leuke verslag
@Kris,m’n oog viel op je verhaal en nam me meteen mee. Kan ik ook eens zeggen dat ik met smart uitkijk naar het vervolg !!! Mooi geschreven 
nou, nu ik maar weer es…
Ik lag wakker. Klaarwakker. Gedachten, gevoelens, vragen hielden me wakker. Naast me lag m’n lieverd z’n welverdiende slaap in te halen na een voor hem minstens zo’n vervelend begin van ons weekend in Bursa. Maar zelfs zijn regelmatige diepe zware ademhaling en zijn heerlijke handen om me heen konden me niet de rust laten vinden waar ik al zo’n tijd op zoek naar was.
We waren weer samen. Ik keek naar hem en voelde dezelfde steken in m’n buik als de eerste keer. En eigenlijk als altijd als ik naar hem keek. Hoe sterk had ik hiernaar verlangd. Toch probeerde ik mezelf in alle hevigheid te verzetten. Te verzetten tegen m’n gevoel. De angst die ik had gevoeld over de reden van zijn plotselinge vertrek, veranderde weer in de angst om van elkaar gescheiden te zijn. Hoe kan een mens tegelijkertijd zo gelukkig en zo angstig zijn?
Wilde ik dit wel, constant vragen, constant onzekerheid, angstig zijn en bovendien , constant afscheid nemen?
Het leek of ik me op een snelweg bevond. Er nadert een splitsing waar óf onze wegen zich scheiden , óf waar we dezelfde weg in slaan en alle hindernissen, bergen, maar ook mooie uitzichten en belevenissen , samen meemaken.
M’n gedachten gaan ongeordend en ik denk plotseling aan het prachtige nummer ‘Nooit Meer Een Morgen’ van Marco Borsato, waar de vraag gesteld word wat men zou doen als er ‘nooit meer een morgen’ zou zijn. Welke kant zou ik opgaan…
Tegen de ochtend val ik uiteindelijk in een onrustige slaap. Echter, wanneer de eerste zonnestralen door het gordijn (wat het raam maar half bedekt) de kamer inschijnen, weet ik alweer dat weer in slaap komen onmogelijk zal zijn. Wanneer ik me danook besef dat ik later die middag alweer met de bus richting Izmir zal gaan, is dat maar goed ook. Want die zonnestralen die zo door de gordijnen priemen en het feit dat we nog niet eens de mogelijkheid gehad hadden om samen Bursa in te gaan, maken me zo onrustig dat ik m’n nog steeds in diepe slaap verkerende schat toch maar wakker kus (daar zijn er wel een paar voor nodig om die wakker te krijgen) , ons klaarmaken, het hotel verlaten -de receptionist uiteraard weer vriendelijk toelachend - om een heerlijke dag samen in Bursa te hebben.
Wat zullen ze wel niet denken hier in Bursa. Zoals me meteen al opgevallen was, gaan vrouwen hier -als ze al buiten zijn- voornamelijk bedekt over straat. Wat zullen we wel niet van mij vinden. Wat vinden ze van ons. En, natuurlijk als achterliggende gedachte: wat zou z’n familie wel niet van ons denken. Kan híj het zich wel veroorloven met een westerse vrouw ‘thuis te komen’…
Wat maakt het eigenlijk uit, ik wil er op deze voorlopig laatste dag van ons toch al korte samenzijn zeker niet over nadenken wat ánderen over ons denken.
Zolang wij weten wat we voor elkaar voelen, zolang wij weten dat het goed zit, moet het genoeg zijn.
We genieten van een heerlijk Turks ontbijt, de Turkse taferelen, van het uitzicht en ja natuurlijk ook van het samenzijn met elkaar. We laten elkaar gewoon lettelijk niet los. We wilden onze handen gewoon in elkaar houden. Het klinkt zo eenvoudig en gewoon. Maar de verbondenheid die je erdoor voelt maakt het heel waardevol.
Als ik in z’n donkere ogen kijk, waarbij ik moet oppassen dat hij me door z’n blik niet in laat verdrinken, kan ik soms niet begrijpen dat deze Turkse jongen zó voor mij gaat, mij boven alles en iedereen belangrijk vindt, me beschermt, waardeert en respecteert. En altijd het geduld heeft om elkaar te kunnen begrijpen.
Ik voel een golf van vertrouwen door me heen stromen. Hij weet de juiste woorden te zeggen. Weet ook wanneer woorden overbodig zijn en afbreuk aan het gevoel zouden doen.
Deze heerlijke dag samen, dit heerlijke gevoel van samenzijn, dit moeten we vasthouden. Kónden we het maar echt vasthouden. Maar de dag vloog voorbij, en daarmee kwam het tijdstip van afscheid nemen ook weer dichtbij.
Daar stonden we dan weer met onze koffers op het busstation van Bursa. Klaar om allebei onze eigen weg weer te gaan, voor hem een 3,5 uur durende rit naar Istanbul. Voor mij de bekende 7 uur terug naar Izmir.
Het was weer , net als in Uludag , goed te merken dat dit afscheid hem ook maar weer helemaal niets aanstond. De blik in z’n ogen werd wat doffer. Met de minuut werd hij stiller.
Het zou niet lang meer duren voordat m’n bus kwam. Waar hij stiller wordt naarmate het afscheid nadert, word ik vaak alleen maar zenuwachtiger, wat resulteert in druk op niets af zoeken in m’n koffer, constant naar het toilet moeten en bovendien een chaotische woordenmix van Turks en Nederlands.
M’n ‘Varan’-bus arriveert, zoals gewoonlijk stipt op tijd en zal dus ook zoals gewoonlijk stipt op tijd weer vertrekken. Nog steeds geen woord. Wel let hij nauwkeurig op dat m’n bagage goed wordt ingeladen en ik zeker weet dat ik op de juiste plek in de bus kom te zitten. Voor alle zekerheid spreekt hij nog een paar mensen aan met de vraag of ze een beetje op z’n ‘askim’ willen letten. En weer vraag ik me af waar al die goedheid toch vandaan komt.
Het is tijd om in te stappen. Wat haat ik toch het afscheid nemen. Weer die knoop in m’n maag. Weer die brandende tranen achter m’n ogen.
Als hij het maar niet waagt om nu nog lieve dingen te gaan zeggen…
En ja hoor : alsof hij al z’n woorden van het afgelopen uur opgespaard had, stromen bij het instappen de lieve woorden over me heen. Wanneer de deuren dicht gaan en ik hem niet meer kan horen, zie ik dat hij doorpraat en dit met gebaren ondersteunt. Een hand naar z’n hart, vervolgens naar z’n mond waar hij er een dikke kus op geeft en me die vervolgend doet ‘toewaaien’. Z’n glanzende donkere ogen kijken me doordringend aan, hij brengt nu z’n beide handen naar z’n hart en z’n lippen vormen ‘Seni her zaman cok seviyorum’.
Daarna zwaait hij me uit tot de bus in de verre verte verdwenen is.
Weer steken, een glimlach en een traan. M’n hart fluistert dat ik ook van hem hou en dat we samen de afslag zullen nemen waar ik eerder over dacht.
Gelukkig zit ik weer voorin de bus. Letterlijk en figuurlijk een prachtig vooruitzicht. Nee , we gaan nog niet naar huis en ja, over 2 weken zien we elkaar weer !!!
@von
We hebben er lang op gewacht en vandaag wat hij er eindelijk… het vervolg. Heerlijk om te lezen, maar nu verlang ik natuurlijk alweer naar het volgende deel. Bedankt voor je mooie verhaal 
PS Gaat het weer een beetje met je? Is je moeder inmiddels geopereerd en hoe gaat het met haar?
ohh von, alweer een schitterd verhaal!! heerlijk!!
Fijn dat je er weer bent Von!!! Hoe is het met jullie?
En je weet het he…is weer een mooi vervolg!!!
@Von: Moest juist denken dat je hem nu het meest zal missen!! Heerlijk om weer een deel van jullie te mogen meemaken, en ik blijf aan jou, jouw askim en je moeder denken!!
Kusss
Prachtig Von, ik krijg er echt tranen van in m’n ogen. Zoveel geluk, daar kan geen afstand tegenop!
Wacht weer vol spanning op het vervolg.
Gaat het al iets beter met je moeder?
Xxxx Mar
Heey Von weer een prachtig verhaal!!
Kristina: ik heb jou verhalen ook nu pas gelezen, ook al zulke heerlijke verhalen!!!
Kijk met smart uit naar jullie vervolgen! Zouden jullie niet samen een boek kunnen schijven? 
Liefs
Waar blijven de gedichten???
:tear: :tear: :tear: :tear:
Nou XandeR zou zeggen, leef je uit!
hoe is het trouwens met de kleine “spruit”?
x
Hoi Cyn, oke oke,
dan doen jullie wel mee?
Met mijn kleine pinda is alles goed,
al vroeg in de ochtend vrolijk
en dan is de dag al goed.
Dan nog even voor de show
een foto om van de te smullen…o WOW!
Xander wat zal jij trots zijn
op je dochtertje lief en klein:wub:
met prachtige ogen kijkt ze met veel zin
de voor haar nog onschuldige wereld in. :drugged:
Geniet maar lekker van elk moment ,
dat je samen met haar bent. :nod:
O wat heb ik hier lang op gewacht… Eindelijk een vervolg en hij leest zo snel en fijn :D. Ik kijk weer uit naar het volgende verhaal!
Ghehe, Kelebek: toen ik klein was wou ik altijd wel schrijfster worden, haha! Momenteel overweeg ik een studie journalistiek te volgen… (ga nu naar 6vwo, dus ben bijna klaarmet middelbare)
Soms , van de een op andere dag,
gebeurt er iets wat je niet voorzag.
Je luistert en hoort de woorden van een bericht,
en later , tranen over je gezicht.
Waarom is de vraag die je stelt,
maar niemand die je het antwoord vertelt.
De wereld waar je in rondwandelt,
lijkt ineens totaal veranderd,
Maar als ik goed kijk,
is alles nog gelijk
Wat veranderd is , is mijn beleving
van het gebeuren in m’n omgeving
Terug naar de tijd dat ,
ik over de dingen inzat.
zoals
De regen, tegenwind, het huilen van een kind,
Een lastige klant, uren wachten op het station
Nu wou ik dat ik me daar slechts daar druk ommaken kon.
Want alhoewel de berichten beter zijn dan we verwachtten,
vult een angst constant m’n hoofd en m’n gedachten.
Dat Von is het leven
Alleen ons geboren worden en sterven is gegeven
Wat het leven tot een leven maakt
is hoe je je in de tussenliggende tijd vermaakt
Zoals Acda en de Munnick al zeiden in het lied
Het leven is wat je beleefd terwijl je andere plannen schiep
En zo is elke dag weer nieuw
Hoe zuur het soms ook is
De vogels fluiten het zonnetje schijnt weer opnieuw
Wie of wat er dan ook is!
Ik denk zo vaak aan jou en je familie en wat er allemaal gebeurt
En wil niet steeds vragen omdat het soms de tranen lospeurt
Maar meis, ik mis je op ons lijstje
En zou willen dat we iets voor jullie konden doen
En zolang dat niet kan en ik niets beter weet
Stuur ik je zo een dikke ZOEN!
Het is ook ontzettend moeilijk Von, het leven is soms zo hard
En na zo’n slecht bericht ben je maandenlang verward
Het doet je zo beseffen dat het enige wat telt
Een goede gezondheid is, en geen luxe of veel geld
Wij duimen met je mee dat het met je moeder de goede kant op zal gaan
En heb je het moeilijk…praat dan lekker tegen ons aan
Knuffel
Iets wat ik nog niet zag
een nieuwe foto die ik héél erg mag
Xander jouw nootje is al goed gegroeid
vast en zeker met de bloemetjes meegebloeid
Die kleine spruit word al echt een grote meid
ooooo Xander krijg al maar spijt
want straks dan is ze groot
en vlieg jij dan in de goot !
:beef:
Kristina en Von: ze waren weer heerlijk :teeth: