Heee,
Sorry voor de verkeerde zinsbouw… (sommige delen hadden in voltooid verleden tijd gemoeten in plaats van gewoon verleden tijd)
Het staat iets minder net, maar het is nog wel te volgen en ik had geen zin om het te gaan herschrijven.
Veel plezier met lezen!
Daar stond ze dan, in het donker. Helemaal doorweekt. Ze keek hoe de buschauffeur alle koffers inlaadde. De normaal gesproken zo drukke winkelstraat aan de overkant was compleet verlaten. Het was allang bedtijd geweest, maar ze wist dat zij de slaap niet zou kunnen vatten de komende dagen. Daarvoor was teveel gebeurd.
‘Wat moet ik nu doen?’ dacht ze radeloos. ‘Waar ben ik in verzeild geraakt, wat doe ik mijzelf aan?’
Terwijl de regendruppels zich vermengden met de tranen op haar wangen schoten honderden vragen door haar hoofd. Het brandende verlangen om hem weer te zien en het besef dat ze dat waarschijnlijk nooit meer zou, maakten haar leeg vanbinnen.
Nog geen uur geleden had hij haar hand vastgehouden. Hij had haar lieve woordjes toegefluisterd en hij had beloofd dat alles goed zou komen. En ze had hem geloofd. Voor enkele ogenblikken had ze gefantaseerd over een toekomst met hem samen. Een toekomst waarin ze gelukkig waren. Hij had het beloofd.
De hele nacht hadden ze hand in hand rondgelopen, onder het licht van de maan in elkaars armen gelegen en uiteindelijk een uur afscheid genomen voor haar hotel. Daar had hij haar op alle manieren geprobeerd gerust te stellen maar het was tevergeefs geweest. Ze wist dat er geen toekomst was voor hen samen. Daarom had ze, voordat haar moeder naar buiten was gestormd om haar naar haar hotelkamer mee te sleuren, voorgoed afscheid genomen.
De intense warmte van zijn lippen, zijn zachte kus en zijn liefdevolle blik vulden haar gedachten. Ze had alles al ingepakt, maar dat was niet goed genoeg geweest voor haar moeder. ‘We vertrekken over drie kwartier, zorg dat je alles klaar hebt.’ Het had geen nut om haar tegen te spreken, haar moeder was onverbiddelijk. ‘Je gaat niet naar die jongen toe, je hebt daar niets te zoeken. Het is erg genoeg dat je je zo hebt verlaagd, je hebt je laten gebruiken.’
Naarmate ze langer naar haar moeder luisterde werd het haar duidelijk dat ze gelijk had gehad. Eenmaal in Nederland zou er niet meer over worden gesproken. Wat zou iedereen wel niet van hen denken als ze hoorden van dit vakantie-avontuur. Het zou hun reputatie kunnen vernietigen. De reputatie waar haar vader en moeder zo hard voor hadden gewerkt.
Vader…
Haar vader zat stilletjes op het bed een boek te lezen. Na een half uur was haar moeder uitgeraasd. Ze zei dat ze dit niet meer aankon en ging naar beneden om alvast afscheid te nemen van alle medewerkers.
Haar vader kwam naast haar zitten. Hij sloeg een troostende arm om haar heen. ‘Trek je niet teveel van haar aan. Ze wil je alleen maar beschermen. Wij willen jou niet verdrietig zien.’
Aan verdriet kon ze op dit moment niet ontkomen. Haar ogen brandden en in haar keel had ze een brok. Ze wou niet huilen, ze wou sterk zijn, maar het lukte niet. Zachtjes begon ze te snikken. Haar vader trok haar dichter naar zich toe en probeerde haar te sussen.
Ze vond het heerlijk dat haar vader zo’n goede vriend kon zijn. Hij en haar moeder waren totaal anders, en toch pasten ze zo goed bij elkaar. Soms waren hun ideeën zo verschillend dat ze zich afvroeg hoe ze samen konden leven. Ze spraken elkaar vaak tegen, maar uiteindelijk zouden ze uitleggen waarom in beide kanten van het verhaal iets positiefs zat.
‘Ik heb je nog nooit zo meegemaakt, heb je werkelijk zoveel verdriet om één jongen?’
Ze bewoog zachtjes haar hoofd heen en weer. Een stilte volgde. Ze veegde wat tranen weg van haar wangen en keek haar vader aan. ‘Ik heb dit nog nooit eerder gevoeld voor een jongen. Als ik hem zie dan voel ik vlinders in mijn buik, ik word zenuwachtig, mijn hart begint sneller te kloppen. Als ik aan hem denk krijg ik een glimlach op mijn gezicht. Als hij mijn hand vasthoudt voel ik mij de gelukkigste persoon in de wereld. Ik houd van hem papa, echt waar, en ik weet dat hij evenveel van mij houdt. Ik voel het.’
