Reistip: Een legendarische wandeltocht door de Margeride (Lozère)
Bij de redactie viel mijn oog op een persreis door een deel van de regio Auvergne met als thema ‘Historische en legendarische routes’. Dat leek me wel interessant en zo ging ik dus van 27 augustus tot 31 augustus de omgeving van Auvergne verkennen. Hieronder beschrijf ik een verhaal over een beest waarover een legende is ontstaan. Ook beschrijf ik over de streek waar het verhaal heeft plaatsgevonden en een realistische kijk of het verhaal wel kloppend is. Dit heb ik allemaal mogen ontdekken in het departement Lozère. Dus om een indruk te krijgen van de legende in Lozère, lees snel en proef de atmosfeer.
De Lozère
Eerst geef ik je informatie over de omgeving van het department Lozère en van de omgeving waar het verhaal zich afspeelt, zodat je een beeld kunt vormen in je hoofd. De Lozère biedt een rijke verscheidenheid aan natuurschoon. Zo groepeert het vier grote natuurlijke regio’s, gevormd door de mineralen, bekleed met een ongerepte natuur en bewerkt en bewoond door een eeuwenlange menselijke aanwezigheid. De streek Aubrac is een basaltstreek met uitgestrekte hoogvlakten en uitgedoofde vulkanen. De streek Margeride ontvouwt zijn landschappen van prairies, wilde bergstromen en diepe bossen. Het derde gebied bestaat uit de kloven van de Tarn en de Jonte, de hoogvlakten en het dal van Lot. Er zijn vele rotsformaties die doen denken aan de ruïnes van dorpen en vele weidegronden waar kuddes schapen grazen. De vierde regio bestaat uit de bergen van Cevennen en de Mont-Lozère, waar zich een doolhof van diepe valleien vormt. Het verhaal waar ik je over ga vertellen speelt zich af in de regio Margeride. De ruige, ovale en afgeronde steenmassa’s vormen zich mysterieus en chaotisch in de heidevelden en de bossen, waar zich eeuwenlang mysterieuze gebeurtenissen plaatsvonden.
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2443.JPG
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2433.JPG
Het verhaal
Vanaf 1764 werden de mensen in Gévaudan (het gebied dat we tegenwoordig Margeride noemen) opgejaagd door een beest die iedereen die voor z’n voeten kwam doodde. Vooral vrouwen en kinderen werden verscheurd teruggevonden. In 3 jaar tijd maakte hij maar liefst 300 slachtoffers. Grote groepen jagers zetten de achtervolging in. Helaas zonder succes, want het beest verdween steeds op onverklaarbare wijze. In 1967 vertrok Jean Chastel om op het beest te jagen. Ditmaal met succes. Het bleek een wolf te zijn. Door de ongelofelijke woestheid van het beest ontstonden er vele legendes. Ik heb de legendes over de wolf niet kunnen ontdekken. Dus deze kan ik helaas niet vertellen. Desondanks spreekt de wolf vandaag de dag nog steeds tot de verbeelding.
De wolven van de Gévaudan
Maar was het beest in de 18e en 19e eeuw wel een wolf? Gérard Ménatory beweerde van niet. Hij richtte in het mooie landschap van Sainte-Lucie in 1985 een park op die volledig gewijd was en is aan de wolven. Door de wolven te observeren kwam Gérard erachter dat wolven in weze luie dieren zijn. In de zomer jagen ze veel minder dan in de winter. Ze volgen dan andere roofdieren zoals herten en elanden en jagen dan in groepen. Wolven kunnen lang teren op het eten. Zo krijgen de wolven in het park 3 keer in de week vlees uit een slachthuis. Dat komt doordat een wolf niet meer kan eten dan hun maaginhoud. Daarnaast past de verteringstijd zich aan hun leefstijl. Zo kan een wolf in de natuur 3 weken vasten. Met als resultaat dat hun voedsel zeer langzaam verteert. Dus een wolf jaagt alleen als hij honger heeft en verscheurt niet zomaar een levend wezen. Naast de lage behoefte aan eten zijn wolven heel schuw. Ze zijn bang voor mensen, met name voor onze verticale houding. Dit kwam tot uiting wanneer de verzorgers van het park zich in het territorium van de wolven begaven. De wolven renden dan zo’n 20-30 meter weg om daar voorzichtig af te wachten wat er verder ging gebeuren. Vanaf 1998 mag dit niet meer vanwege de Franse wet die het verbood. Het bovenstaande geeft aan dat er geen enkel bewijs is dat de wolf mensen verscheurde. En dan rijst vanzelf de vraag: wat was het beest dan wel dat iedereen verscheurde twee eeuwen lang? Ik zou het niet weten. Maar misschien kom jij erachter?
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2402.JPG
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2397.JPG
Bezoek aan het wolvenpark
Het groepsverband van de wolven is interessant om naar te kijken. Als je het park bezoekt krijg je een rondleiding en de gids kan je er van alles over vertellen. Ook is het beter onder leiding van een gids door het park te lopen, anders zie je de wolven niet. De gids geeft de wolven namenlijk een mengsel van droog hondenvoer, waar ze graag op af komen en tot zich nemen. Dan zie je dus ook de hiërarchie van de groep duidelijk. Je kunt zien welke wolf de leider is en welke de rol aanvecht en welke te zwak is voor een leiderrol. De zwakkeren krijgen als laatsten het voer en de leider laat zien dat hij als eerste mag eten. Elk jaar wordt de leiderrol aangevochten en kan dus per jaar veranderen. Als je over het park loopt, kun je de wolven zien uit Polen, Siberië, Mongolië en Canada. Bij de receptie van het museum kun je informatie over het park en de wolven in het nederlands op papier krijgen. Eveneens kun je er souveniers vinden met betrekking tot wolven. Het museum staat aan het begin van het park. Het park is geopend van 1 februari t/m 31 december. In mei en juni kun je van dichtbij de geboorten van de welpen zien. Voor meer informatie www.loupsdugevaudan.com.
Wandeltocht in de voetsporen van het beest van Gévaudan
Om te zien waar de verwoesting van het beest zich afspeelde, kun je een wandeltocht doen in de voetsporen van het beest van Gévaudan. Deze wandeltocht is in totaal 33 km en kun je nemen van Le Buisson naar Banassac. Onderweg kom je de plaatsen Marvejols, Chirac en St.-Bonnet de Chirac tegen. Op de kaart staat de route aangegeven met wegnummer N9. Tijdens de persreis hebben we een deel gelopen van deze tocht en wel 15 km. Je kunt deze wandeltocht doen onder leiding van een gids. Hij vertelt je dan meer over de sporen die het beest heeft achter gelaten. Zoals stenen palen in de grond om het beest niet bij de koeien te laten komen.
In de weide kun je bewoners vinden die eetbare paddestoelen zoeken. Met gebogen ruggen zoeken ze de grond af om hun manden te vullen. Van een aardige man mochten wij wat paddestoelen uitzoeken uit zijn mandje. Als dank gaven wij een klein flesje wijn. Deze was over van de picknick die we tussen de bomen hadden verorberd. Waar overigens geen wolf was te bekennen. Wel zagen we onderweg veel bruine koeien in de weide grazen. Ze worden Salers genoemd en zijn edele koeien. Je blijft er foto’s van maken. Informatie over de wandeltocht kun je krijgen bij www.randaubrac.com. Ook informatie over de gids en de diverse mogelijkheden vind je op deze website.
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2456.JPG
http://www.wereldwijzer.nl/album/data/561/medium/100_2457.JPG
Links bij dit artikel:
www.airfrance.nl (website Air France)
www.auvergne-tourisme.info (Regional VVV kantoor)
www.lozere-tourisme.com (VVV kantoor van het departement)
www.franceguide.com/nl (website van Maison de la France voor informatie op toeristisch gebied over Frankrijk)