@Hans
Ga je de wedstrijd thuis kijken of ga je de Hollanders opzoeken?
Hoe is de stemming onder de Nederlandse vakantiegangers, is de ORANJEGEKTE ook al losgebarsten in Side?
VEEL PLEZIER!!!
:NETHERLAN :NETHERLAN :NETHERLAN
**Ik had mezelf eigenlijk voorgenomen
niet op dit topic langs te komen.
Want waarom zou ik ook mee gaan doen
aan al die drukte om een bal, net en voetbalschoen…
Ik lag lekker buiten in de zon te genieten,
toen Robben de eerste goal erin wist te schieten.
Toeters , ratels en een hoop geroep en gezing,
er was geen ontkomen aan de oranjebeleving.
En ik geef toe dat
ik daarna ook bijna achter m’n tv zat.
Maar het gevoel moet nog wat groeien,
voordat het me echt zal gaan boeien.
M’n buren hadden de tv buiten gezet,
en hadden met z’n allen een hoop pret.
Voor ze het wisten stond een hele groep om het scherm heen,
ze kenden zelfs niet eens iedereen.
Dus ik wil toch ook wel even wat kwijt,
over deze oranjegekheid.
Want iedereen met elkaar en huizen, straten in oranje,
dat heeft toch eigenlijk ook wel z’n charme.
Het lukt vaak niet om ons een te voelen,
en dan nu tijdens het spel met twee doelen.
Voelt iedereen zich betrokken en een met elkaar,
en ineens staat iedereen samen aldaar.
Op het werk, supermarkt en in de straat,
overal wordt er over ‘oranje’ gepraat.
Het heeft wel wat en ondertussen kan je,
gewoon niet meer heen om ORANJE.
Mensen de eerste wedstrijd is binnen,
EN HET GROTE FEEST KAN BEGINNEN !!!
:NETHERLAN :NETHERLAN :NETHERLAN
**
SUPERGEDICHT VON!!!
Hiermee win JIJ de CUP.
ehhhhh …dank je
(het is dat ik op blote voeten loop anders ga ik naast m’n schoen lopen hoor)
@Hans, al in je auto met uit het raam wapperende vlaggen rondgereden???
of zou dat wat te veel van het goede zijn…??
ik liep vandaag in de supermarkt met mn mammie…
keek ze me ff heel raar aan toen ik moest huilen na het ruiken van de perziken.
ikke dus uitleggen dat ik in Kalkan gewoon het fruit van de bomen plukte en zo opat (zonder te wassen??, ja mam!! gewoon zo)
‘new-life’- fruit en sinasappelen en ook gewoon zo perziken bij een boertje op de berg. en tja, elke keer als ik een watermeloen zie, moet ik keihard roepen (hoog stemmetje) WATER-MELOOOONN!! zoals die verkopertjes dat op het strand doen, of door de trucks die door de straten van gumbet rijden.
en tja…kebab en porca (oh wat mis ik mn porca voor ontbijt, en lunch en snack…en avondsnack)
anyway, zat herinneringen aan mijn prachtige tijd in turkije…
:NETHERLAN :NETHERLAN :NETHERLAN
**Oranje is weer buiten zinnen,
want ook de tweede overwinning is binnen !!
De tribune in oranje gekleurd
en een 2-1 overwinning was zo gebeurd.
Onder aanmoediging en het gezongen volkslied,
is het Van Nistelrooij die in het net schiet.
Toeters en gejuich klinken door de straat,
het is ORANJE die er weer helemaal voor gaat.
Ivoorkust hoe mooi de naam ook is,
ze schieten de bal mooi telkens mis.
Maar in de 37e minuut ziet Kone z’n kans,
en schiet de bal bij V.d. Sar langs.
We zijn weer op scherp,
en klaar voor het echte werk.
Oranje springt, zingt en moedigt aan,
en onze jongens gaan ertegenaan.
Dit is vechten voor onze mannen,
de strijd is hevig en de gezichten gespannen.
Niet veel later loopt Robben de verdediging voorbij,
en scoort het tweede doelpunt op rij.
Nee, die leeuw laten we niet in z’n hempie staan,
en we laten ons niet zomaar verslaan!
En Nederland juicht en springt
want het is ORANJE die weer wint !!! **
:NETHERLAN :NETHERLAN :NETHERLAN
Mensen wat zie ik nou,
hier raak ik nu echt van in de rouw.
Ik zie tot mijn grote spijt, dit topic
raakt in de vergetelheid.
Mensen laat dat nou toch niet gebeuren
en laten we de boel weer eens lekker opfleuren.
Nu ben ik ook niet zo’n held in dichten,
maar voelde me verplicht om toch het een en ander toe te lichten.
Bij deze wil ik iedereen vragen,
om ook hun steentje bij te dragen.
Heerlijk!!! Mooi verhaal von! Kan ook niet wachten op een vervolg!!!
x
Heey, ik heb dit onderdeel van het forum ook ontdekt (was nog niet helemaal uit over wat er allemaal te doen was hier)
Echt mooi verhaal Von. Je kan ook echt goed schrijven =D
**In Bursa **
Omdat het hotel nog een stukje lopen zou zijn, zitten we even later in de bus, onze handen met elkaar verbonden. Het lijkt een droom.
Het is druk en een krappe bedoening, al vraag ik me af of het dat voor Turkse begrippen ook is. Telkens weer verbaas ik me over de hoeveelheid mensen, die met bijbehorende hoeveelheid bagage, in een Turkse bus past. Bovendien over het spel op de Turkse wegen. Volgepakt banen auto’s zich van links naar rechts schietend, een weg. Hoe ‘yavas yavas’ de Turkse cultuur ook op mij overkomt, dit gaat niet op voor het verkeer. Dan lijkt elke minuut extra er een te veel. En hierbij telt naar mijn idee slechts dat het recht van de hardst toeterende wagen, voorgaat. Verkeerslichten schijnen slechts ter decoratie te dienen. En het is me elke keer een raadsel hoe alles uiteindelijk toch nog schadevrij z’n weg vindt.
Gek genoeg weet ik even niet wat ik voelen of denken moet met hem ineens naast me. Dit was dus ons weerzien. Hier hadden we samen een tijd naar uit gekeken, samen over geschreven, elk onze eigen voorstelling en ideeën over gehad.
En wat voelde het nu raar, dat ik eigenlijk nu, uitgerekend nú , het meest uitkeek naar een moment voor mezelf. Want met elke meter die we samen afleggen, wordt het besef van de moeilijke weg die we gekozen hebben groter. Ik verzet me hevig tegen het gevoel, wíl het niet over me heen laten komen. Ik weet ook, liever geen tranen in het openbaar.
De ramen van de bus beslaan. Met m’n mouw veeg ik een stukje schoon. Met m’n blik uit het raam probeer ik te vluchten uit m’n wirwar van gedachten en gevoelens.
In tegenstelling tot Izmir, wordt het straatbeeld merendeels bepaald door volledig in zwarte gewaden geluierde vrouwen. Mannen drinken thee in een van de vele theehuizen.
Dit is Bursa, waar in het openbaar elkaars hand vasthouden en hooguit een kus op de wang, maximale gebaren van genegenheid zijn.
Als enige vrouw zonder burka en zelfs zonder hoofddoek, voel ik me in de bus enigszins ongemakkelijk.
Ik vraag me af wat er omgaat in het hoofd van degene die m’n hand met zo’n overtuiging vastklemt dat ik me afvraag of hij die ooit nog -letterlijk en figuurlijk - los zal laten.
Ik ben voornamelijk met mezelf bezig geweest, besef dat hij zijn eerste woorden pas zegt wanneer we bij het hotel zijn en we moeten uitstappen. Nee, voor hem zal het op z’n minst gezegd ook niet gemakkelijk zijn.
Receptie, paspoorten, incheck, uitleg : de welbekende routine gaat volledig aan me voorbij. Zelfs de enigszins afkeurende blik van de receptionist, ontgaat me. Later zou ik de intentie en het gevolg daarvan meemaken.
De deur van onze kamer valt achter ons dicht. En daar staan we dan samen. Als je het relatief bekijkt, als twee volledig vreemden van elkaar. Toch voelt het alsof we elkaar al heel lang kennen. Ja, toch voelt het vertrouwd.
M’n lieverd verontschuldigd zich voor alles. Dat het allemaal zo lang duurde, ik nog eens een bus in moest en bovendien, dat hij in de bus niets gezegd heeft. Ik zeg dat ik het wel begrijp. Dat doe ik ook. Ik weet dat hij zo ook z’n eigen gedachten heeft. Zelfs ook wel z’n vragen en z’n zorgen. En dat onze moeilijke weg, voor de nodige vragen en moeilijkheden zal zorgen.
Alsof hij m’n gedachten kan lezen, zegt hij dat onze weg moeilijk zal worden. Maar ook zegt hij dat een moeilijke weg geen verkeerde of slechte weg is, je langs moeilijk begaanbare paden de mooiste dingen ziet en meemaakt, en de eindbestemming ervan veelal de mooiste is. En wanneer je iemand naast je hebt van wie je houdt, en voor wie je zou willen sterven, is niets mooier dan samen de moeilijke weg begaan.
Ik hoor het aan de toon van z’n stem, zie het aan z’n ogen dat hij het meent. Natuurlijk kan ik nu niet anders dan alle opgekropte tranen en zenuwen, in zijn armen de vrije loop te laten.
Ik heb niets toe te voegen aan z’n woorden. Ondertussen wat rustiger geworden, geniet ik even later van een heerlijke douche alsof het warme water alle zorgen weg zou kunnen spoelen.
M’n askim heeft ondertussen iets te eten gehaald. Weet zonder het mij te vragen dat ik eigenlijk de hele dag niets gegeten heb.
Nu de zenuwen grotendeels verdwenen zijn, was iets eten inderdaad geen slecht idee.
En daar zitten we even later samen geïnproviseerd met wat kussens op de grond ‘alaturka’ te eten. Ik kan m’n blik niet van hem afhouden. Z’n blik en knipoog uit z’n donkere ogen is doodringend en herinnert me aan onze ontmoeting in Uludag. Het geeft een heerlijk gevoel.
Even later lagen we met het hetzelfde heerlijke gevoel naast elkaar. Ik weet het nu zeker, we zijn samen die moeilijke weg ingeslagen, maar zullen niet omkijken of stoppen. We beloven er samen voor te gaan. En er altijd voor elkaar te zijn. Een zware belofte, maar wel één waar we ons aan vast kunnen houden.
Hij weet het, ik voel me veilig en geborgen in zijn armen. Ik hoor alleen z’n regelmatige, diepe ademhaling. Verder is het stil. Zelfs stil in m’n hoofd. Even later vind ik m’n rust en vallen we - eindelijk samen- in slaap.
Ik heb weer echt genoten van dit verhaal.
Ik kijk altijd met volle verwachting naar het volgende verhaal.
Je kan echt heel goed schrijven. Mijn complimenten:laugh:
Hopelijk komt snel het volgende verhaal weer.
gr Jacqueline
laat dat vervolg maar snel komen…
:love: zwijmel :love: zwijmel :love: zwijmel :love:
Prachtig Von!!!
Ohhhwww Von, of ik een vliegje ben die op je schouder meekijkt!!! Je schrijft zoooo lekker soepel, je gooit je talenten weg hoor door voor Cor en Don te werken!!
Nou ik wacht het volgende weer met spanning af!!
Ik mis je handen
die me verwarmen
je ogen
waarin ik word weggezogen
Je blik
waarin ik verdrink
Ik sta in de kou,
m’n hart mist jou
Ik mis het horen
van je zwoele stem
Het naast je liggen
samen luisteren naar muziek
naar de stilte van de nacht
Het zonder het te weten
helemaal te vergeten
dat het samenzijn met jou
niet voor eeuwig is
Samen staren in de nacht
de sterren en de maan
Ik mis het samen liggen
het samen wakker worden
Mis het dat een blik
meer zegt dan 1000woorden.
Mis het gevoel van geborgenheid
met alles van mij in jou armen.
Mis het gevoel van samen sterk zijn,
voel me zonder jou zo klein.
weet dat het niet rijmt maar het schreef even lekker weg
dank jullie meiden.dat inspireert mij weer…want some more??..
Von, yes we want some more. We can’t get enough of these romantic stories, you tell us.
**Wanhoop **
Een telefoon klinkt ver op de achtergrond. Het duurt even voordat ik me realiseerde dat die achtergrond niet zo gek ver van mijn nachtkastje verwijderd was. Ikzélf was alleen erg ver weggezakt in de armen van m’n askim, die zichzelf ondertussen de lakens goed toebedeeld had…
Een blik op de wekker leert me dat het net 3 uur ‘s nachts is. Welke gek haalt het in z’n hoofd om op dit tijdstip te bellen. Maar ja, dit is Turkije, waar men niet zo op de klok leeft.
Wanneer ik me nog maar net realiseer dat de telefoon uitgerekend op onze kamer overgaat, hoor ik dat m’n askim een paar korte zinnen wisselt. Ik ben wakker genoeg om te horen dat dit niet zomaar een 'sorry dat we u gestoord hebben’-telefoontje is. M’n askim stapt uit bed, kleedt zich wat aan, mompelt dat hij zo terug is en verdwijnt uit onze kamer.
Dat mompelen klonk te serieus om nu maar weer om te draaien. Klaarwakker. Wat was er gezegd?? De 5 minuten die hij daarop weg bleef, leken een eeuwigheid te duren. Ik was danook maar wat blij met z’n ‘terugkomst’. Deze bleek echter niet voor lang. Hij had maar heel even om wat spullen te pakken en zich aan te kleden. Hij moest meteen meekomen had hij gezegd. Waarom begreep hij ook niet. En voor ik het me goed en wel realiseerde, hoorde ik de deur in het slot vallen en moest ik het doen met een zoen en zijn gerustellend bedoelde ‘ik ben morgenochtend om 8 uur terug, ga maar slapen…’.
Hey…5 minuten geleden was en nog niets aan de hand, en nu: staat m’n wereld op z’n kop. Slapen??? Waar haalt hij het vandaan dat hij denkt dat ik me nu simpelweg om zou kunnen draaien richting Dromenland??? Nee, daar vertrouw ik - ook insallah- niet op.
Nog geen 2 minuten later sta ik goed en wel aangekleed bij de receptie. Die moeten toch wel weten wat er aan de hand is???
Ik krijg weinig , beter gezegd geen enkele medewerking.
Het lijkt een boze droom waar ik in beland ben en ik hoopte vurig dat m’n askim me nu bezorgd wakker zou maken om me eruit te halen.
Vroeg me van alles af. Wat is er zo dringend geweest dat ze hem er midden in de nacht voor uit z’n bed moesten halen. M’n hersenen draaiden op volle toeren. Van alles ging door me heen. Bezorgd, waar zou hij zijn? Ja , ook slechte gedachten. Misschien was de politie wel naar hem op zoek geweest. Wat kenden we elkaar nu eigenlijk en wat bezielde me om zo naïef te zijn??
Nadat ik ondertussen m’n telefoon al bijna een enkeltje over het balkon had gegeven ivm het niet kunnen bereiken van m’n askim en al 100 keer het riedeltje ('aradigin kisi…mesaj birakbilirsiniz’) daarvan gehoord had, bijna met m’n hoofd tegen de muur had gaan staan bonken, en ik mezelf tot groot ongenoegen van meneer Mesut meerdere malen bij de receptie heb laten zien, bereikte ik na 2 uur wachten bij de receptie uiteindelijk dat er voor me gebeld zou gaan worden.
Ik hoorde alleen maar 'Tamam, tamam, tamam’, wat me enigszins geruststelde, aangezien dit ‘ok’ betekent.
Uit het vage antwoord van de absoluut niet tot enige hulp bereid zijnde receptionist, haalde ik een kern van ‘militar problem’, op.
Ik wist zeker dat hij z’n militaire dienst reeds doorlopen had, dus een stukje wanhoop viel weg.
Het viel me mee dat hij er daarna nog aan toevoegde dat hij alweer terug was naar het hotel en elk moment weer binnen kon komen.
Tjonge , was dat nu zo moeilijk, dacht ik nog in m’n nuchterheid…
Maar , een uur verstreek. En nog een en nog een. Het was ondertussen 10 uur en ik werd gek in een onbekende stad, een onbekend hotel, een kamer waar we tot een aantal uur geleden nog samen waren geweest. Werd gek van m’n gedachten en de machteloosheid. Ik was helemaal alleen en raakte in paniek.
Nog maar eens naar beneden dan. Net voordat ik mezelf erg belachelijk zou gaan maken door ik weet niet wat voor scene te gaan schoppen (…), zei m’n grote receptievriend dat er telefoon voor me was. Hij gaf me de telefoon in handen.
Ik sprak met Murat, een vriend van m’n askim. Hij zou meteen naar het hotel komen om me te helpen.
Ik kende Murat niet maar hij kwam als geroepen. Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik hem bijna omver liep toen ik hem wilde begroeten. Ik was zo blij om iemand te zien en ookal gaf deze Murat aan ook niet weten wat hij zou kunnen doen, er was in elk geval íemand. En we gingen hem samen zoeken.
Ik weet nog dat ik dacht ‘zoeken, waar wil je beginnen’. Maar eerst moest ik ‘alles’ vertellen. ‘Alles? , er is geen alles’, alleen maar een telefoontje midden in de nacht en een of andere ‘militairy problem’-boodschap van de receptionist, al wist ik ondertussen niet meer welke waarde te hechten aan de waarheid ervan.
Murat stelt voor naar het politiebureau te gaan. Hij verwacht dat ze hem daarheen gebracht hebben. ‘Politie, dus tóch’, dacht ik. En daarmee verdween m’n weer wat herstelde vertrouwen…Waarom dacht ik zo verkeerd. Terwijl ik de avond vantevoren nog zo zeker was van onze ‘weg met moeilijkheden’ die we samen zouden overleven?