Haar vader pakte haar hand vast. ‘In dat geval moet je je geen zorgen maken. Liefde zal altijd een weg vinden.’
@Kristina
Mooi geschreven meissie, Von krijgt concurrentie!
Je verhaal brengt herinneringen in me boven van ongeveer 25 jaar geleden. Had verkering met een Marokkaanse jongen, taboe toenderijd, vooral in ons kleine dorp, dus mijn ouders waren niet echt gelukkig met deze relatie. Dagelijkse ruzies en op een dag loopt het hoog op en storm ik heftig huilend naar mijn slaapkamer. Even later een klopje op de deur en mijn vader komt binnen. Hij is een man die zelden zijn emoties toont en moeilijke gesprekken altijd aan mijn moeder over laat. Ben daarom verbaasd dat hij naar me toe komt. Mijn vader en ik, samen zittend op mijn bed, hij heeft het er ook moeilijk mee zie ik. Zijn arm om mijn schouder, troostend, pratend. Hij die uiteindelijk zijn goedkeuring geeft op 1 voorwaarde, ze willen kennis maken met die jongen. Heeft niet zo lang geduurd die relatie maar was geweldig dat mijn ouders er op den duur vrede mee hadden en het niet bleven verbieden. En dat moment samen met mijn vader is me zo dierbaar dat zal ik nooit vergeten.
wat ontzettend leuk kristina!! echt goed geschreven!!
komt me bekend voor:D…alleen die moeder niet, gelukkig!!
liefs
filiz
Mooi geschreven Kristina, ik zou zeggen ga zo door!
Kristina ook jij kan er wat van ben benieuwd of we nog meer van je kunnen verwachten
Wat leuk dat jullie mn verhaal leuk vinden :D. Heel erg bedankt voor de positieve reacties, is toch wel leuk om te horen.
Ok, heb weer al iets gemist ! Zie het nu pas, Kristina, jij kan er ook wat van meid ! Super ! Doe zo voort !
Nou ik denk s kijken of er nog iets gebeurt is, maar…EN OF ER IETS GEBEURT IS!!!
Kris: FANTASTISCH!!! Niet stoppen, houd dit vol, en ga door…heerlijke stijl leest lekker en je voelt de emoties!!!
Heeey, hier nog een verhaal. Het is niet het vervolg op het vorige. Hier komt wel een vervolg op maar nu moet ik helaas weg! Leesze!
Het was half vier in de morgen. Mijn pyamashirtje kleefde aan mijn lichaam en mijn ogen waren opgezwollen van vermoeidheid. Ik kroop zachtjes uit bed en liep op mijn tenen de trap af. Ik was om tien uur naar bed gegaan maar had sinds die tijd nog geen minuut geslapen.
‘Geweldig,’ dacht ik bij mijzelf. ‘Als mijn ouders niet weer één van hun belachelijke ingevingen hadden gehad dan zat ik nu waarschijnlijk op mijn bed, ergens in een chic hotel, net thuisgekomen en helemaal uitgeput van een avondje stappen’. Maar dat was mij deze zomer niet gegund. In plaats daarvan zat ik nu op een stoel voor mij uit te staren. Ik keek naar buiten en zag complete duisternis. De heldere hemel in al haar glorie. Miljoenen sterren fonkelden hoog boven mij.
Ik vervloekte mijn ouders en hun zogenoemd fantastische ingevingen. Normaalgesproken mag ik altijd doen wat ik zelf wil, maar dit jaar hadden ze wat wijzigingen in de plannen aangebracht.
Halverwege vorig jaar besloten ze om een cursus Turks te volgen. Ik vroeg mij toen al ernstig af waarom, want we hadden geen Turkse vrienden, waren nog nooit naar Turkije op vakantie geweest en mijn ouders hadden nooit interesse getoond in iets wat ook maar een klein beetje met Turkije te maken had. Toch begonnen ze aan de cursus. Het logische gevolg was dat ze naar Turkije op vakantie gingen om het opgedane Turks in de praktijk te kunnen oefenen.
Ze hebben via allerlei kennissen onderdak kunnen regelen bij familieleden van weer andere kennissen en zo zaten wij nu al 8 dagen in één of ander gat dat, zo vermoedde ik, niet eens officieel bestond.
Het huis was redelijk nieuw en alles was van wit steen gemaakt maar dat bleek de hitte niet tegen te kunnen houden. Daardoor kon ik elke nacht niet slapen en zat ik nu alweer hier, aan de keukentafel, te wachten tot zonsopkomst. Dan zou ik namelijk naar het strandje gaan, zoals elke dag, om daar wat verkoeling te zoeken in het heldere water.
Mijn ouders hadden het hier erg naar hun zin. ‘Zo kom je pas geheel tot rust,’ hoorde ik hen elke dag zeggen. Het was dan ook een perfecte situatie voor hen, waarin ze elke dag Turks spraken met de eigenaren van dit huis en ondertussen lekker konden ontspannen. Ze gingen elke dag langs verschillende families in het dorp en gelukkig mocht ik altijd thuisblijven. Mijn turks was slecht of, beter gezegd, ik kon geen turks en alle mensen hier konden geen engels.
Ik verveelde mij elke dag en hoopte dat de drie weken snel voorbij zouden gaan.
‘Lieverd, het is vier uur, wat doe jij hier beneden? Je hoort op bed te liggen.’
Het was mijn moeder. Ze kon niet slapen door de hitte, vertelde ze mij en was naar de keuken gegaan om wat water uit de koelkast te pakken.
Ik keek haar aan en vertelde dat ik ook niet kon slapen. ‘Bovendien verveel ik me echt te pletter. Ik doe de hele dag helemaal niks en kan ’s avonds niet slapen omdat ik helemaal niet moe ben.’
Mijn moeder keek mij aan en trok een moeilijk gezicht. Ik vermoedde dat ze dit al langer wist.
‘Ik weet dat hier niet zoveel te doen is voor jou, daarom gaan we over een paar daagjes naar Bodrum. We gaan morgen een hotel boeken. Je vader en ik willen dat jij ook een leuke vakantie hebt.’
Mijn hart maakte een sprongetje. ‘Bodrum… Dat schijnt het St. Tropez van Turkije te zijn. Geweldig nachtleven, gezellige winkels en leuke strandtentjes,’ dacht ik bij mijzelf. ‘Bruisend Turkije, here I come!’
De reis duurde niet lang en het verbaasde mij dat de vrienden van mijn ouders nooit hadden verteld dat ik hier best zelf naartoe had gekund met de zogenoemde dolmus. De gedachte aan het feit dat ik mij al die tijd voor niets heb lopen vervelen omdat ik ook hiernaartoe had gekund maakte mij kwaad. ‘Stel je niet aan, je bent er nu. Gedane zaken nemen geen keer,’ zei ik tegen mijzelf. Ik besloot het te vergeten en mij te richten op het heden.
En of het heden leuk was!
Al meteen toen ik het hotel inliep ontmoette ik een Nederlands meisje dat hier ook op vakantie was. Haar naam was Anne en ze was heel vriendelijk. Ze bood aan om mij een beetje wegwijs te maken in Bodrum en daar hoefde ik niet twee keer over na te denken.
Zo snel mogelijk smeet ik mijn tas in mijn hotelkamer en rende naar beneden om met Anne op weg te gaan.
@kristina
Hoi hoi hoi weer een verhaal, heerlijk om te lezen, ik wacht weer op het vervolg, hoop dat het snel komt.
@Kristina
Echt heeeeeel mooi meissie!!!
heel leuk verhaal kris…!! ben beneiuwd wat ze allemaal gaan beleven!!
hééééééééj Kris, alweer een prachtig verhaal !!! Heb ik met véél plezier gelezen !
Kristina,
Het leest lekker weg,zie uit naar je volgende relaas.
Groetjes,
Hans.
Leuk Kim, gefeliciteerd 
he Kim,
Wat een leuk en mooi verhaal. Ik hoop ook ooit nog eens zoiets mee te maken. Ik heb altijd geroepen nooit te willen trouwen, maar als je de liefde van je leven gevonden heb dan wil je niets liever.
Ik wens jullie alle liefde geluk en gezondheid toe.
Grotjes van Rachel
Hartstikke leuk Kim, gefeliciteerd! Mijn man en ik zijn ook in Megaron Beach geweest, een jaar of drie geleden. Volgens mij was het toen net open, het kan ook langer geleden zijn, ik gooi het nog weleens door elkaar, we zijn nu ook al 10 x in Turkije geweest, ik ben de volgorde van hotels een beetje kwijt!
Mar
hihi bedankt voor jullie reacties, nog maar 7 weken en dan is het zover,kan bijna niet wachten…