Ik geloof er ook helemaal niets van dat je een onschuldig engeltje bent
hahaha!
:biggrin:
geweldig om dat alles te lezen…zucht…heimwee is kicking in!!
Mooi verhaal Kris, we boffen maar met al die schrijfsters op het forum.
ik heb opeens nogal een heleboel inspiratie… Komt wel mooi uit, is een beetje afwisseling van al dat leren!
Ergens voelde dit niet helemaal goed. Het was een voorgevoel. Niet goed, maar tegelijkertijd heel interressant. Anne was spannend. Niet opwindend, maar in de zin van avontuur. Alles was nieuw voor mij en ik wist eigenlijk niet precies wat ik ermee moest doen.
Terwijl we een weg baanden door de menigte praatten we honderduit. Het was heel gezellig en we stopten onderweg zelfs om een ijsje te eten. Het smaakte heerlijk. ‘Zelfs het ijs is in Turkije lekkerder dan in Nederland,’ grapte Anne om haar liefde voor dit land te benadrukken.
Ik had ondertussen mogen vernemen dat Anne hier al langer dan een paar weken verbleef.
‘Wat doe je hier dan, verveel je je niet dood?’ vroeg ik aan haar.
Ze moest lachen om mijn duidelijk overbodige vraag. ‘Er is hier meer te doen dan je ooit ergens anders zult vinden,’ zei ze terwijl ze een groep voorbijgaande toeristen een speelse knipoog toedeelde. De toeristen floten haar na en riepen wat over ‘tonight bar street!’
‘O!’ riep ze opeens, en maakte een sprongetje. ‘Over barstreet gesproken… vanavond gaan we uit, het wordt echt heel gezellig,’ en ze trok me mee aan mijn hand.
Van wat ik ondertussen van Anne had meegemaakt leek zij mij niet het type meisje dat mij op sleeptouw mee wou nemen tijdens het uitgaan. Ze was heel direct en rechttoe, rechtaan. Ik betwijfelde of ik het vanavond naar mijn zin zou hebben als Anne mij allang had verruild voor een of andere gozer.
Ze zag dat ik twijfelde en sprak me meteen streng toe: ‘Zeg meisje, je bent op vakantie. Beter nog, je bent in Turkije. Wat nog meer: je bent hartstikke aantrekkelijk en je leeftijd is die waarop je moet genieten. Je hoeft niet bang te zijn dat je misbruikt gaat worden door allemaal Turkse jongens, daar zorg ik wel voor. Ik ken ze allemaal en ik beloof je dat ze je niets zullen doen,’ en met die geruststellende woorden liet ik mijzelf overhalen.
Nog steeds onderweg naar de vrienden van Anne, waar we een kopje thee zouden gaan drinken, rinkelde haar telefoon opeens. Ze nam op, babbelde een paar woorden in het Turks en zei dat ze me nu niet meer naar haar vrienden mee kon nemen omdat ze weg moest. ‘Ik kom je vanavond ophalen, kamer 203 toch?’ riep ze nog terwijl ze zich haastig in de tegenovergestelde richting begaf. Ik knikte wat beduusd. Hier stond ik dan, in mijn eentje, in een stad waarin ik de weg niet kende… En daar stond hij. De prins. Ik kon niet geloven dat dit waar kon zijn. ‘Dat zie je ook alleen maar in films,’ dacht ik bij mezelf. Ik wierp snel een blik in de etalage om te controleren of ik er wel verzorgd uitzag, wat natuurlijk nutteloos was omdat er nu toch niets meer aan mijn haar te doen viel.
Eerst zwaaide hij nonchalant naar mij, maar daarna stak hij de straat over en liep naar mij toe. We gingen samen op een bankje zitten. Hij vroeg mij de standaard dingen (‘you from Holland? Pretty girls there’ en ‘you on vacation’ en natuurlijk ‘you have boyfriend?’). Ik voelde mij een beetje ongemakkelijk en wou eigenlijk het liefst weg. Deze jongen was lief en charmant, maar ik wist dat hij maar op één ding uit was. Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om weg te gaan. Ik luisterde naar zijn verhalen over de toeristen, over zijn familie hier 18 uur vandaan, over zijn werk en hoe hij binnenkort het leger in zou moeten. Het werd uiteindelijk nog best gezellig, totdat hij dichterbij kwam zitten en zijn arm om mijn heensloeg.
‘Je laat je versieren of niet…’ Anne’s woorden spookten door mijn hoofd. Ik draaide me naar Mehmet toe om hem te vertellen dat ik niet één van de zoveel meisjes was, toen hij zelf zijn hand wegtrok. ‘Sorry, forget that, I want nothing,’ hoorde ik hem zeggen en mijn hart ging iets rustiger slaan. Hij stond op en keek op zijn horloge. ‘I have to work now, break is over,’ zei hij. Hij gaf me twee zoenen en begon terug te lopen. Na een paar meter bleef hij staan en vroeg of ik meeliep. Ik besloot dat ik geen nee kon zeggen.
Onderweg begon hij vervelend te worden. ‘You comin’ with me to barstreet tonight?’ Ik zei dat ik geen zin had, maar hij bleef doorzeuren. Uiteindelijk bekende ik dat ik die avond met Anne had afgesproken, maar ik zei niet wat we gingen doen. Hij bleef maar doorzeuren over één of andere bar waar ik die avond naartoe zou moeten en ik stemde uiteindelijk in. Of ik werkelijk zou gaan zou ik die avond nog wel zien.
Toen we bij zijn winkel aangekomen waren zei hij netjes gedag en liep zonder om te kijken naar binnen.
tja…zo bekend verhaal…
weet al precies hoe het verder zal gaan (hahaha)
haha ja inderdaad :redface:
maar kan niet wachten om het vervolg te lezen 
x
Kom maar op Kris, met je vervolg.
Oh meiden heerlijk hoor al die meiden die “hun” verhaal schrijven…
Goed, hier is deel 1::wub:
Daar zit ik dan. In een veel te krappe vliegtuigstoel tegen iemand aangedrukt die ik niet ken. En voorlopig zit ik hier nog wel even want we zijn net opgestegen. Mijn vriendin Sandra zit op een stoel aan de andere kant van het gangpad, ze zit/hangt te slapen. Zij wel, ik doe geen oog dicht. Terwijl ik toch maar 2 uurtjes geslapen heb vannacht. Maar ik vind het allemaal zo spannend!
We zijn op weg naar Antalya, Turkije. Eindelijk na een jaar weer terug naar mijn favoriete vakantieland! Dit wordt onze 2e vakantie samen, vorig jaar ben ik ook samen met Sandra naar Turkije geweest en dat is onwijs goed bevallen. Mijn vriend is thuis in Nederland gebleven en wij gaan lekker lol maken! Gelukkig vindt mijn vriend een weekje alleen thuis ook helemaal niet erg. Die vermaakt zich wel met zijn vrienden.
Na een dikke 3 uur zet de piloot de landing in. We hebben blijkbaar wind mee gehad dus we landen eerder dan verwacht. Die 3 uur konden mij niet snel genoeg gaan. Ik hoop dat de busreis naar Alanya een beetje vlot verloopt straks. Ik wil op het strand liggen! Ik wil de warme zon op mijn huid voelen! Ik wil cocktails drinken! Ik wil zoveel!
Als we onze (te zware!) koffers hebben gevonden strompelen we naar buiten. We hebben uiteraard veels te veel kleding, schoenen en zooi meegenomen dus we moesten bijbetalen op Schiphol. Tsss…
We arriveren rond de middag bij het hotel in Alanya. Het hotel ziet er nog mooier uit als op de foto’s! Direct aan de boulevard en tegenover het strand. Wat een perfecte locatie. De lunch duurt tot 14.00 uur dus we besluiten ons snel even om te kleden en daarna naar het restaurant te gaan zodat we nog een hapje kunnen mee-eten. Ik heb me daar een honger! Het buffet is heel uitgebreid en we scheppen onze borden vol met de heerlijkste salades en knapperig stokbrood. Ik heb net een grote hap van mijn fetasalade genomen als ik een stem achter me hoor: “Hello, welcome to Turkey, my name is Mehmet.” Een ober met prachtige bruine ogen komt ons een handje geven. Shit, zit ik daar net met mijn mond vol, ik maak weer een fijne eerste indruk…Hij moet lachen om mijn gezicht en ik voel dat ik rood word. Hij vraagt hoe we heten, waar we vandaan komen, hoelang we blijven en nog meer van dat soort standaard vragen. Dan zegt hij dat hij weer aan het werk moet en dat hij hoopt dat hij ons vanavond weer ziet bij het diner. We moeten wel ‘aan zijn kant’ van het restaurant komen zitten want dan kan hij af en toe met ons komen praten. Hij knipoogt. Als hij wegloopt merkt Sandra op dat ik schaamteloos naar zijn kontje zit te staren. “Ja, hij heeft dan ook een bijzonder fraai exemplaar.” We liggen bijna onder de tafel van het lachen!
