leuk om te lezen
Tijd om samen op stap te gaan en de omgeving te verkennen. Met z’n lage witte bebouwing tegen de heuvels, heeft Bodrum een knusse gezellige uitstraling. In de nog warme namiddagzon lopen we langs de boulevard en langs het strand, waar de wind voor wat verkoeling zorgt.
De strakblauwe lucht, muziek door de straten, de geur van de zee zorgden voor een heerlijk vakantiegevoel.
Samen gegeten aan de boulevard, waar we natuurlijk voor de nodige hilariteit onder de obers zorgden door als ‘echte Turken’ in het Turks met het onvermijdelijke Nederlandse accent onze bestelling door te geven.
Wetende dat ik toch geen hap door m’n keel kan krijgen als m’n vriend tegenover me me zit aan de staren uit z’n donkerbruine ogen en me af en toe een knipoog toebedeelt, neem ik maar naast hem plaats.
Hem herinnerend aan Uludag, waar ik ondanks al het heerlijke eten en de prachtige buffetten, in zijn aanwezigheid maar slechts met moeite iets naar binnen kon krijgen, geeft hij me z’n glimlach en een kus en gaat vervolgens aan een andere tafel achter ons zitten.
Later lopen we door het centrum van Bodrum. De verkopers zien natuurlijk ervaren genoeg als ze daarin zijn, dat we net aangekomen waren en zien in ons uiteraard prooi voor een praatje en het onvermijdelijke kopje thee.
Maar, het is anders dan wanneer ik alleen samen met m’n vriendin loop. Ze weten ook, de nodige voorzichtigheid is geboden, aangezien we samen met mijn Turkse vriend lopen.
Het ‘oponthoud’ aan de boulevard en in het centrum word door zijn aanwezigheid een stuk minder. Helaas verliest het ook wel weer wat van z’n charme, want liever heeft mijn vriend niet dat we op de praatjes van de verkopers ingaan, terwijl wij het vaak - zonder verdere bedoelingen - erg gezellig met ze hebben. Maar ja, daarom natuurlijk juist, hij is als echte vriend maar bar voorzichtig met z’n askim.
Dus nee bedankt dit keer geen thee voor ons, we gaan lekker naar het strand om te genieten van de namiddag/avond zon en onze (altijd naar de vakantie in Turkije uitgestelde) nieuwjaarsduik doen…
In het hotel wacht ons het buffet, wat in tegenstelling tot eerdere vakanties en hotelervaringen, niet echt uitgebreid te noemen is. Maar gezellig is het zeker wel. En voor m’n vriend ook heerlijk om hem eens aan tafel plaats te kunnen laten nemen en hij zelf bediend wordt. Na zo’n tijd van werken, zijn voor hem de rollen ook even omgedraaid. En hij geniet volop als hij bij de ober z’n favoriete glas ayran bestelt.
Ik weet niet in welke werkelijkheid ik me bevind, maar alles zegt me dat dit me bevalt. Ik weet dat het onmogelijk is maar kon ik dit moment, deze dagen, dit gevoel maar vasthouden…
Deel 22 alweer, dank je Von voor weer een deeltje van je mooie verhaal.
Een vraagje aan je, hoe lang is dit geleden?
@Von
Dat is een goed begin van de week zeg, een vervolg op je mooie verhaal!!
von…weer 3 heerlijke verhalen:D:D
wow haha jij houdt het goed bij zeg…
ff kijken we zitten nu zo begin juli 2005
reden genoeg om dus beetje vaart in m’n verhaal te zetten, heb nog zo
veel te vertellen…
@von
Ik had gisteren ff geteld, ik wacht weer met spanning af tot het vervolg. 
Von: Weet niet welke onwerkelijkheid jij er had, ik vind deze werkelijkheid nog steeds facinerend te lezen…het kan dus toch!!! Geniet er weer van, hoop dat jij nog steeds geniet bij het opschrijven
Dikke knuf
:wub: nou meiden vooruit dan maar …:wub:
Turkse avond in het hotel. Alsof we de laatste weken in Izmir nog niet genoeg Turkse muziek en Turkse avonden hadden meegemaakt, hadden wij wel weer zin in een typisch Turks avondje Halay en folklore. Na veel aandringen bij m’n vriend, die dit hele spel natuurlijk ondertussen zelfs met z’n ogen dicht van voor naar achter op kan dromen, krijgen we hem dan uiteindelijk toch zover om mee te gaan. Tja, hij had de keus tussen op de kamer blijven en meegaan … 
Een tafeltje een beetje achteraf, zorgvuldig uitgekozen, zo blijkt later als de welbekende grappig bedoelde maar o zo irritante vraag tot deelname aan de voorstelling komt.
M’n vriend nam snel de benen toen een van de Turkse folkloredansdames hem in het vizier kreeg en hem maar wat graag wat van zijn kunsten had laten vertonen. Helaas voor haar en voor ons ging hij er als een speer vandoor. Later zagen we hem met z’n telefoon aan z’n oor druk gebarend alsof z’n leven ervan afhing langs het zwembad lopen. Nee, dat zou niets voor hem zijn. En hij bleef daar maar ijsberend en gebarend heen en weer lopen, telefoon tegen z’n oren gedrukt. Ha, alsof ik niet door had dat dit een vlucht was voor dat middelpunt van de belangstelling waar hij zeker niet in wilde staan en alsof ik zelfs niet door zou hebben dat hij hoogstwaarschijnlijk niet eens iemand aan de telefoon had…
Een met veel bombarie aangekondigde Turkish Night en breakdance show, eindigde eigenlijk in een wat afgezaagde verkorte versie van een Turks trouwritueel, aangekleed met hier en daar wat Turkse deuntjes en gezwaai met doekjes en de onvermijdelijke bellydance, wat na een half uurtje overging in de muziek dat meer op het engelstalige publiek gericht was. Jammer maar helaas, dat was niet wat wij ons ervan voorgesteld hadden, en toen het hele spel eigenlijk na een uurtje al in engelse sferen beland was, vroeg m’n vriend zich terecht met een brede grijns op z’n gezicht af of we hem hiervoor nu de hele dag geprobeerd hadden om over te halen.
M’n vriendin werd opgehaald door haar vriend. Ik zette overigens nog steeds m’n vraagtekens hierbij. Hij werkte dan wel de hele dag, maar liet eigenlijk bar weinig van zich horen, zowel tijdens de periode dat we in Izmir zaten als tijdens de eerste dag dat we in Bodrum waren. Ik zag aan haar dat het haar niet lekker zat. Maar ze gingen samen het centrum in, en om eerlijk te zijn wie ben ik om iets van hun relatie te zeggen als ik met m’n eigen gevoel van tijd en werkelijkheid vaak al zo overhoop lag.
Eerlijk is eerlijk, nu was het zijn beurt om plannen te maken voor de rest van de avond. Hij pakt m’n hand nog eens stevig vast en we stappen in de dolmus die ons naar het de haven van Bodrum brengt…
Je verwent ons veels te veel, Von!! Thanks weer voor een stukje van jullie!!!
Blijf het weer volgen!
Beppie, dank je wel en een dikke knuffel terug. En inderdaad, het voelt nog steeds heerlijk om alles op te schrijven, helemaal opnieuw te beleven. :wub:
weer leuk om te lezen!!
@Von
Goed gewerkt meid, en wij maar genieten…:drugged:
@Von: Wanneer ga je weer die kant op eigenlijk?? Toen je nog af en toe je melde op teatime dan wisten we nog iets, nu ff niet dus. Ben gewoon nieuwsgierige muts hoor!
Doeidoei
nooit echt veel aandacht aan dit topic besteed en nu alles in een keer gelezen, en gelukkig maar, ik had dit slopende meeslepende verhaal niet kunnen verdragen in kleine stukjes!! we want more, we want more!! en snel een beetje hahahahahaha
‘Het is hier fantastisch,’ dacht ik bij mezelf. Er waren pas drie uur voorbij sinds ik met Anne op stap was gegaan, maar ik voelde mij hier helemaal thuis. Het was een raar gevoel, maar wel fijn. Heel rustgevend, maar tegelijkertijd heel spannend. Dit was nieuw, het waren andere mensen. Ik merke meteen dat de jongens je hier anders behandelen dan in Europa. Ik realiseerde me dat jongens hier alles voor meisjes overhebben. Eventjes was ik teleurgesteld en jaloers op het feit dat wij niet zulke lieve jongens hebben, maar Anne bracht me weer terug naar de harde realiteit. Nadat ze honderduit had beweerd dat haar lieve Kadir helemaal niet op seks uit was en dat hij van haar hield om wie zij was meende ik te voelen dat ze alleen maar zichzelf probeerde te overtuigen. Zulke lieve jongens bestaan niet, de wereld is niet zo mooi.
‘Er moet een reden zijn voor hun liefkozingen, voor hun flirtgedrag,’ sprak ik mijzelf streng toe.
Anne kende hier al aardig wat mensen, waarvan het grootste gedeelte uit jongens bestond die gemiddeld 8 jaar ouder waren dan zijzelf. Ik begon mij af te vragen of ik Anne wel een geschikte vriendin vond maar besloot dat ik niet mocht oordelen op grond van mijn mening. Wie was ik om te zeggen dat wat zij deed verkeerd was? Tot nu toe was ze heel aardig tegen mij geweest en ze was tenslotte de enige die mij hier gezelschap kon houden.
We liepen van winkeltje naar winkeltje, door de drukke straatjes heen. Ik bleef verbaasd om mijn heen kijken, al dat moois in mij opnemend. ‘Ik houd van Bodrum, ik houd van Turkije, ik houd van de sfeer en de mensen hier,’ dagdroomde ik. Iedereen was zo vriendelijk, en hoewel de mannen altijd wel op een doel uitwaren wanneer ze complimentjes maakten over mijn mooie blauwe ogen, of over mijn glanzende goudbruine haar, het gaf mij toch een kriebelig gevoel vanbinnen. Hoewel ze het zeiden met een reden, ook al wist ik dat ze alleen uit waren op seks, soms is het gewoon leuk om de hemel ingeprezen te worden.
Ik wist dat ik het net zo goed in de hand had als zij. Voor wat zij wouden waren twee mensen nodig. ‘It takes two, you know,’ zei Anne tegen mij. ‘Die Nederlanders kunnen wel beweren dat mannen hier zo aanhankelijk zijn en dat ze alles zullen doen om je te versieren, maar je kiest ervoor. Je laat je versieren of niet.’
Ze ratelde door over de vooroordelen die de meeste mensen hadden over Turkije en Turken en moslims in het algemeen. Ze vertelde dat vrouwen ook gewoon niet in konden gaan op de avances die de turkse mannen maakten en dat ze maar stomme sletten waren als ze zich wel lieten gaan met de mannen, maar achteraf slechte berichten verspreidden. Ik luisterde maar half, diep in mijn gedachten verzonken. Deze stad, dit land, deze mensen… Ik was aan het verdrinken in de mooie kleuren van dit warme land, in de mooie klanken van de harde taal en in de lieve en openheid van deze vriendelijke mensen. En dan was er natuurlijk die jongen.
Er is altijd een jongen. Hoe je het wendt of keert, de jongen zal altijd terugkomen. Zonder dat ik me dat realiseerde kroop hij mijn gedachten binnen. Steeds vaker en langer zag ik zijn gezicht voor mij. Ik kon niet zeggen dat ik verliefd op hem was, want dat was ik niet. Ik was eerder gefascineerd, zoals je gefascineerd kan zijn door een mooie film, of de schoonheid van een gedicht.
‘En toch doe ik het elke keer weer,’ riep Anne lachend uit. ‘Ik weet niet wat het is, hun praatjes zijn gewoon zo goed.’
Ze had het weer over Kadir. ‘Voel je je dan niet schuldig?’ vroeg ik haar. Als ik een vriend zou hebben in Nederland en ik ging vreemd in Turkije, zou ik hem niet meer aan durven kijken, maar daar had Anne blijkbaar geen moeite mee.
‘Je kan Kadir en Peter helemaal niet met elkaar vergelijken. Het zijn twee aparte werelden.’
Dat had ik ondertussen ook door. En toch verloor ze een groot deel van mijn respect door die uitspraak. ‘Stel dat hij hetzelfde bij jou zou doen en je kwam er achter, zou je je niet kut voelen?’
Anne keek peinzend voor zich uit. ‘Jeeeetje, wat stel je voor een moeilijke vragen!’ Het bleef even stil, maar ten slotte kwam ze tot een conclusie: ‘Weetje… Laten we het zo zeggen… Wat niet weet wat niet deert!’ en daarmee was ons gesprek over loyaliteit afgelopen.
Ik besloot dat het haar leven was en dat ik me daar niet mee moest bemoeien en we besloten samen een kopje thee te gaan drinken bij 1 van haar vrienden. Ze beloofde me dat er niets engs zou gaan gebeuren en dat ze allemaal te vertrouwen waren.
Ik nam de beslissing haar te vertrouwen, zoals ik wel vaker verkeerde beslissingen neem. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Soms moet je tegenslagen verwerken, maar uiteindelijk zul je ervan leren. Weetje… Laten we het zo zeggen… ‘What doesn’t kill you makes you stronger!’
@Bloem en Cris
En weer de complimenten meiden…vind het zo mooi geschreven!!!
Ohhw Kris wat goed ook weer!!
Meiden ik heb maar een saai bestaan, een beetje werken, getrouwd, niets bijzonders, en blijkbaar geen verkeerde vriendinnen:hihi: om door de fout in te gaan(helaas hihi)
jij hebt een motorrijbewijs ( EN MOTOR!!!) waar ik heel jaloers op ben… ruilen?? grijns
enne…beps, iets zegt me, dat jij dat allemaal al lang gedaan hebt!!!
vroegah!!