von…alweer geweldig!!
Leuk om te lezen.
Dit jaar zijn we met auto en caravan bij de Grieks -Turkse grens aangekomen, half juni. Gelukkig niet druk. Na een visum te hebben gekocht, moesten we bij het volgende hokje stoppen,
. Passen werden nagekeken, en we mochten doorrijden naar weer het volgende hokje. De douane keek onze auto en caravanpapieren na en nam ze mee naar een andere hokje. Hij kwam terug, en onze caravan was bijgeschreven in de pas. De auto niet. Hoefde niet. Dit jaar hoefden we voor de invoer niets te betalen.
Toch is de reis elke keer geweldig.Foto`s van de caravan op de boot staan op de foto site van wereldwijzer.
- We zouden voor het eerst naar Turkije gaan.Ja,ja.Wat zag ik tegen de reis op. Hoe zouden onze kinderen de lange reis ervaren. 7 en 9 jaar.3500km in de auto.We hadden in Edirne een hotel besproken.Onderweg zouden we in motels overnachten.Na een paar dagen kwamen we in Edirne bij het hotel aan. Lekker geslapen.De hele dag wachttten we op de Turkse vrienden, die ons hier zouden oppikken om samen de reis naar Guzelcamli bij Kusadasi te maken.maar ja, wat eet je zoal in Turkije. Wij hadden geen notie .We liepen maar aan de hoofdweg in Edirne.Tot een man, die daar een eettentje had, ons vroeg om binnen te komen.Hij nam ons mee naar de keuken, en liet ons kleine beetjes van alles wat proeven. Gelukkig. Nu konden we iets eten, vooral de kinderen. Het werd avond, en nog steeds waren onze vrienden niet gearriveerd.Wat moesten we doen. We wilden nog een overnachting in hetzelfde hotel. Maar hoe maak je dat duidelijk . Ze kenden geen Duits , of Engels. Wij weer naar de hoofdweg. Daar zag je auto`s van verschillende landen langs komen, die Turkije binnenkwamen. Wij hielden een auto met een Duits kenteken aan. We vertelden ons probleem en een zoon van die mensen ging met ons naar het hotel om nog een overnachting te regelen.
De volgende morgen om ongeveer 5 uur schrokken we wakker. Geweerschoten, slaan op trommels. Wat waren we bang.In die tijd rommelde het erg in Turkije.We dachten dat er een binnenlandse oorlog was uitgebroken.Om 6 uur werd er op onze slaapkamerdeur geklopt. Gelukkig, onze Turkse vrienden waren gearriveerd. En wat bleek: de ramadan was begonnen. Dus niets om je ongerust over te maken.
Dit was dus onze eerste ervaring in Turkije.
De reis in Turkije verliep verder goed. Wel een fijn idee, dat we begeleiding kregen van onze Turkse vriend. Een paar keer werden we bij een controlepunt van de jandarma staande gehouden. Dat was wel vreemd. De vriend pakte steeds een paar pakjes sigaretten en gaf die weg. Dat kon toen nog.1980. Dat was net voor de staatsgreep. Toen was er nog meer omkoopbaar dan nu. s Middags stopten we in Edrimit. Nami, onze vriend, ging even bij het dorpshoofd vragen, of we mochten picknicken in een olijvenbos. Daar hebben we lekker thee gezet, eieren gekookt, en brood en sakades gegeten. Toen zijn we doorgereden naar Guzelcamli. Daar woonde de oudste dochter van Nami. Daar zijn we 3 weken gebleven. een hemels verblijf. Haar man was ambtenaar. Hij was boswachter op het Milipark. Dus we hadden er gratis entree. En het strand.... Het was echt ons particuliere strand. Zand, helder water, Egeische zee. Bomen op het strand, ligbedden. En daar konden we zo vanuit ons vakantiehuis naar toe lopen. En avonds konden we de zon zien ondergaan in het water. En de autolichten zien rijden op het eiland Samos. Maar dan de zaterdagavond. We keken vreemd op. Vrachtwagens volgeladen met mensen, bussen met mensen, tractors met wagens erachter
volgestouwd met mensen. Een lange optocht te wachten op de zondagmorgen. Dan ging de poort van het Milipark weer open. En konden ze gaan genieten op òns`strand. De hele avond was er muziek…Maar ook ontzettend gezellig.