Die avond zitten we opgetut en met licht verbrande gezichten van het eerste middagje zon bij het diner. We zitten in het gedeelte van het restaurant waar Mehmet bediend maar we hebben hem nog niet gezien. Er komen een paar obers kennis met ons maken en het zijn stuk voor stuk hele aardige jongens. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik toch een beetje op Mehmet zit te wachten. Hij was zo aardig vanmiddag, en hij lachte zo lief, en zijn manier van praten (engels met turks accent) klonk zo grappig. Als Mehmet uiteindelijk het restaurant binnen komt lopen zijn we al bijna klaar met eten. Mijn hart slaat over, wat ziet hij er goed uit vanavond! Zijn haar netjes naar achteren gekamd, een mooie zwarte pantalon en een wit overhemd aan. Zijn gespierde lichaam komt in zijn ‘avond werkkleding’ nog beter uit. Als hij ons ziet zitten komt hij onze kant op lopen. Hij begint een heel verhaal over een klusje in de keuken en dat er iets gevallen was wat opgeruimd moest worden. Ik kan alleen maar schaapachtig naar hem kijken. Er komt geen zinnig woord uit me. Mehmet vraagt of we vanavond nog uitgaan, zo ja, dan wil hij ons het centrum van Alanya wel laten zien. We besluiten om het aanbod af te slaan omdat we doodop zijn en die avond vroeg naar bed willen. Als we klaar zijn met eten en het restaurant uit willen lopen komt Mehmet gedag zeggen. Hij wenst ons weltrusten en terwijl hij dat zegt houdt hij mijn hand vast en kijkt me diep in mijn ogen. Ik smelt…
Wat is er met me aan de hand? Ik heb toch een lieve vriend thuis? Waarom heb ik dan zulke sterke gevoelens voor een turkse ober die ik nog maar net ken? En trouwens, hij vindt mij toch niet leuk. Wat moet zo’n jongen nou met mij? En hij is ook te jong voor mij. En als hij me wel leuk vindt dan kan ik daar toch niets mee. Want ik heb een vriend thuis!!! Zucht…Die avond duurt het nog heel lang voordat ik in slaap val.
:unibrow: komt me weer heel heel bekend voor :unibrow:
ze doen het er gewoon om!!
Bravo Didi, weer een schrijfster erbij hoi hoi
@Didi
Mooi gedaan meid, weer een talent erbij op ons forum 
!
@MK116
Van die verhalen warm je wel even op he 
? Of heeft het kacheltje van je collega de kou wat kunnen verdrijven?
Didi: Jaja, ze doen het er inderdaad om, of je een vriend hebt, getrouwd bent, maak nie uit!! hihihi, maar ze kunnen er goed uit zien ja
Bloemmie: Ach wat ik nu ook zeg, ik val in herhalingen…hihihi
Ja Marion, die verhalen verwarmen idd wel
We hadden 2 kacheltjes staan en om 16.30 uur was het eindelijk een beetje warmer. Gelukkig is de monteur aan het eind van de middag toch nog gekomen, dus morgen moet alles weer goed zijn. Zit nu met heerlijk warme bontpantoffels achter de pc mmmmm.
leuke verhalen
Heerlijk verhaal Bloem, ik vroeg me al af wanneer je weer naar Turkije zou gaan!
Okee, mijn deel 2:
Als we de volgende ochtend tegen 9.00 uur gaan ontbijten is Mehmet uiteraard alweer aan het werk. Alle obers maken zulke lange dagen en ze zijn vanmorgen om 7.00 uur begonnen met werken. Toch zijn ze vrolijk en alweer grapjes aan het maken. Pff, ik moet eerst een koffie hebben…Mehmet loopt constant langs onze tafel en probeert onze aandacht te trekken. Gekke bekken trekken, vreemd lopen, neuriën. Ik moet eigenlijk ontzettend lachen maar probeer me in te houden. Sandra is druk aan het smsen en ze heeft niets door. Dan komt Mehmet ineens naast me staan en fluistert in mijn oor: “I really like your parfum, you smell so nice”. Slik…wat is hij ineens dichtbij. Ik ruik nu ook zijn aftershave en hij ruikt heerlijk. Daarna zegt hij: “Please have something to drink with me tonight. Only you, not your girlfriend. Let me know later”. En dan loopt hij weg. We hebben nog een aantal keer oogcontact maar hij komt niet meer met ons praten.
Okee, dat is dus duidelijk. Hij vindt me leuk. Maar wat nu? Na het ontbijt gaan Sandra en ik op het strand liggen en we bespreken de zaak uitvoerig. Ze vraagt naar mijn gevoelens voor Mehmet. Tja, wat voel ik precies, ik kan het niet goed onder woorden brengen. Ik ben niet verliefd maar ik vind hem zo aantrekkelijk. En het is zo fijn om aandacht te krijgen van een leuke jongen. Hij zal vanavond vast iets proberen. En hoe ga ik daar op reageren? Hoe zou het zijn om hem te zoenen? Shit, zo mag ik helemaal niet denken maar ik kan het niet helpen. We besluiten uiteindelijk dat ik tegen hem ga zeggen dat ik wel wat wil drinken met hem, maar niet alleen. Sandra gaat mee en misschien kan Mehmet zijn collega Ali ook mee vragen. Ali heeft al duidelijk laten merken dat hij Sandra wel ziet zitten dus dat moet geen probleem zijn. Ik laat het allemaal maar op me af komen. Ik zie wel wat er vanavond gebeurt.
Ik zie Mehmet ’s avonds pas weer bij het diner. Als ik eten sta op het scheppen komt hij naast me staan. Hij doet net alsof hij aan het werk is want zijn chef staat in de buurt. “Do you have an answer to my question?” Nou, dat heb ik inderdaad. Mehmet kijkt oprecht blij als ik zeg dat ik wel wat met hem wil gaan drinken. Als ik vervolgens zeg dat het leuk zou zijn als Sandra en Ali meegaan kijkt hij een beetje teleurgesteld. Maar okee, hij gaat aan Ali vragen of hij zin heeft om mee te gaan. Even later zien we Mehmet en Ali even met elkaar smoezen en Mehmet wijst onze kant op. Ali zwaait naar ons en staat enthousiast ja te knikken. We spreken af dat we die avond om 22.30 uur aan de achterkant van het hotel op ze zullen wachten.
Spannend! De zenuwen gieren door mijn lijf. Wat zal ik vanavond aantrekken? Ik voel me net weer een meisje van 16 wat voor het eerst een afspraakje heeft. Terwijl ik die leeftijd toch al enige jaren geleden achter me heb gelaten. Als we ons op de hotelkamer aan het voorbereiden zijn op het avondje stappen belt mijn vriend. Of ik het naar mijn zin heb. Ehm…ja ik heb het ontzettend naar mijn zin, hij moest eens weten. Ik vertel hem dat we vanavond wat gaan drinken met een paar obers van het hotel. Hij vindt het leuk voor me dat ik mensen heb leren kennen en wenst me een fijne avond. Hij is ook zo lief, vertrouwt me volledig. Ik voel me best schuldig als ik ophang.
Rond 22.45 uur lopen we naar de plek waar we met Mehmet en Ali hebben afgesproken. We hebben daarnet een paar wijntjes gedronken bij een barretje iets verderop en we kwamen daar erg moeilijk weg. De barman bleef maar tegen ons aanpraten en wilde onze telefoonnummers hebben. Engerd! Volgens Sandra is het wel goed dat we te laat zijn, je moet mannen tenslotte op je laten wachten. En ja hoor, ze staan er al. Tjee, Turkse mannen die op tijd zijn, het is een wonder! Mehmet ziet er goed uit in zijn spijkerbroek en strakke blauwe t-shirtje. We besluiten te lopen naar het centrum. Het is meteen al duidelijk wie bij wie hoort want Ali pakt meteen de hand van Sandra en Mehmet komt naast mij lopen. Hij treuzelt een beetje en Sandra en Ali lopen inmiddels al een aardig eindje voor ons als hij zegt: “Maybe you want to go to the beach with me later tonight. Without Sandra en Ali. Just talking, believe me.” Toe maar, hij laat er geen gras over groeien. Ik zeg dat ik vind dat hij een beetje te hard van stapel loopt en dat we eerst maar eens moeten zien hoe de avond loopt. Met dat antwoord lijkt hij genoegen te nemen. Wat doe ik nou? Zo geef ik hem alleen maar hoop. Ik kan echt niet met hem naar het strand toe vanavond…
:wub: :wub: :wub:
nee, didi, tuuuuuuuuuuuurlijk niet…!! :wub: :wub: