / hotel wel iets georganiseerd. Maar omdat ik geen Russisch spreek en begrijp, zijn deze avonden dus eigenlijk niets voor mij en dus besluit ik dan maar naar mijn kamer te gaan om bijvoorbeeld aan dit verslag te werken of een boek te lezen.
    Op deze avond was er weer een vermakelijke avond voor de Russen. Ik besloot, en ik weet niet waarom, om een half uur te blijven en maar te zien wat er gebeurd en of ik het leuk zou vinden. Nadat ik een half uur daar geweest was, besloot ik toch maar te vertrekken en terug te gaan naar mijn kamer. In de gang kwam ik een aardige 50 jarige Russin tegen en die vroeg mij in het Engels waarom ik wegging van dit feest. Ze stelde zich voor als Vera en vertelde dat haar beroep Engelse lerares is. Vera zou voor me alles vertalen, zodat ik wel alles zou begrijpen van dit feest en Vera vertelde mij: ik ben wel lerares Engels maar ik spreek uiteindelijk nooit met andere mensen in het Engels en nu heb ik de kans met je dit te doen.
    Ik heb nog vele uren later met Vera zitten praten en ben heel veel te weten gekomen over het Russisch Orthodoxe geloof en hoe de Russen hierin geloven en op wat voor manier (door de kerk) Internet nog niet zo belangrijk voor hen is.
    DE LAATSTE DAG
    Om tien voor 4 wordt er op mijn kamerdeur geklopt. Het is tijd om op te staan en te vertrekken. De auto brengt me naar het circa 40 kilometer verre vliegveld.
    Het lijkt erop dat er niemand op het vliegveld aanwezig is, maar schijn bedriegt. Slechts twee spaarlampjes geven licht in een immense hal. Ik check in, de bagage en ik wordt gecontroleerd. We wandelen naar het vliegtuigje, moeten zelf onze bagage in het vliegtuig laden en langzaam maar zeker stijgen we op. Na met 3 verschillende vliegtuigen te hebben gevlogen ben ik weer thuis.
    Tot een volgende reis!
    Fred Vorstenbosch