We zijn ook een paar keer in Kusadasi geweest. Een leuk klein dorp. Toeristen kenden ze nog niet.Wij werden van alle kanten bekeken.Ja, wat kan er dan veel veranderen in 26 jaar. Maar Nami heeft ons dat jaar ook zoveel laten zien: Efes,Celcuk,Afrodisias,Pamukale,Het Mariahuis, grot van de zeven slapers. Deze eerste vakantie in Turkije was echt overdonderend, een openbaring.
Eb dan heb ik het nog niet eens gehad over de verwennerij , die ons tendeel viel.
intenvergert…ik vind het een leuk verhaal…1980…26 jaar geleden en je weet het allemaal nog zo goed:D en mooi!
groetjes
filiz
inderdaad ja.
VON!!
ik zat er net helemaal in, zie ik dat het tot de dag van vandaag is geschreven en dus nog geen vervolg… pfff kan niet wachten!
Zenuwachtig waren we allebei. M’n vriendin had de reis een paar weken eerder al gemaakt en wist precies te vertellen hoe lang nog en na welke bocht we er zouden zijn.
Op de een of andere manier zitten we altijd op de voorste rij in de bus , en kunnen we de kilometers op de borden aftellen. Dat werkt altijd goed voor de zenuwen en de daarbij horende knoop in m’n maag…
De bus zat vol , maar nog steeds geen Nederlandse toerist te bekennen. Turkse dagjes/weekendmensen die familie gingen opzoeken in de omgeving van Bodrum, of gewoon vanuit Izmir een weekendje naar Bodrum gingen.
De kustroute was prachtig en we genoten volop van het uitzicht. Wat heeft Turkije toch veel te bieden. Elke keer als ik dit land bezoek, verbaas ik me over de prachtige natuur, waar je ook kijkt is het uizicht anders en adembenemend mooi. De bergen, de helderblauwe zee, prachtige baaien en een altijd strakblauwe lucht. En elke keer, elke keer neem ik me voor te genieten, volop te genieten van deze momenten. En elke keer weer probeer ik de beelden vast te houden , in m’n geheugen op te slaan. Om er elke keer weer van te kunnen genieten.
Weer een bord, Bodrum , nu nog maar 5 luttele kilometers…Weer komt de informatie op de borden als leugen op me over. Ik kan gewoon niet geloven dat we straks alweer in Bodrum zijn . Ondertussen, na de weken in Izmir,weekend Bursa en (samen met m’n vriendin) weekend Kusadasi en Cesme ertussendoor, heb ik eigenlijk helemaal geen besef meer van maand, tijd , laat staan van afstand. Ik leef in een roes , waarbij ik grip op de werkelijkheid aan het verliezen ben, of erger nog, al verloren ben.
Nog geen 10 minuten later rijden we de Otogar van Bodrum binnen. Ik verbaas me niet meer over de drukte van reizigers , koffers en roepende busmaatschappijmedewerkers, maar probeer tussen de menigte onze mannen te bekennen. M’n vriendin is scherper wat dat betreft en ziet ze staan. Raar, ze hebben samen in hetzelfde hotel gewerkt in Uludag, en nu zien zij elkaar hie weer in Bodrum, wachtend op hun liefdes…
Ja hoor, even later kunnen we elkaar weer in de armen vallen. Alsof we elkaar maanden niet gezien hebben, omhelzen we elkaar. de grond lijkt weer onder m’n voeten te verdwijnen. Wat ben ik gek op deze jongen, m’n hart gaat tekeer en in zijn armen lijk ik in een andere wereld beland.
Raar genoeg hoef ik nooit te huilen als we elkaar weer zien. Dat huilen van vreugde waar mensen het over kunnen hebben, is mij eigenlijk volledig onbekend. Laten we het daarentegen maar niet over het afscheid hebben, waarbij ik, geheel tegen zin van m’n askim, het echt niet kan laten dat de tranen over m’n gezicht stromen en ik geen woord meer uit kan brengen.
Maar over afscheid nemen denken we nu natuurlijk niet. Ook m’n vriendin is blij om haar vriend weer te zien. Hij weet goed de weg in het voor mij nog onbekende Bodrum en geen 10 minuten later zitten we met z’n vieren in een door ons met koffers volgepakte dolmus, op weg naar Gümbet waar ons hotel zich bevindt. Een heerlijk idee om hem de komende week , in deze omgeving van vakantie, strand en zon ,om me heen te mogen hebben. Ik ben gelukkig, alles voelt gelukkig en ja, ondanks dat m’n vriend doodop is van de lange busreis vanaf Istanbul , is aan hem ook goed te zien dat het net zo voelt.
Hoe heb ik kunnen denken, kunnen vrezen, dat hij niet naar Bodrum zou komen. Vanaf dat we elkaar ontmoet hebben in Uludag heeft hij nooit een belofte gebroken. En ook nu, nu weer heeft hij belofte gehouden en stond hij daar met open armen me bijna letterlijk op te vangen toen ik de bus uit stapte.
Als ik hem in z’n mooie donkere ogen kijk, z’n warme armen om me heen heeft, z’n lieve woorden over me heen laat komen, weet ik, voel ik , hoe gelukkig ik ben met hem, en ,hoe moeilijk een relatie op afstand ook is, nooit maar dan ook nooit meer iemand anders wil.
Ik knijp z’n handen bijna fijn en voel een enorme drang om hem te zoenen als we ondertussen aangekomen zijn bij ons hotel. Dit ziet er geweldig uit, ik weet nu al hier willen we niet meer weg…
Mar en Beps en ook de anderen , bedankt lieve woorden waren dat,
die ik nog niet eerder gelezen had.
Ik kom niet zo vaak meer hier zoals jullie weten,
maar ben jullie natuurlijk niet vergeten.
Het gaat nu met m’n moeder wat beter,
al weten we dat eigenlijk nooit zeker.
Geen uitzaaiingen , dat was gelukkig
en de operatie is nu achter de rug.
Ze stond voor de keus evengoed voor een chemo te gaan,
maar die richt ook zoveel schade aan.
Deze week besloot ze nee geen kuur,
die maakt alleen m’n leven maar zuur.
Bij de controle de volgende keer,
zien we over 3 maanden wel weer.
We hopen en we gaan er positief tegenaan,
dat het elke dag wat beter zal gaan!!
Zoals je weet, ben ik geen kei in dichten,
Maar wil hier wel even bij stil staan,
Om mijn wens uit te spreken,
Dat het met je moeder goed mag gaan.
Ik wens jullie veel sterkte en moed,
Dan komt het vast weer goed!
Hey die Von, eindelijk weer eens een gedicht
En dan ook nog 1 met een positief bericht
Wat een geluk dat er geen uitzaaiingen gevonden zijn
Dat het kan zonder chemokuren is al helemaal fijn
Blijf met je hopen dat het er het volgend kwartaal
Bij de controle nog steeds positief uit ziet allemaal.
XXX
Von, even geen gedicht dan maar
Gewoon een dikke kus voor jou!!
KUSSSSS
Ooooh Von, je was weer ff langsgekomen om een stukje te schrijven. Heeerlijk om te lezen, wanneer kom je weer???
De dolmus stopte voor het hotel. Weer aan de sleep met die koffers van ons, alsof we constant ons huis met ons meenamen…Maar, nu met onze ‘mannen’ erbij was het een stuk makkelijker, en zo stonden we al snel aan de receptie , waar we gastvrij ontvangen werden. Niets afkeurende blikken, niets van vragende blikken en fronsende wenkbrauwen. Daarentegen een warm welkom en een snelle incheck, geen problemen met vouchers of paspoorten, heerlijk.
Het hotel had 2 verdiepingen en was rondom het zwembad gebouwd. Het zag er prachtig uit, mooi wit en oogde nieuw. Met hem naast me voelde ik me alsof ik me weer in een andere wereld bevond. Ik realiseerde me nog niet dat hij er weer voor me was, die hele reis voor mij (nee zei hij: voor ‘óns’) gemaakt had.
Met een glimlach opende hij met een bijna hoffelijk ‘buyrun efendi’ (‘alstublieft mevrouw’) de deur van onze kamer. Ik keek m’n ogen uit. Het komt niet vaak voor dat de werkelijke kamers mooier zijn dan de plaatjes in de gids…De kamer was mooier dan we ons voorgesteld hadden, een grote kamer met een heerlijke aparte zithoek en daarbij ook nog eens een prachtig balkon met uitzicht over zwembad én zee, wat wil je nog meer.
In de tijd dat ik m’n askim eerst maar even bij liet komen van z’n vermoeiende reis, probeerde ik m’n spullen uit te pakken . Maar ach, wat kwam daarvan terecht. Ik zat meer naar hem te kijken, hij lag daar heerlijk op het grote bed te slapen. Ik kon alleen maar naar hem kijken, luisteren naar z’n regelmatige diepe ademhaling.
Heerlijk, en nog steeds ongelovend dat hij nu echt weer zo heerlijk dichtbij was, probeerde ik weer een beetje tot mezelf te komen. En dus lekker kopje thee gedronken met m’n vriendin als tijdelijke buurvrouw. Wel vreemd om haar ‘alleen’ te laten, maar als goede vriendin begreep ze goed
dat we natuurlijk ook samen wilden zijn. Bovendien was toen nog het idee dat zij veel tijd met haar vriend door zou gaan brengen.
We zaten heerlijk te genieten op het balkon. In de wetenheid dat hij veilig en heerlijk dichtbij was, zat ik natuurlijk nóg lekkerder. We praatten samen over wat we konden gaan doen, maakten plannen voor de hele week. Een strakblauwe lucht, zwembad , strand en bovendien het centrum om de deur… nee hier gaan we ons niet vervelen.
Het uitpakken van de koffers schoot hiermee ondertussen dus nog niet echt op. Maar ik weet ik voel me rustiger als alles een beetje op orde is. Vanzelf geeft dat mezelf toch ook meer rust en een opgeruimd gevoel. En daar had ik behoefte aan. Vooral wanneer ik met m’n eigen gevoel zo overhoop lig.
Gelukkig lag m’n askim nog heerlijk te slapen en kon ik mezelf er even toe zetten zowel mijn als zijn spullen een plek te geven.
Bij het uitpakken van zijn spullen stuit ik op een van ons in Uludag genomen ingelijste foto. De , naar mijn mening, mooiste foto van ons samen tot dan toe…
Wat lief dat hij die ingelijst heeft. Ik sta er al een tijdje mee in m’n handen, terug te denken aan onze ontmoeting. Starend naar de foto en verzonken in gedachten, schrik ik bijna van de warme zachte handen die van achter om me heen worden geslagen en de kus die op m’n hoofd gedrukt wordt…
@MK166…verzoek snel ingewilligd toch…Maar zal een beetje vaart achter m’n verhaal gaan zetten. Alleen tijd tijd tijd , pffffffff wil zoveel schrijven in zo weinig tijd. Zal vanavond vervolgen…XX :drugged:
mmmmm heerlijk Von, ik zwijmel weer helemaal weg…
@von
Dat zou heel fijn zijn, ik zit net als in een boek helemaal in het verhaal, maar moet steeds weer wachten op het nieuwe hoofdstuk… Ik ga vanavond weer kijken, alvast thanX 
@Von
Heerlijk meissie, weer een stukje uit je leven te mogen lezen!! Ben natuurlijk weer benieuwd naar het vervolg.
Von…dank weer voor een nieuw deel…zal met spanning op het volgende wachten, zoals altijd!!