Op reis is het altijd leuk om een glimp op te vangen van het dagelijks leven van de doorsnee mens; hoe ze leven, wat ze denken, en waarom.
Op hun beurt vinden de meeste mensen het leuk om iets meer te weten te komen over ons dagelijks leven. In beide gevallen zijn er natuurlijk veronderstellingen en vooroordelen, gebaseerd op wat men heeft gehoord, of soms mee heeft gemaakt.
Nederland is in Egypte best wel bekend. Niet omdat er zoveel Egyptenaren leven, want als bevolkingsgroep maken ze niet eens deel uit van de statistieken omtrent alle immigratieproblemen, maar onder andere vanwege een zeer bekende film: Hamam fi Amsterdam.
Het is een comedy, gemaakt in 1999, en vertelt her verhaal van Hamam, een simpele boer uit Upper-Egypt, wat voor Egyptenaren net zoiets is als het type Guus kom naar huus uit het liedje van Alexander Curly, over een boer die de geneugten van de grote stad leert kennen en heel zijn kapitaal uitgeeft aan ‘ de wilde wieven’ in Amsterdam.
Hamam is een aan lager wal geraakte simpele ziel die naar Amsterdam vertrekt, en terecht komt in een wereld die hij niet kent. De regisseur heeft zijn best gedaan om Amsterdam aan alle stereotyperingen te laten voldoen, en we krijgen zo een béétje idee van hoe men Nederland ziet: In Europa is het levensgevaarlijk op straat, zijn de meeste vrouwen hoeren of toch op zijn minst twijfelachtig qua reputatie, overal zijn junks, de mensen zijn onbetrouwbaar en onvriendelijk.
Hamam op zijn beurt, wordt eveneens uitgedrukt in stereotyperingen, “Het Anne Frank Huis? Hoef ik niet te zien. Wat is drie jaar in een kast vergeleken met de Israelische bezetting van Jeruzalem?” Hij verliest binnen een dag zijn geld en zijn paspoort, komt terecht in allerlei twijfelachtige baantjes, wordt gepakt voor zwart werken en wil de politie omkopen met baksjisj, en wordt vergezeld door zijn Joodse (!) vriend, waarmee hij lief en leed deelt, en die hem op het eind van de film als een baksteen laat vallen, want, Joden zijn niet te vertrouwen.
Zoals veel Nederlanders denken in stereotyperingen over Egyptenaren; waarbij de vrouw wordt opgesloten binnen de 4 muren van haar woning, en de man zijn in burqa gehulde vrouw(en) slaat. De film is een comedy vergelijkbaar met een comedy die André van Duin gemaakt zou kunnen hebben, niet bijster goed of origineel, maar op de een of andere manier wél blijft hangen. Waardoor men verbazing uitspreekt over dat rare land Nederland….