genoeg om verder te willen lezen dames…??
kga m’n bedje opzoeken en laat jullie in spanning haha :dead:
Oh, asociaal!! Ik kan het pas over anderhalve week lezen… aaaaargh!!!
Spannend verhaal trouwens!
*Von!!! *
*Maak ons niet gek, *
wacht niet te lang!!!
XX Mar
Oeuwwww Von spannend ! Moest je net nu stoppen met je verhaal ? :bored:
Kom op, neem desnoods een dagje vrij op je werk en schrijven meid !!!
Je maakt er hopelijk geen echte soap van Von???
Spannend maken en dan met vakantie gaan…
VON!!!
Het is dat ik weet dat ik je niet kan helpen door NU naar Turkije te gaan, maar op dit punt stoppen is echt te … voor woorden!!!
KOM OP VERTELLLLLL
Wacht in spanning
Von, inderdaad dit is wel spannend!!! Maar laat ons niet net zoals bij GTST met de cliffhanger wachten tot augustus…!!
x
Kom op met het vervolg. Het is nu spannend.
Dus laat ons niet zolang in spanning:sad:
gr Jacqueline
@Von
Vergeet je niet het vervolg te plaatsen voordat je naar Kreta gaat 
:laugh:
Zo , m’n koffer is gepakt … daar gaan we dan .
haha jullie dachten toch niet echt hier een vervolg te zien…even geduld nog , tot over 3 dagen 
leş 
:laugh: :laugh: :laugh: :laugh:
Beste lezers,
Een verhaal schrijven op aandringen lukt je nooit,tenzij je het al klaar hebt liggen.
Mooi voorbeeld is de’'Donkere toren"cyclus van Stephen King.
''De man in het zwart vluchtte door de woestijn,en de scherpschutter volgde hem"
Meer dan 30 jaar geleden schreef hij deze zin;zo begon de cyclus van de donkere toren,die 7 delen zou bevatten en het laatste deel kwam uit in 2005
Ik was er vanaf het eerste uur bij,wachte al die jaren op een vervolg.
Nu is zijn magnus opus afgerond en moet zeggen naar genoegen.
Geduld is een schone zaak in de schrijverswereld…
Groetjes,
Hans.
In de schrijverswereld is geduld een goede zaak ja, maar in de lezerswereld is het een kwelling !!!
von dit kun je niet maken…ik kan niet 3 dagen w88 hoor!!!
Von ik heb ook al je verhalen even weer bojgelezen, was helemaal de wereld om me heen even vergeten! heerlijk die manier waarop je schrijft en verteld!
Maar ik ben idd ook erg benieuwd naar die cliffhanger!
Zoals Sev idd al zegt: In de lezerswereld is wachten een kwelling! 
Ik wacht met smart op je vervolg! 
Liefs
Zaterdag 1 mei 2004.
Vandaag gaat we vertrekken per auto vanuit Waalwijk/ Holland naar Icmeler bij Marmaris/ Turkije.
De grens naar Oostenrijk passeerden we rond 14.00 uur . Het landschap begon sterk te veranderen. Hoge bergen, waar we op sommige toppen de sneeuw konden zien liggen.
Mooie groene alpenweiden, leuke bergdorpjes.
Even over de grens zijn we van de grote weg afgegaan. We wilden een hotel gaan zoeken.
Het werd Kufstein. hotel Alpenrose. Ondertussen was het weer wat gaan verslechteren en begon het zachtjes te regenen.
(http://www.expedia.com/pub/agent.dll?qscr=dspv&itty=new&from=m&shtl=1&htid=53216&&zz=1086508483436&)
Zondag 2 mei 2004.
Om 7.00 uur zijn we opgestaan en na een heerlijk ontbijt gingen we op weg naar Italië.
Voor we het wisten waren we in Italië en via Trento en Bologna reden we naar het zuiden.
Omdat Rimini een vrij grote en drukke stad was, zijn we verder gereden in de richting van Ancona.
In de buurt van Fano vonden we naast het strand een hotelletje “Marinella.
Maandag 3 mei 2004.
Daarna zijn we aan ons laatste rit in Italië begonnen, naar Bari.
Rond een uur of 3 in de middag zijn we in Bari aangekomen. Eerst zijn we naar de ferry gereden om onze tickets op te halen.
Bari is een echte havenstad met heel veel verkeer, dat op zijn Italiaans met de regels omgaat. Een puinhoop dus.
Dinsdag 4 mei 2004.
Na een lekker ontbijt zijn we naar de haven gereden en hebben we ingecheckt. ([URL=“http://www.ferries.gr/ventouris/drs_bari.htm}Zo”]http://www.ferries.gr/ventouris/drs_bari.htm}
Zo rond 15.00 uur konden we de boot op. Een Nederlander en een Belg met een caravan, wij en de rest waren allemaal vrachtauto’s.
Twee bedden, een wc en een douche. Maar door de harde wind konden we niet echt slapen.
Woensdag 5 mei 2004.
Rond 02.30 uur werd er hard op onze deur geklopt en werd de deur geopend. Igmounitsa werd er geroepen.
Rond 03.30 uur werd de boot afgemeerd en wij mochten als eersten de boot af. Zo stonden we dus midden in de nacht in een Griekse havenstad.
Meteen na het dorp gingen we de bergen in, allemaal haarspeldbochten, hellingspercentages tussen de 6 en 11 %!!.
Allemaal in het donker, met weinig nachtrust. In een gehuchtje hebben we de auto geparkeerd en de deuren op slot gedaan. Daar hebben we geslapen tot een uur of 7.
Nu was het licht en konden we overzien waar we reden. Kort daarop reden we afwisselend in de zon en in de mist.
Zo rond 16.30 uur waren we de bergen uit en reden we weer langs de kust.
In Neos Pantalenion, een klein plaatsje aan de kust hebben we een hotel gevonden.
De eigenaresse praatte wat Duits. Hotel Erato, niet onaardig en gelegen tegenover een fort.
Donderdag 6 mei 2004.
Om 7 uur opgestaan, wat rond gelopen en na een ontbijt zijn we rond 08.00 uur onze reis we gaan vervolgen.
Langs de kust af reden we over een tolweg richting Thessalonica – Xanthi. De prijs hiervan was ongeveer een euro.
Het weer was niet best.
We besloten ons reisplan te wijzigen en door te rijden naar Turkije.
Rond een uur of 3 in de middag kwamen we aan bij de Turkse grens.
Griekenland konden we zo uit rijden. Bij de Griekse-Turkse grens stonden twee soldaten met het geweer in de aanslag. Dan een smalle weg en na een klein bruggetje stonden daar de Turkse soldaten, ook met een geweer…
We moesten aansluiten in de rij. Voor ons stonden enkele vrachtauto’s.
Ondertussen was het regenen opgehouden. Eindelijk waren wij aan de beurt. De Turkse douane.
We moesten de auto wegzetten en bij een loketje werden onze paspoorten bekeken en werden er gegevens overgenomen in een pc.
Daarna moesten we naar een ander gebouw lopen en in een van de kamers daar bleek een man te werken, die ons een visum kon verkopen. De sticker werd in ons paspoort geplakt en onze paspoortnummers werden bijgeschreven in een groot boek (Sinterklaas??) Daarna moesten we weer terug naar het eerste loket. Daar werd het paspoort opnieuw bekeken en bleek, dat het visum ondersteboven was opgeplakt.
Het werd voorzichtig losgemaakt en op de juiste wijze opgeplakt. Daarna werden de paspoorten ingescand. Nu mochten we 10 meter verder rijden en naar loket 2. Na ongeveer 20 minuten waren we aan de beurt. Nu kregen we een stempel op het visum en konden we door naar loket 3.
Nu moest ik mijn paspoort en de papieren van de auto afgeven. Tegen betaling van 9 euro werd de auto ingeklaard en werd het nummer van dit bewijs in mijn paspoort vermeld. Nee, we konden nog niet doorrijden. De inspector moest onze auto nog bekijken. Na een tijdje waren we aan de beurt. De kofferbak moest open en er werd in enkele tassen gekeken. Ook de lpg tank werd aan een onderzoek onderworpen.
Nee, we konden nog niet verder rijden. Wachten, wachten en wachten.
Na ongeveer 15 minuten kreeg ik een stempel op het inklaringsbewijs en mocht en we verder.
Na 20 meter kwam er weer een loket. Nu met de Turkse politie. Weer werden de gegevens van de paspoorten en de auto en het inklaringsbewijs bekeken en in een pc ingevoerd.
Ja echt, nu mochten we verder rijden en zo rond 18.00 uur gingen we een hotel zoeken.
Wat viel dat tegen. Het was allemaal erg armoedig en echt vies.
Rond 19.00 uur kwamen we aan bij de veerboot Eceobat – Canakkele (http://aegeantourtravel.com/ferries/domestic.html#CANAKKALE%20-%20ECEABAT),
over de Bosporus.
Na 20 minuten kwamen we aan, nu aan de andere zijde van de Bosporus. Meteen ook een ander Turkije. De mensen waren er netjes gekleed, alles zag er modern en goed verzorgd uit.
Na nog even te hebben gereden, zagen we een leuk hotel liggen.
Meteen ingecheckt.
Vrijdag 7 mei 2004.
Op weg naar het paard van Troije en Pergamon, tegenwoordig genaamd Bergama.
Helaas was het paard voor ons te ver weg. Vanaf een parkeerplaats moest je nog ongeveer 5 km lopen. Dat werd teveel. (Cees is nierpatient en heeft dus niet zoveel energie).
Dus verder gereden naar de akropolis boven op een berg.
Nadat we dit allemaal hadden bezichtigd reden we verder in de richting van Izmir. We hadden toen al besloten door te proberen te rijden naar Icmeler, ons einddoel.
Maar eerst nog dwars door Izmir.
Een stad met 3,5 miljoen inwoners, gigantisch druk, hectisch, dan weer links uitvoegen dan weer rechts. Na Aydin reden we richting Mugla, dat is een stukje pittig bergweg rijden. Veel haarspeldbochten, kruipende trucks en bussen, maar voorbij Mugla werd het beter.
De avond viel en het werd donker, maar tegen 20.15 uur reden we het bekende Marmaris binnen en omstreeks 20.40 uur waren we bij onze vrienden van het restaurant “Arthemis”.
Dit reisverslag is ingekort en het complete reisverslag kunt u vinden op www.brandtjes.nl
Wilt u de foto’s van deze of onze andere reizen door Turkije zien?
Wilt u zien hoe het nieuwe Turkse geld er uit ziet vanaf 2005?
Wilt u foto’s zien van Cappadocia, Aspendos, Perge, Aphrodisias, Selcuk museum, Side en vele andere bezienswaardigheden.
Kom eens langs op onze homepage, en vertel wat u ervan vond in ons gastenboek.
Veel kijkplezier gewenst.
www.brandtjes.nl
Truus en Cees van den Brandt
**Reisverslag van een week Fly & Drive Antalya. **
**Deze ging van Antalya naar Konya. **
**van Konya naar Cappadocia. **
van Cappadocia naar Mersin.
**van Mersin naar Anamur en **
van Anamur naar Side.
**Ongeveer 1500 km gereden, veel gezien onderweg. **
**15 mei 2001 **
**Aankomst om 23.45 uur op vliegveld Antalya **
Ongeveer om 02.30 uur kregen wij de auto. Daarna zoeken naar hotel m.b.v. politie hotel gevonden.
**16 mei 2001 **
**Vertrokken om 08.30 u. richting Konya. Ongeveer een half uur rondgedwaald voordat we de weg uit Antalya hadden gevonden. Eerst richting Isparta, weinig te zien onderweg. Toen naar Egirdir. Bij het gelijknamige meer (heel groot) foto’s genomen. En bij een restaurantje döner kebab gegeten. Smaakte redelijk.****Doorgereden naar Konya. Na wat hulp van een VW-dealer hebben we ons hotel gevonden. Dorpshotel (niet goed, niet slecht). **
**17 mei 2001 **
**Om 06.30 u. opgestaan, ontbeten en om 07.45 u. op weg gegaan richting Cappadocia. Onderweg een bezoekje gebracht aan de karavansarai(vroegere handelspost uit de 13e eeuw) in Sultanhani. Dit was wel leuk en interessant. Foto’s genomen en een ijsje gegeten. Toen verder richting Urgup. Vanuit Urgup ongeveer 6 km verderop naar Mustaphasa gereden, waar ons hotel zou zijn. Leuk hotel, traditioneel gebouwd. Na het inchecken teruggereden naar Urgup. Gegeten bij Yaprak restaurant, chicken kebab, was lekker. Foto’s gemaakt. Toen naar het viewpoint gegaan. Kijkje genomen hoe ze de beelden van cappadocia maken. Foto’s gemaakt. Toen verder naar boven gelopen. **
**Van het uitzicht genoten, foto’s gemaakt en onze eerste appeltjesthee gedronken. **
**Hierna zijn we weer richting Mustaphasa gerden. Ergens halverwege een afslag genomen naar de Pancarlik valley. Ontzettende slechte weg met grote gaten waar je net langs kon rijden. Maar het resultaat was schitterend. Veel foto’s gemaakt. Daarna ons hotel opgezocht. **
**18 mei 2001 **
**Omstreeks 07.15 opgestaan en ontbeten. Omstreeks 09.00 uur de streek Cappadocia ingegaan. Eerst naar Avondos. ****Avenos staat bekend om zijn pottenbakkerijen. Op de hoeken van de straat stonden bakken met allerlei aardewerk erin, zoals hier in Nederland bloemen in bakken staan. **
**Toen verder de omgeving Cappadocia verkend. “The rose valley”was heel erg mooi. Al het gesteente had hier een roze kleur. Foto’s gemaakt en doorgereden naar Zelve. Hier vindt je bekende fairy chimneys. Verder ging het naar Göreme, bekend om zijn witte kalksteengebergtes. **
**Na het eten zijn we naar Uchisar gereden. Daar hebben we onder de bomen op een groot terras gezeten. In een soort tentje waren twee vrouwen bezig om een soort omeletten te maken van deeg, gevuld met groenten en vlees. Deze werden dan als een pannenkoek opgerold. **
**Op weg naar ons hotel zijn we nog naar de “undergroundcity”in Mazi geweest. **
**Was heel indrukwekkend. Het bestond uit totaal 8 verdiepingen. 4 onder de grond en 4 in de berg gebouwd en dateerde nog uit de Romeinse tijd. Het laatst is deze undergroundcity gebruikt in de tweede wereldoorlog. **
**’s Avonds hebben we weer lekker gegeten in het hotel. Het bleek dat we de enigste gasten waren. Er werd speciaal voor ons gekookt. Het was lekker en er was veel aandacht aan besteed. **
19 mei 2001
**Om 07.15 uur opgestaan en ontbeten. **
**Toen zijn we op weg gegaan naar Mersin. **
Bij een groot wegrestaurant hebben we een paar lekkere koeken gegeten en appeltjesthee gedronken. Wij zaten daar als enige toeristen tussen de Turken.
**Verder ging het weer. Het hotel hadden we snel genoeg gevonden. Hotel Mersin heette het. Het lag in het centrum, vlakbij zee. **
**Wij kwamen aangereden en kregen zowaar een VIP-behandeling, Er stonden ineens twee “knipmessen”naast de auto. De ene haalde onze koffers uit de auto en de andere ging onze auto parkeren in de garage. **
**Na het inchecken zijn we de stad ingegaan. Het was erg druk. Het was blijkbaar een herdenkingsdag voor K. Ataturk. De eerst president van Turkije. We hadden allebei een korte broek aan en kwamen er al gauw achter dat dit niet zo prijs werd gesteld. **
**Turkse moeders hielden hun handen bij hun kinderen voor de ogen en de mannen keken heel raar naar ons, vooral Truus moest het ontgelden. Na een klein half uurtje zijn we maar terug gegaan naar het hotel en hebben we ons verkleed. Cees in de lange broek en Truus in de Turkse lange rok en zijn we wederom de stad in gegaan. Nu hadden we nergens geen last meer van. **
**’s Avonds in het hotel op het dakterras heerlijk gegeten en van het uitzicht over zee genoten. **
**20 mei 2001 **
**Om 07.00 uur uit bed en na een goed ontbijt vertokken richting Anamur. Onderweg bij een restaurantje onderweg nog wat gegeten en benzine getankt. **
**Heel leuk bediend door een klein ventje. Kreeg van ons ook een flinke fooi. Hij straalde van oor tot oor. **
**Omstreeks 14.00 uur kwamen we aan bij hotel Mamure in Anamur. Was niet prettig. Het hotel zag er wel aardig uit, maar ik geloof dat we de enigste gasten waren. **
**We waren net een kwartiertje op onze kamers en hadden ons verkleed. Toen we weg wilde gaan ,hoorden we een hoop herrie. We openden de deur van de kamer en zagen dat alles vol met stinkende rook hing. Naar de receptie gebeld. Het bleek dat ze bezig waren om het hotel te ontsmetten en waren vergeten dat wij er waren. We moesten toen verplicht 2 uur doorbrengen in de kamer. Dit was vreselijk en daarbij hadden we ontzettend veel dorst. Op de kamer was niets te drinken. Bij het hotel was een zwembad, echter,hier zat geen water in. **
**Omstreeks 16.00 uur zijn we naar de burcht van Anamur gegaan. Geklommen en geklauterd. Was best wel groot en indrukwekkend. Foto’s gemaakt. In de slotgracht zaten schildpadden. **
**’s Avonds bij een restaurant in de buurt gaan eten. “Balik restaurant.”Heerlijk gegeten daar en toen we weer buiten kwamen bleek dat de auto was gewassen. Die zag er weer picobello uit. **
Terug in het hotel bleek die vieze lucht er nog steeds te hangen.
**21 mei 2001 **
Om 06.45 uur opgestaan. Bij de receptie was niet bekend hoe laat het ontbijt was. Om 07.15 het hotel maar verlaten zonder ontbijt. Toen we de koffers hadden ingeladen en weg wilde rijden, kwam er nog eentje van het hotel aanlopen met de mededeling dat we nog moesten betalen. Echter alles was al door HTC reizen betaald.
**Toen op weg naar Side, waar we nog een week strandvakantie zouden houden. **
**Onderweg naar Side in Gazi-Pasi een soort broodkoeken en een blikje fanta genuttigd. Omdat de toiletten niet om aan te zien waren, hebben we ze niet gebruikt. **
**Doorgereden naar Alanya. Op een terras wat gedronken, o.a. een cappuccino. Heerlijk, na een week weer eens een keertje echte koffie. Leuk gesprek gehad met de ober. **
**Doorgereden naar Side. Na het inchecken daar in het hotel, Hotel Side, zijn we het dorp ingegaan. Een hele tijd gewandeld en gegeten bij een restaurant. Ze hadden geen döner kebab, maar dat werd speciaal voor ons gehaald en klaargemaakt. Smaakte heerlijk. We zijn hier verder de hele vakantie naar teruggegaan. Dit was het “Otteman restaurant. Veel leuke gesprekken gevoerd daar en foto’s gemaakt. Nog de Manavgat watervallen bezocht. Zeer de moeite waard. Erg mooi. **
**Het hotel zelf was niet veel soeps. Het lag op het strand, vlakbij Side en dat maakte veel goed. **
**We hebben in die week heerlijk gezond, gewandeld en lekker gegeten. **
**Op 29 mei 2001 was het weer tijd om naar huis terug te vliegen, met een onverwachte tussenlanding in Istanbul. De crew moest worden vervangen. Ze hadden anders te veel vlieguren. Om 19.45 uur Ned. tijd weer veilig op Schiphol geland. **
Voor foto’s kijk op onze homepage en vergeet niet ons gastenboek te tekenen.
www.brandtjes.nl
Schitterend geschreven Truus en Cees,
Heel herkenbaar,de bureaucratie.
Wat ik vooral merk is de kalmte waarmee jullie dit ondergingen en dat je ondanks alles doorgezet hebt om je eindoel te bereiken.
Ik weet uit ervaring hoe het is om hier deel te nemen aan het verkeer;petje af.
Mooi verslag.
Groetjes,
Hans.
Zo heb dit topic ook eindelijk gevonden, wat heb ik gemist zeg de afgelopen maanden…
Von wat een ontzettend mooi verhaal, kan me er helemaal in inleven en voel me hoe jij je moet voelen als ik het lees, ondanks het feit dat ik zoiets nog niet meegemaakt heb. Ik blijf wachten op het vervolg.
Doe iets met je schrijfkunst, zou zonde zijn als je alleen ons hier van laat genieten…
@Brandtjes
Herken jullie ‘grensverhalen’ uit de verhalen van mijn ouders. Ook zij kwamen jaren geleden met de auto door Turkije. De soldaten met de geweren in de aanslag, van het ene loketje naar het andere gestuurd worden. Mijn oom die het wachten beu wordt en het allemaal sneller meent te kunnen regelen. Niet dus…hij wordt direct met een strenge blik en een zwaai met het geweer terug gedirigeerd naar de auto. En je bereikt er helemaal niets mee, eerder het tegenovergestelde. Bij de grensovergang naar Syrië heeft hij dus wijselijk maar alles rustig over zich heen laten komen :laugh: