Linda maak er wat van, en bezoek Bloemmie nog ff en geef haar een knuf van ons!! Zeg haar maar tot over 3 weken(hihi)
HEEL FIJNE TIJD DAAR!!!
HĂš ook dat werkte dus niet wat moeten we verzinnen
zodat jullie weer met dichten beginnen.
Een geldbedrag of misschien als prijs
een volledig verzorgde vakantiereis.
Nee, het werkt allemaal niet
en dat doet me best verdriet.
Al weerhoudt het me er niet van
om te schrijven wat ik kan.
Niet dat het altijd makkelijk afgaat
maar ben nu eenmaal een schrijffanaat.
In mân hoofd dansen altijd woorden en zinnen,
en kan niet wachten om te beginnen.
Dus jullie mogen nog een hoop beleven,
want mân laatste woord is nog niet geschreven.
Nu moet ik gaan al heb ik geen zin,
door de regen en tegen wind in.
Op deze dagen van regen en windvlagen,
kan ik me dus echt afvragen.
Waarom ben ik hier in Nederland,
en niet in Turkije heerlijk op het strand.
Ik ga nu en hoop insallah,
dat wanneer ik me hier weer aanmelden ga.
Een nieuw gedicht dit topic vult,
doe uw best ik wacht in ongeduld.
He wat zie ik nouâŠ
mijn topic verdwijnt maar al te gauw!!
Heb nu niet echt veel tekst in mijn hoofd,
maar kom snel terug, BELOOFD!
x
Von;nog inspiratie?Anderen?
Groetjes,
Hans,
**Op Tömer **
Anne zorgt er wel voor dat we niet zonder ontbijt de deur uit gaan. En als het even kan gaan we ook nog voorzien van een lunchpakket voor in de pauze de deur uit. En geloof mij daarmee kunnen we menig pauze vullen. Maar Anne is ervan overtuigd dat we goed moeten eten. Ha, ze hadden ons niet verteld dat ons verblijf All-Inn zou zijnâŠ
Elke ochtend gaat ze vroeg naar de bakker om verse Simit of Börek te halen. Dan horen we haar sleutels in de deur, rommelt ze wat in de keuken en zet een heerlijk ontbijt voor ons klaar. Ondertussen een Turks deuntje neurïend.
HĂ© daar komt nog iemand aan tafel. Gaye, de zus van Ozge, heeft ook bij âonsâ geslapen, en schuift in slaapoutfit bij ons aan. Ook goedemorgen Gaye haha. We zien haar zo af en toe eens verschijnen, en dan meestal zo rond etenstijd (voor zover Turken er een etenstijd op nahoudenâŠ). Gaye werkt bij de Turkse tv-zender TRT, oftewel: werken voor wat het inhoudt. We zien haar vaak met de huiskip in haar fietsmand bij de boulevard rondfietsen en lijkt zich verder allesbehalve druk te maken.
Gewapend met ons ondertussen uit elkaar vallende woordenboek en het nodige handen en voetenwerk weten we al snel: deze Gaye is prettig gestoord en we zullen nog veel plezier met haar beleven.
Na het heerlijke verse ontbijt van Anne trokken we even later de deur achter ons dicht. Daar stonden we dan, op naar onze âeerste schooldagâ. Een beetje onwennig natuurlijk. Het inmiddels bekende achter ons latend voor een nieuwe ervaring: De Turkse schoolbanken in om Turks te leren.
Ha, we leken wel een bezienswaardigheid in de straten van Izmir en al snel waren we het gesprek van de dag in de straat. Wat deden die twee Hollandse meiden daar nu. De bakker op de hoek, de tapijtverkoper en zelfs de schoenenpoetser, ze konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen.
Als het aan hun had gelegen, schoven we met een kopje thee en een broodje aan bij de bakker op de hoek en maakten we - ondertussen een potje âtavlaâ spelend - een praatje met ze. Ook zoiets: je kunt meteen weer thee drinken en een praatje maken.
Nee sorry bedankt, we moeten naar school en als dit zo doorgaat met die gezellige praatjes en kopjes thee, dan kunnen we de eerste dag wel overslaanâŠ
De school is gelegen in een drukke straat. Elke ochtend is het een drukte van belang. Muziek klinkt door de straat. Vooral de eettentjes hebben het druk op de vroege ochtend. We kunnen alvast een plaatsje reserveren voor de lunch en natuurlijk heeft hij zeker het beste en de meeste keus. Net zoals zân buurman dat ook heeft.
Eenmaal op school krijgen we een test onder ogen om ons niveau Turks en dus een geschikte beginklas te bepalen. Ehhhhh âŠwelk niveau???
Vraag 1 t/m 99, waarvan we gemiddeld genomen alle antwoorden gegokt hebben, âInsallahâ het goede antwoord kiezende.
Klas 1 dus , niveau 1. Dat behoeft geen verdere toelichtingâŠ
Een diverse groep, ieder met zijn of haar eigen reden om Turks te leren: Duitsland, Engeland, Spanje vertegenwoordigd en Ahmet uit SyriĂ« maakt de uiteenlopende klas compleet. Allemaal met een Turkse woordenschat die niet veel meer omhelst dan âmerhabaâ. Wetende dat de lessen in het Turks gegeven worden, zijn alle ogen en oren gericht op onze lerares, die de aardige taak toebedeeld is ons Turks bij te brengen.
Al snel is er een gezellig groepsgevoel en beginnen we van 5 verschillende talen waarin we van de ene in de andere taal voor elkaar vertalen, tot 1 taal te komen: Turks , of wat daar voor het moment voor doorging.
Het is warm in de klas. De airco doet het niet en zou twee maanden geleden al gerepareerd zijn. Dan de ramen maar open. Niet dat er daardoor koele lucht binnen kwam, aangezien het zelfs begin juni al aardig begon op te warmen in Izmir. WĂ©l naar binnen kwamen de kreten van de âstraatgekâ Ozman, die de stoep tegenover ons lokaal tot zijn geliefde plekje had verkozen en om de zoveel tijd zân stembanden trainde om waarschijnlijk een plaats te veroveren voor het Songfestival. Het leek meer op een noodkreet van iemand die van enorme hoogte valt. WĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂĂAAHAAAAAAAAAAAAAAA '!!! iets wat uiteraard elke keer weer voor de nodige hilariteit zorgde.
Huiswerk ⊠ook dat hoort erbij. Maar wat is er lekkerder dan dat buiten in de zon âalaturkaâ op het gras aan de boulevard te doen, onder het genot van een lekkere Ayran en Turks broodje. We genieten met volle teugen van het Turkse studentenlevenâŠ
Een sms-je van mân askim. Ja natuurlijk kom ik je opzoeken. Zo snel mogelijk. Het Turkse alfabet laten we even voor wat het is en we gaan door naar de Otogar , het busstation van Izmir.
Ik koop een kaartje naar Bursa voor het volgende weekend. Een rit van ongeveer 7 uur, maar dat heb ik er natuurlijk wel voor over. We kunnen niet langer wachten om elkaar weer te zien.
Zenuwen en vlinders dansen in mân buik, heerlijk, wat een vooruitzicht âŠ
Von;nog inspiratie?Anderen?
Groetjes,
Hans,
Ja hoor, inspiratie genoeg. had ik van tijd maar zoveel haha.
maar staat weer een stukje bij hoor.
vervolg v.h. weekend.
Enne, wanneer kunnen we jouw volgende story verwachten ??
Vonnie,Vonnie,heel mooi weergegeven en herkenbaar âŠ
Heel goed,
Hans.
Dank je Hans, nu jij weerâŠwacht met smart op je volgende verhaal.:jeez:
Cyn zoals je begrijpen zal,
verwachtte ik je gedicht hier eigenlijk al.
Je hart moet toch vol zijn van verhalen,
die door je hoofd heen malen.
Zet je gedachten en gevoelens op papier,
en schrijf ze in gedicht alhier.
Ik vind dit topic zo een beetje kaal,
dus verzin maar een mooi verhaal.
Verder , dit aan iedereen,
rijm maar gewoon wat heen.
En je zult zien hoe snel je eraan went,
en een echte dichter bent.
Misschien dat het zelfs wel verslavend
en je al snel niet zonder rijmen kunt.
Dan ben je bij de super op de hoek
en merk je dat je overal rijmwoorden op zoekt.
Of hoor je dingen op straat,
geheid dat je meteen aan het rijmen slaat.
En weer wacht ik in ongeduld,
op degene die met mij dit topic vult.
Ohw Von! Heerlijk weer die verhalen van je! Ik zit te denken om na mijn huidige studie ook Turks te leren aan op Tömer 
Of ergens tijdens mn studie⊠Het was 1 maand toch? want in de zomervakantie kan ik wel gewoon Nou ja ik zoek et allemaal wel even uit, misschien dat ik dan volgend jaar naar de Tömer ga of het jaar daaropâŠ
Wacht met smart op je volgende verhaal
He gelukkig Von, daar is weer een verhaaltje!!
Begon ze al te missen 
, en het kon niet anders, weer een prachtig vervolg.
**De Otogar **
Op de Otogar van Izmir is het een drukte van belang. Het is een komen en gaan van (overigens zeer luxe) touringcars met uiteenlopende bestemmingen.
Alle eindbestemmingen, van grote plaatsen tot de kleinere oorden, vliegen om onze oren. Het lijkt wel een in gang gezette evacuatie maar nee, dit is de centrale Otogar van Izmir, waar de busorganisaties hun reizen luidkeels aanprijzen.
Turkije is groot, 20x Nederland en de afstanden zijn enorm. Maar, alles en iedereen is bereikbaar, daar wordt voor gezorgd, onder andere hier op de Otogar van Izmir. Turkije heeft een zeer goed ontwikkeld (en voor onze begrippen uiterst voordelig) openbaar vervoer systeem. Het bewijs ervaren we met eigen ogen.
Voornamelijk Turkse reizigers verzamelen zich met hun bagage bij de bussen die hen naar hun familie of stad zal brengen. Er heerst een gezellige bedrijvigheid. De chauffeur âcoördineertâ het geheel van reizigers en bagage, bijgestaan door de vrijwilligers, die zich altijd wel aanbieden.
Het is geen geringe opgave waarbij die hulp zeker welkom is, gezien de hoeveelheid koffers en bijeengepakte stampvolle juten zakken gevuld met âŠja met wat eigenlijk. Wat nemen die mensen in vredesnaam allemaal mee: koffers, goed - of wat minder goed - dichtgebonden dozen en grote volgepropte zakken, nog even en ze nemen werkelijk hun melkgeiten meeâŠ
Ik stel me voor dat ik in Nederland zo bij de bushalte kom aanzetten en weet dat men me op zân zachst gezegd met schuine ogen en een afkeurende blik duidelijk zou maken dat ik maar beter mân eigen vervoer kon gaan regelen.
Nee, hier niets van dat. Dit is Turkije. Interesse, nieuwsgierigheid en hulpvaardigheid hebben de overhand. De mensen lachen, praten en helpen elkaar. En onder het genot van een kopje thee is de reden van de te ondernemen reis onderwerp van gesprek: een ziek familielid, werk, een trouwerij, een verhuizing of een vlucht naar het onbekendeâŠ
Dit is een wereld op zich. Na dit tafereel natuurlijk even met de nodige verbazing gadegeslagen te hebben, gaan we in de rij bussen op zoek naar mijn âVaranâ bus. Zoeken hoeft in Turkije nooit lang te duren, zo bleek.
âBURSA BURSA BURSA BURSAâ, wordt ons meerdere malen toegeroepen. En ja hoor, het goede busnummer is zo gevonden. Een glimlachende chauffeur verwelkomt me, vraagt zich zeker op zân minst af wat ik in Bursa te zoeken heb, maar blijft zân nieuwsgierigheid te boven en bergt mân spullen weg.
Ik zeg mân vriendin voor een weekend gedag. Ook zij heeft haar weekendtas gepakt, maar voor haar heeft haar reisje tussendoor een andere bestemming. Ik zie haar even later wegrijden richting Bodrum, voor een weekendje met haar in Uludag tegen het lijf gelopen vriend. Ik heb daarover mân bedenkingen en een onbestemd voorgevoel, maar we wachten af.
Ik stap in. Nieuwsgierige blikken uit allemaal donkere ogen. In mân beste Turks (dat ondertussen al iets verder kwam dan âMerhabaâ: lang leve Tömer ! ) groet ik de mensen naast mij en neem plaats op mân vooraf gereserveerde stoel, lekker voorin de bus. Ik ben natuurlijk een âvreemdeâ tussen de Turkse reizigers, maar het welkom is er niet minder om. Al snel beginnen ze een praatje en niet lang erna praten en vragen ze me de oren van het hoofd. Te veel voor Ă©Ă©n weekje Tömer en ik word enigszins wanhopig: gaat dit de komende 7 uur zo door?..
De chauffeur ziet het en glimlacht via zân spiegel, bevrijdt me uit deze toch wel wat benauwende situatie door wat informatie over de reis te geven en zet daarna een muziekje op.
Mân achter- en naastenburen zijn over hun ergste nieuwsgierigheid heen en laten me voor het moment met rust.
Op naar Bursa. Wat een onderneming, een belevenis op zich.
Enthousiast als mân vriend is, weet ik dat hij al uren van tevoren aanwezig zal zijn bij Otogar van Bursa.
Ergens ben ik blij dat we nog een flinke reis voor de boeg hadden, dat gaf me het gevoel dat ik me kon voorbereiden. Maar voorbereiden waarop??
Eerst maar genieten van de reisâŠ
Heerlijk Von, weer zoân verhaal!
Ik ben ook eens met de bus van Alanya naar Istanbul geweest en weer terug⊠reis van 15 uur. Maar heel leuk om eens mee te maken. Openbaar vervoer is idd heel goed geregeld, we kregen zelfs een film te zien onderweg. En er werd nauwkeurig bepaald waar je komt te zitten! Ik zat naast een Turks-Duits meisje, we hebben de hele bus bij elkaar gelachen!
Echt super ervaring! alleen wel een beetje lange zit, maar achâŠ
O wat leuk zeg, ik ben helaas nog niet met de bus geweest. Moet het ook maar eens doen hele belevenis dus.
Groet jac
*Leuk, Von, we wachten vol spanning jullie weerzien af!!! *
Het is net een vervolgverhaal in een damesweekblad, alleen echter natuurlijk, net als je denkt nu komt het weerzien is het afgelopen en moet je wachten op het volgende deel.
Xx Mar
Beste lezers,
Dit onderwerp mag niet wegzakken;te mooi,pure kunst van onze bezoekers.
Daarom breng ik het onder in reisverhalen.
Groetjes,
Hans.
Voor de thuiskomers!!!
Hebben jullie nog mooie of grappige vakantie-herinneringen??
Mijn mooiste herinneringen liggen aan de oever van de Manavgatrivier, wij zo samen, genietend van elkaar en al het moois om ons heen en dagdromend hoe het zal zijn als we ooit alles samen kunnen doen.
Ik heb zoân heimwee:sad: :sad: :sad:
Groetjes, Fransijn:TURKEY: :NETHERLAN
Fransijn,
Geduld beste vriendin;alles is geregeld,geduld,geduld.
Dat geldt voor velen daarâŠ
Hans.
Wat mij na dit te lezen meteen binnen schiet is de waterval van Antalya, maar die achter de vuilverbranding!! Ohhh is echt paradijs op aarde daar!!! ZOOOO MOOI!!!