Het was ook nog erg vroeg toen ik deed schreef hoor.
Helaas zit het er weer bijna op. zeker in Turkije zijn 3 weken zo voorbij.
Aangezien er toch wel een geruim aantal nederlanders in turkije woont en weinig van de oranje gekte die hier speelt mee maken. heb ik eens geprobeert om mijn belevenis van vandaag op papier te zetten, ben normaal geen schrijver, maar kan het allicht eens proberen. En misschien dat de nederlanders in turkije het leuk vinden om te lezen wat er hier zoal afspeelt. net zoals wij het leuk vinden om te lezen wat er in turkije afspeelt.
:NETHERLAN Oranje gekte in Nderland:NETHERLAN
Zoals iedere morgen om 6.30 word ik wreed uit mijn slaap verstoord door mijn wekker.
Na me eigen flink toe te spreken kom ik dan uiteindelijk 30 minuten later met veel moeite mijn bed uit.
En zoals iedere morgen is het weer haasten, douchen, tanden poetsen, aankleden.
Snel naar beneden brood voor de kinderen klaar maken en dan de kinderen het bed uit zien te krijgen.
De eerste komt met weinig moeite altijd haar bed uit, maar de tweede daar komt regelmatig de plantenspuit aan te pas, maar het effect van zo,n spuit werkt zeer goed moet ik zeggen.
Uiteindelijk is om 8.00 uur de rust weder gekeerd in huize Advokaat.
Tijd om nog even mijn mail te checken onder het genot van een bakkie senseo en dan hup in de auto op weg naar mijn werk.
Na 10 minuten rij ik het parkeerterrein van het tuincentrum waar ik werk op en zie in mijn ooghoek een grote vrachtwagen met een kalktank erop staan.
Nee, hè denk ik al bij me zelf niet weer.
Iedere jaar voor de aanvang van de zomer wordt de gehele kas waar ons tuincentrum in is gevestigd witgekalkt om de warmte enigszins buiten te houden.
3 weken geleden is dit dus gedaan, en nu worden de plekken die niet goed gedekt zijn waarschijnlijk bijgewerkt.
Aangezien de kas niet meer in een nieuwstaat verkeerd, zijn er hier en daar wat lekplekken ontstaan.
Dus voor dat het spuiten met het witte goedje kan beginnen worden de artikelen binnen afgedekt met zeil, waar je toch wel een geruime tijd mee bezig ben, en dat zal ook nu wel weer het geval zijn.
Na mijn auto geparkeerd te hebben loop ik de zaak in naar binnen.
Bij binnenkomst blijkt dat ook de oranje gekte hier heeft toegeslagen.
In de paar dagen dat ik niet aanwezig was hangt er overal waar je maar kijken kan wel een oranje versiersel in de vorm van ballen, leeuwen, ballonnen, stressflessen, en vele andere gekheid die je maar kan bedenken, met daar tussen geweven oranje puntvlaggetjes.
Na mate ik verder loop door de winkelpaden zie ik onze trotse nationale 3 kleur in het formaat van 3 bij 6 meter om de haverklap hoog in de lucht om de zoveel meters verschijnen.
Iedere muur die nog een plekje onbedekt heeft is ook voorzien van onze 3 kleur.
Ik loop zo de verschillende afdelingen door op weg naar de kantine.
Op de decoratieafdeling zijn er aardig wat vierkante meters voorzien van alles wat maar met de WK te maken heeft, in de koude plantenkas hebben de oranje afrikaantjes waarschijnlijk ook goed aftrek het staat er vol mee, bij de kamerplanten is geen plantenbakje meer te vinden die niet aan de WK doet denken, zelfs op de dierenafdeling hebben de leveranciers van dierenvoeders op de oranje gekte ingespeeld door de verpakkingen oranje te maken.
Gelukkig hebben de konijnen, cavia,s muizen en hamsters nog hun eigen kleur.
Terwijl ik mij in klok en me zelf verwen met een bak koffie bedenk ik dat het toch wel wat heeft die oranje gekte.
Op de werkvloer aangekomen zie ik dat de artikelen al zijn afgedekt met zeil zodat er begonnen kan worden met kalken.
Dat is makkelijk en zo kan ik gelukkig gelijk verder met mijn eigen werk.
Na een half uurtje zie ik op diverse plekken een oranje goedje verschijnen.
Naarmate er meer en meer van het oranje goedje door de gaten en kieren lekt, loop ik met een gevoel van ‘het zal toch niet waar zijn”
richting de uitgang om toch even buiten te checken.
Buiten aangekomen komt mijn gevoel uit.
Het gehele bedrijf is niet wit maar oranje gekalkt.
Een tuincentrum met een lengte van halve kilometer is veranderd in 1 grote oranje vlek.
Ik sta stom verbaast te kijken, en krijg op het zelfde moment een sms van mijn man die even verteld “leuk dat oranje is te zien van af de rijksweg”
Ja, het kan ook niet anders dit is niet meer te missen de vliegtuigen kunnen zelfs hun navigatiesysteem er op instellen.
Ja, oranje gekte inderdaad, maar gekker moet het niet worden.
Vraag me wel eens af zijn alleen wij die maffe Hollanders nou zo gek.
Maar ik moet toegeven het heeft wel wat, en nu maar hopen dat we van al die gekheid
4 weken lang mogen genieten.
Aan het meeleven van die gekke Hollanders zal het niet liggen.
Laten we hopen dat we over 4 weken het nog gekker mogen maken.
:NETHERLAN 
:NETHERLAN
Goed idee Hans dit topic verdient een ster,
zoiets vind je niet zomaar her en der.
En dan toch vooral die Von,
ik wou dat ik zo lekker dromen kon.
Hopelijk gaan we weer massaal dichten,
en gaan we ons op hele mooie zinnen richten.
Over Turkije of gewoon het dagelijks leven,
elke dag een stukje is een mooi streven.
Ook hier in Huize Xander staat het niet stil 
,
genietend van mijn dochter is wat ik de hele dag wil.
Zo…nu nog even een foto met een mooie lach,
ga ik weer terug naar de orde van de dag.
Lief he? Inmiddels bijna 8 weken.
O Xander wat een mooie, vrolijke meid
Geniet er maar van, want hij vliegt, de tijd
Voor je het weet is ze al groot
En wil ze niet meer bij paps op schoot
Nu wat betreft het dichten, van deze kant
Gebeurt er niets wat is interessant
Om op het forum te vermelden
Hoop dat je nu niet op me gaat schelden
Maar ik beloof je, op een dag
Post ik hier mijn Turkije-reisverslag
ok, marion, daar houden we je aan
dat uitgebreide verslag van jou willen we zien staan !
het dichten gaat me de laatste tijd ook niet meer af
ik denk er wel aan maar sta steeds voor paf
Xander, wat een leuke meid
geniet er maar van, voor je het weet krijg je spijt !
Die lieve meid die blijft niet klein
en die tijd nu die is zo fijn !
meiden en jongen, ik denk dat ik nu maar stop
anders word dit topic een flop 
klinkt romantisch ‘zo achter de vuilverbranding’
Ja nou sorry hoor, maar daar zittie!!
Niet die bij de zee, maar meer achter Antalya, met dat parkje ervoor;)
Xander wat een vrolijke meid
die ons met een brede lach verblijdt.
Neusje, haartjes, oortjes…alles er op en eraan,
en oogjes kijken je verwachtend aan
In je armen voelt ze zich geborgen,
voor vandaag en morgen
Ze hoort je stem, ze herkent,
en weet dat jij er altijd voor haar bent
En als ze zich aan je vastklampt
en zo je hart verwarmt
Met haar zo dicht tegen je aan,
Besef je dat wonderen toch bestaan.
De eerste avond dat ik in mijn hotel was werd ik door de vriend waarmee ik op vakantie was en de vrouw die we hadden ontmoet opgegeven om mee te doen voor ‘best chicken contest.’ Best ‘girl contest’ eigenlijk, maar we werden maar ff kippetjes genoemd. Moesten dingen doen als buikdansen en een kippenei veilig overbrengen… Ik stond wel voor gek moet ik zeggen!!
Oo oo! Nog iets! Ik zat daar in Grand Iskandil en ik zat te rotzooien met 1 van de animators (niet flirten, gewoon elkaar beetje achterna zitten, kinderachtig doen, kinderen entertainen, poolen, etc) Die animator begon na n paar dagen met ‘I love you, bladiebla etc’ maar hij was niet de eerste dus ik had een beetje zoiets van, ja vast…
En toen kwam er tijdens t lunchen op de tweenalaatste dag een animator van kleintjes (die uberkleintjes, miniclub) naast ons zitten en we stelden ons voor. Ik had haarnog nooit gesproken dus ik zo ‘I am Kristina.’
En zij: "Oooh, so you are Kristina. I was wondering who you were, because M. keeps talking about you the entire day. He keeps telling me about what he did and where we went with Kristina.’
En mijn hart maakte wel een sprongetje. Ik vind hem niet leuk ofzo, maar toch wel lief om dat te horen toch?
Jeetje, Von das niet zomaar rijmelarij!
Jouw gedichten horen in een galerij!
Maar ik wacht nog steeds vol spanning,
op het vervolg van jouw herinnering.
Je ging onderweg naar Istanbul,
laat nog eens weten hoe het voel(t)?
**Weerzien **
De busyardimci komt voor de zoveelste keer langs met water, cakejes en citroen eau de cologne…Maar nee, dit keer sla ik z’n aanbod af. Ik ben onrustig, want de dubbele cijfers op de borden die de hoeveelheid nog te rijden kilometers naar Bursa aangeven, zijn verdwenen.
Ze zijn na 7 uur ‘bussen’ veranderd in onwaarschijnlijk ogende, luttele kilometertjes. Zelfs de Otogar wordt al op de borden aangegeven.
En met het verminderen van de afstand, vermeerderen de zenuwen zich in mij.
Ondertussen maakt m’n askim zich zorgen. Alhoewel ik precies aangegeven heb wanneer ik met welke maatschappij hoe laat aan zou komen, vind hij het blijkbaar nodig mij tijdens de busrit om het uur berichtjes te sturen, te bellen en om al uren vantevoren op het busstation te gaan wachten. Om er zeker van te zijn dat ik niet hoef te wachten. En ‘wat zijn nu een paar uur, als je 2 maanden op een weerzien gewacht hebt’…En zoals gewoonlijk kan ik daar niets tegen inbrengen.
Voor m’n idee zie ik na elke bocht, in alle gebouwen, op elke parkeerplaats, een ogenschijnlijk busstation opdoemen. Weet natuurlijk niet wat ik moet verwachten. M’n buurvrouw probeert tevergeefs nog een gesprek met me te maken, maar ik ben er met m’n hoofd niet meer bij. Ze wenst me dan maar heel veel geluk samen en hoopt dat alles -daar gaan we weer - *insallah *goed met ons zal gaan.
Toch nog onverwacht is daar ineens het grote witte bord ‘Otogar’. Een steek gaat door m’n met zenuwen gevulde buik heen. Ik weet niet waar ik kijken moet.
De bus draait met een scherpe bocht het terrein van de Otogar op. Eenzelfde tafereel als Izmir blijkt zich ook hier af te spelen, maar dan in verkleinde vorm. Busmaatschappijen, een komen en gaan van bussen, een verzamelplaats van afscheidnemende en elkaar weer ontmoetende mensen. En bagage, veel bagage. En daar tussen al die mensen en bagage probeer ik hem te ontdekken.
Ondanks de vele berichtjes, het bellen en de brieven , kan ik de gedachte dat hij er misschien níet zal zijn, even niet onderdrukken.
De bus parkeert in en opent haar deuren. Ik pak m’n spullen, bedank de chauffeur en wens m’n buurvrouw het allerbeste met haar zieke zus. En met dat vraagt de chauffeur of ik niet beter even de andere kant op moet kijken…
En ja hoor, daar staat hij. Een stralende lach. Geopende armen wachten me op. Hij lijkt mooier dan dat ik me herinner. Nog meer steken in m’n toch al zo onrustige maag. Hoeveel zenuwen kan een mens hebben…Mooie donkere ogen kijken me meteen doordringend aan. Zwijgend vielen we elkaar in de armen. Dit heerlijke gevoel zei genoeg. Genoeg voor de komende honderd jaar.
De grond leek samen met de realiteit onder m’n voeten te zijn verdwenen. Dat we daar echt samen stonden, midden op de parkeerplaats van de Otogar in Bursa, gaf een onbeschrijflijk mooi , gelukkig gevoel.
Daar stonden we midden op de parkeerplaats…dat kon niet de bedoeling zijn. Maar sorry, we hadden even geen benul van realiteit of droom en laat staan van waar we ons bevonden.
Maar: of ik toch maar even m’n koffer weg wilde halen. De bus wilde wegrijden en had daarmee bijna m’n trolley die daar al die tijd gestaan had, tot voltooid verleden tijd verreden.
Toch prettig dat er op zo’n moment toch nog mensen zijn die wel met beide voeten op de grond staan…
En als in een roes, een droom die uitgekomen was, liepen we even later samen richting hotel. Verward, vermoeid, ongelovend, maar vooral : verliefd en zielsgelukkig !!
**lees verder : in Bursa **_
Ohw ja die waterval is zoooooooooooooooooooooooooo mooi!!! En zo ontzettend romantisch!! Damn echt super mooi stukje natuur! Ohw zie hem zo al weer voor me! En het was zooooo heet die dag! 50 graden!!! Pfffff ik zie hem echt helemaal voor me nu, heimwee!!!
Wel, als ik ooit die kanten weer opga, wil ik ook wel eens die watervallen gaan bezoeken. Toen we in Side waren, had ik graag die van manavgat gezien maar ja, doordat pa en zus niet meewilden…
Maar volgende keer doe ik ze zeker en vast, desnoods alleen !
En eindelijk … daar is het vervolg. Natuurlijk als vanouds Von, mooi!!!
Zwijmel zwijmel* zwijmel*
ik herinner de vakantie van vorig jaar nog heel erg goed. zucht en vooral de zonsondergang bij apollo met E.
Lieve Miere bedankt voor je bericht,
wat je plaatst als lief gedicht.
Je hebt ondertussen vast ‘Verhalen’ al gelezen
waarin ik ons weerzien heb beschreven.
Een mooie reis, zo’n rit door Turkije dat is,
absoluut zeker een hele belevenis,
Van Izmir naar Bursa een reis van een uur of zeven,
onderweg naar de liefde van m’n leven.
Gedachten, gevoelens, herinneringen en vragen,
het werd tijd dat we elkaar weer zagen.
Onderweg zelfs nog de angst gehad,
misschien dat hij daar niet op het busstation zat.
Maar nee hoor niets van dat,
stond hij daar met open armen de schat.
Dat hij me in z’n armen sloot,
was waar ik zo van genoot
Het was alsof de wereld en alles eromheen,
ver onder onze voeten verdween.
Dat moment was het mooiste van m’n leven
en staat in m’n hart geschreven
Nu hebben we elkaar sindsdien
alweer vele keren gezien.
Het mooie van zo ver van elkaar,
de tijd samen is ons heel veel waard
Van elke moment samen genieten we intens,
maar voor altijd samen zijn is onze wens.
Inderdaad Glowy, het moet niet gekker worden en toch heeft het wel wat!
Ik was nooit een echte voetbalfan en mijn man al helemaal niet. Van wie hij het heeft is ons een raadsel, maar die kleine van ons is bezeten van voetbal.
Het WK kwam dichterbij en waar je ook komt, in de winkel of het tankstation, overal is het oranje: slingers, vlaggetjes, balonnen, toeters en noem het allemaal maar op. Wij moeten ook versieren voor het WK mam, vertelde de kleine me al maanden geleden. Och kerel, het duurt nog zo lang, was mijn diplomatieke antwoord, we hebben nog tijd genoeg. Een paar weken later werden de eerste oranje attributen gekocht. Een krans voor hem en mij. Konden we mooi om doen als we samen naar Oranje gingen kijken op tv. Weer wat later oranje balonnen. De week daarna de slingers en een toeter voor als oranje scoort. Want dan is het feest en daar hoort wat herrie bij. Wat kunnen ze het mooi brengen. Ons huisje is dus inmiddels al wat oranje getint van binnen en de kleine geniet met volle teugen. En ik geniet van zijn stralende gezicht. En als ik lekker op de bank zit en ik kijk eens rond denk ik bij mezelf ‘het heeft inderdaad wel wat’.
De eerste wedstrijden begonnen gisteren en wie zat er in de versierde kamer naar het voetbal te kijken? Moeder. En de kleine Huntelaar was buiten aan het trainen om net zo goed te worden als de grote Huntelaar. Natuurlijk met een oranje WK-bal. Kom echt kijken als onze jongens spelen hoor mam. Nou ben benieuwd morgen!!!
En wil hij trainen…ook goed…dan kijk ik toch lekker alleen, want het Oranjevirus heeft intussen mij ook te pakken :embarrese .
Ja leuk he marion2.
Ook hier is dat het geval, ik hou ook niet van voetbal maar ik kijk nu zeg maar iedere wedstrijd.
En weet je het is zo heerlijk om het gezicht te zien van een kind dat blij is omdat papa en mama alles orangje hebben gemaakt.
Alleen voor dat al mag de gekte wel erger worden.
groetjes
@Glowy
Ben dus gelukkig niet de enige die OM is doordat de kinderen voetbalfanaten zijn.
**:NETHERLAN VEEL PLEZIER OM 15.00 UUR :NETHERLAN **