Hoe was jouw vakantie? / deel 1

Turkije
481

De laatste dagen voel ik me een beetje leeg
en vroegen ze me waarom ik toch steeds zweeg

het is soms moeilijk voor mij
om te geloven wat je allemaal zei
Maar ook maakt het me natuurlijk blij

Hoor je woorden en voel het geluk
maar toch is het o zo moeilijk.

Voor altijd samen , voor anderen zo gewoon
maar voor ons voorlopig nog een droom.

Ik blijf elke keer stilstaan
bij jou zo dicht tegen me aan.

Ik geloof in onze liefde,
en verlang elke dag naar je

Ik wil dat je weet
en ook nooit meer vergeet:

Voor jou m’n lieve schat
komt m’n liefde recht uit m’n hart

482

Ik weet dat je me leuk vindt
en me erg graag mag
Iedere keer verschijnt op ons gezicht
een verliefde lach

Je lieve lach ik kan het niet beschrijven
niet in een heel boek vol
Je lach die me altijd bij zal blijven
speelt een hele grote rol
Wel bijna de hele dag
gaat hij door m’n hoofd die lach
Meestal heb ik maar heel even
om dat speciale gevoel weer te beleven

Ik hou van je
m’n hart veroveren kon en kan je
Nog steeds komt er liefde bij
en ik weet zeker je houdt ook van mij

483

kreeg ff de schrijfkriebels …sorry meiden hihi

484

Woensdagochtend 3 mei 2006.
Heb al een paar heerlijke dagen achter de rug en hoop dat er nog een aantal zullen volgen.
Wat zal ik vandaag eens aandoen? het ziet er niet zo lekker uit en tijdens ons gezamenlijk ontbijt heb ik het gewoon koud.
Om tien uur gaat Ercan richting Hotel om te werken en ik heb om elf uur een afspraak met “onze” Hans bij het tentje van Ahmet aan het strand van Side, vlakbij de gandarma.
Geef onze jonge pitbull Black nog even wat te eten en drinken en een extra knuffel en zal dan op pad gaan. Een van de broers zal later wel weer thuis komen om hem uit te laten.

Het is inmiddels zonnig geworden, dus toch maar even iets luchtigs aangedaan en een vestje mee.
Onderweg ga ik even koffie drinken bij Muammer, die in Tropic werkt en daarna door naar m’n afspraak met Hans.
De Nederlandse rookworsten en de koffiepads in een plastic tasje meenemend.

Ik zie Hans al van uit de verte zitten op het terras bij Ahmet.
Het is leuk om elkaar weer te zien. Oktober was de laatste keer. We hebben dus veel te vertellen aan elkaar.
Hans is bezig met een nieuwe baan en is erg enthousiast. Ik vertel over mijn belevenissen.
Ondertussen bekijken we de mensen die over het strand lopen en allemaal hun eigen doel volgen. Heerlijk om te zien.
Ondertussen genieten we van ons verse glaasje jus.

Hans moet weer aan 't werk, dus we nemen weer afscheid en hopen elkaar van de zomer weer terug te zien.
Inmiddels krijg ik een sms binnen van Ercan, die graag wil weten waar ik ben en wat ik nu doe. Hierop ga ik naar het hotel waar hij werkt.

Het is niet druk, dus we hebben even tijd voor een persoonlijke massage. Dat is echt een uitvinding!!!

Daarna zegt Ercan’s broer dat we wel even samen weg kunnen met de auto en dat lijkt ons wel wat.
We gaan naar de Manavgatrivier, naar ons vertrouwde plekje en lunchen daar samen. Dit is echt onze favoriete plek.
Hierna gaan we even naar een leuk boetiekje, want Ercan wil even iets leuks voor me kopen.
Het wordt een zwart haltertopje met zilveren sterretjes erop.

Hierna rijden we even lekker wat rond en vergapen ons aan de huizen die overal gebouwd worden.
Voor ons zal het wel uitdraaien op een gezamenlijk huurhuis, maar ja ook leuk.

Het loopt tegen vijven, dus Ercan moet weer terug naar het hotel.
We zijn er bijna, maar dan lopen we in een fuik van de Gandarma, vlak bij hotel Kervan.
Tjsa en dan hebben we een groot probleem.Ercan heeft geen geldig rijbewijs en wordt aangehouden.
We proberen het nog met mijn rijbewijs, maar dat helpt niet.
Ercan moet mee naar het bureau in de stad en ik wordt naar het hotel gebracht om met de broers te overleggen. De auto nemen ze ook mee.

Later komt het bericht, of €700 betalen of 30 dagen vastzitten.
Ik helemaal in tranen. Dat kan niet waar zijn. Waar halen we dat geld vandaan? Niemand heeft het, dus we hebben geen keus.
's Avonds wil ik Ercan bezoeken, maar het mag niet.

Donderdag mag hij een aantal uren naar huis om spullen in orde te maken.
We hebben het allebei te kwaad. Ja, het was ook stom om hem te laten rijden en we doen het ook bijna nooit, maar ja nu net wel een keer.
Om twee uur breng ik hem naar de Gandarma in Manavgat. Jank tranen met tuiten als hij naar binnen gaat.

Daarna terug naar Side en ga bij Ercan’s oudere broer op het strand liggen.
Hij zegt dat hij wat probeert te regelen met de Gandarma, want hij kent daar weer iemand. Wat is me niet geheel duidelijk, maar hij is lief voor me.
Gelukkig kan ik wel bellen en smsen met Ercan. Dat is tenminste nog iets.

Die nacht weer geen oog dicht gedaan.

Vrijdagochtend maar eens even een stevig ontbijt genomen.
Om 10 uur een sms wat ik aan 't doen ben. Bel hem even en steek hem een hart onder de riem.
Hij zegt dat z’n broer nog ergens mee bezig is en hoopt dat we elkaar snel kunnen zien.
Dat kan ik bijna niet geloven, maar hopen doe ik het natuurlijk wel.

Ga maar naar het strand kletsen bij Diane beach en wat bakken in de zon.
Het is warm, dus ik zwem ook veel. Van lezen komt niets terecht.
Ik ben half inslaap gesukkeld en ineens voel ik een paar lippen op de mijne. Ik schiet overeind, want hier ben ik niet van gediend.
Komen er een paar sterke armen om me heen en Houden me stevig vast.
Wat er precies is geregeld is voor mij erg vaag, maar ik ben nog nooit zo blij geweest.

We hebben nog een paar heelijke dagen gehad, samen.

Groetjes, Fransijn:TURKEY: :NETHERLAN

485

Wow Fransijn, leuk verhaal van je ! Nou ja, leuk… Het leest goed en fijn te lezen dat alles weer is goed gekomen! Dankjewel aan de broer van ercan :wink:

486

Fransijn, wat een heerlijk verhaal!! Echt leuk om te lezen! Ben blij dat alles toch nog goed is gekomen met de Gandarme!

Liefs Rieneke

487

Leuk geschreven Fransijn. Gelukkig toch nog een happy end dankzij de broer van Ercan. Moet je toch niet aan denken dat hij de hele verdere vakantie vast had gezeten.

488

nog even in Uludag …

(deze herinnering even tussendoor)

Het is drie uur. Je komt zo.
Ik ben zenuwachtig en doe alsof ik bezig ben.
Maar waar kan je druk mee zijn op een hotelkamer.
Zet spullen opzij en weer terug en ga -voor de zoveelste keer- naar de wc.

Nerveus loop ik heen en weer.
Zet de televisie uit.
Een stilte vult de kamer.
De kamer die veilig lijkt en waar ik zou kunnen blijven. Waar ik net zou kunnen doen of ik er niet ben.

Hoor restaurantgeluiden en mensen praten op de gang.
Hoor in de stilte m’n eigen hart kloppen.
Ik hoor voetstappen in de gang, jouw voetstappen. Steeds dichterbij.

Geklop op de deur. Ik schrik er evengoed van.
Durf niet open te doen. Alsof hij niet weet dat ik daar binnen ben, wachtend op zijn komst.
Wat maak ik me nu druk, we gaan alleen maar even wandelen.
En daarbij, weet je nog je had je voorgenomen hem niet te zoenen. Want, dat zou het alleen maar moeilijker maken. Oké, alleen wat samen lopen dan.

Nogmaals geklop op de deur. Nu iets harder, iets ongeduldiger lijkt het.
De zenuwen schieten door m’n lijf. Besef me dat ik wel een puber lijk die voor het eerst haar vriendje belt voor een afspraakje , en doe -alsof ik geheel ontspannen ben- de deur open.

Hij lacht. Z’n ogen lachen. Alles lacht. Alsof een mes in m’n buik gestoken wordt: wát een ogen, wát een blik komt daaruit en wát een mooie man.
Ik herken m’n eigen nuchtere Von in mezelf niet meer…
Hij prikt meteen door m’n ogenschijnlijk ontspannen houding heen
en geeft me een zoen.
Ik kan de verleiding niet weerstaan en weg is m’n ‘goede’ voornemen…

‘Geliyor musun?’. Wat? In zijn bijzijn vergeet ik zelfs het simpelste Turks.
Maarre ja, natuurlijk ga ik met je mee.

Het is koud buiten. M’n ogen moeten wennen aan de glinsterende sneeuw.

Je pakt m’n hand en verwarmt de mijne.
Je begint te zingen. Een warme zwoele stem.
Woorden die ik niet begrijp. Maar wel voel.
Wat lief.

Koud, maar van binnen in vuur en vlam.
‘Haydi kosalim’,zegt hij en we rennen en rennen.
En eigenlijk wil ik ook wel rennen. Wegrennen voor m’n gevoel, want dit komt wel heel dichtbij.

Buiten adem vallen we elkaar later in de armen.
De kou en stilte vallen over ons heen.
Dit moment en jou vasthouden …voor altijd.

M’n hart en gevoel zeggen dit voelt goed. Dit voelt te goed
M’n verstand zegt dit is moeilijk. Te moeilijk.

volgende keer : lang leve Corendon.nl

489

@Fransijn.Zie ook m’n reactie in Estore (of welkom thuis, weet het ff niet meer sorry…)
m.a.w. bedankt voor je verhaal. gelukkig dat het toch nog goed afgelopen is met Ercan.
Komt me bekend voor.
Ergens zul je van mij ook nog wel zo’n (soort) verhaal tegenkomen in Verhalentopic, maar pas over een paar delen gok ik zo.
Vooral als ik in dit tempo doorga haha:dead:

490

Von, wat een heerlijk verhaal hier! Heb weer genoten! Kijk alweer uit naar je volgende deel! Dank je wel Von en Fransijn!

Liefs

491

@Kelebek. gelukkig heb je weer genoten van m’n verhaal, dank je wel. hoop dat ik je / jullie kan blijven boeien.

492

Fransijn…wat hebben wij toch met die Gendarme?

Telkens als wij elkaar zien dan zijn hun er ook weer bij betrokken…

Groetjes,

Hans.

493

**@Von: wanneer komt het volgende deel, je hebt er een fan bij hoor. Vindt het echt superleuk om te lezen! **

**@Fransijn: ook jouw verhaal heb ik met veel plezier gelezen! **

Kus, Dia

494

Ik lees ook met plezier alle verhalen
Heerlijk…

495

Mensen bedankt voor de lieve reacties.
Hoop niet zo snel meer zoiets mee te maken. Toch heeft het de relatie tussen Ercan en mij en de familie Yilmaz een extra demensie gegeven.

496

Fransijn, wat een toestand!! Ik kan me voorstellen dat dit soort dingen je dichter bij elkaar brengt, als partners, maar ook als familie!! Zeker daar, iedereen is zooo hecht!
Blijf vertellen, wij zijn volgens mij net sponzen, zuigen alles op, zeker over Turkije en dan nog meer over de liefde(echte vrouwen he, als het maar romans zijn:laugh:)
:wave:

497

Zo…ik gooi weer even dit topic in zicht,
laat ik er ook gelijk iets van maken van dit bericht.
Wat denken jullie ervan om te beginnen over het weer?
Donkere wolken, zonnig weer, natte sloffen,
de wisselvalligheid overkomt ons Nederlanders keer op keer.

Het is nu weer aftellen voor iedereen,
Turkije, Griekenland, waar gaat men dit jaar heen?
Ach…het maakt allemaal niet uit, in het binnenland of aan zee
als de zon maar schijnt dan ben ik tevree…

:wink:
Xander

498

**Terug in Turkije **

De beschrijving van de weken ná Uludag weer terug in Nederland zal ik jullie besparen.

Ik was zó blij hem te hebben ontmoet. Ik voelde gewoon dat het goed zat tussen ons. Dat dit niet ‘zomaar’ de boeken in zou gaan en dood zou bloeden als ‘vakantieliefde’ . Nee hier zat toekomst in. Die volledige overtuiging had en heb ik.

Natuurlijk, ik zat ook heerlijk op m’n roze wolk te genieten. Mocht ik?
Dit in schril contrast met de werkelijkheid. Wat deed ik in vredesnaam in Nederland, achter m’n bureau op kantoor??

De wintersportfoto’s -inclusief de stralende plaatjes van mij met m’n in de sneeuw tegen het lijf gelopen liefde - liet ik in m’n enthousiasme vol trots over de afdeling gaan.
Ai…niet moeten doen. De één wist nog wel een erger verhaal over een Turk op te hangen dan de ander. En wég was m’n goede gevoel, wég m’n vertrouwen.
Dat echter maar voor even.
In m’n overtuiging dat je beter spijt van iets zou kunnen krijgen wat je gedaan hebt dan van iets wat je níet gedaan hebt, besloot ik het onderwerp maar te laten voor wat het is. Althans, op m’n werk dan.

Je kunt je voorstellen, ik leefde dus van Turks restaurant naar Turkse Bazaarbezoek in Beverwijk. Begon me te verdiepen in de Turkse taal, verruilde de Albert Heijn voor de Sultan Market en Marco Borsato moest maar plaats maken voor Tarkan en Hande Yener. En ik abonneerde me op het ‘Sen’, het tijdschrift ‘voor de mediterrane vrouw’, dat klonk wel goed. Bovendien ging er een op een internetforum een wereld voor me open. Er was dus wél degelijk een plek waar ik wél met m’n verhaal en gevoelens terecht kon.
En met dat alles creeerde ik m’n eigen Turkije in Nederland.

Dat kantoorwerk beviel me dus maar niets. Maar…in een verwoede poging om bijna heel het Net af te speuren naar alles wat dan maar ook een klein beetje met Turkije te maken heeft, kwam ik iets geweldigs tegen.

“Ook zo gek op Turkije en u wilt de taal leren? Leer Turks bij Tömer”. Ik kon niet wachten tot ik antwoord kreeg op m’n uiteraard meteen verstuurde email met het verzoek tot meer informatie hierover.

Ondertussen wel een beetje gewend aan de Turkse ‘Yavas Yavas’ mentaliteit (heerlijk…) , duurde het antwoord me natuurlijk wat lang. En voor ik het wist had ik ineens de telefoon in m’n handen. Even later was alles geregeld.

Wat een vooruitzicht. Samen met m’n vriendin 7 weken naar Turkije, waarvan de eerste 4 naar Izmir. Verblijf bij een Turks gastgezin en naar school voor Turkse les.

Wat een stap zeg. Maar een stap in de goede richting zoals je zult begrijpen.
Een stap in de richting van m’n liefde, in de richting van nieuwe heerlijke herinneringen…

**____________________lees verder ‘In Izmir’_____________________B]

499

In Izmir

In Izmir verbleven we bij een gastgezin. Ha, om daar te komen was al een heel verhaal op zich.
Met het vliegtuig naar Izmir. Wat een geweldig gevoel weer in het vliegtuig te zitten, met de neus de goede kant op dit keer.

31 mei 2005. Er zaten veel mensen in het vliegtuig die op vakantie naar Kusadasi gingen. Sommigen ‘zelfs’ wel voor 3 weken. Tja, en daar kom je aan met je 7 weken !!!

Vanaf het vliegveld met de zogeheten 'Havas’bus naar het centrum van Izmir. Ja, het openbaar vervoer hebben ze daar wel voor elkaar in Turkije. Voor nog geen paar euro brengen ze je overal naar toe en onderweg is er uiteraard altijd: -je raadt het al - eten en drinken (de eerste levensbehoefde, iets dat zeker opgaat voor de Turken)

En al is het midden in de nacht, bij de eindhalte in het centrum stonden meteen 4 taxichauffeurs zich met onze reis & eindbestemming te ‘bemoeien’. Ook zoiets typisch Turks…Als buitenstaander denk je dan -bij het zien van 4 druk gebarende mannen- dat er een hevige discussie of zelfs ruzie plaatsvindt, blijkt het om iets totaal onbelangrijks of zelfs een grap te gaan.

Maar goed, de taxichauffeur had zich een - zoals achteraf zou blijken - pittig moeilijk ritje op de hals gehaald. Met een zwaar beladen achterbak,want we hadden volgens hun ons ‘hele huis’ meegenomen. Maar zoals altijd in Turkije: het was ‘problem yok’: alles kan en het eerste onoplosbare probleem moet nog worden uitgevonden. Ook het vinden van de straat zou onder het motto ‘problem yok’ vallen en ‘insallah’ komt het allemaal goed…

Uiteindelijk, onder politiebegeleiding en na werkelijk alle straten van Izmir in z’n voor-en achteruit doorgereden te hebben, parkeerde de auto voor Sokak 408: ons tijdelijke huis voor de komende 4 weken.

We bellen aan en Özge, een vrouw van begin 30, meldt vanaf het balkon, in korte (slaap)broek en t-shirt, dat ze eraan komt.
Ze kijkt naar ons vragend en verschrikt aan …Wat is er aan de hand??
O ja, even vergeten: in de straat staan de 2 politiewagens en een taxi, 2 Nederlandse meiden met in totaal 4 koffers. Dit moet op z’n minst even schrikken zijn geweest in het midden van de nacht.

Het welkom is er niet minder om. We slepen de koffers de smalle trap op. Uiteraard krijgen we uitgebreid de gelegenheid ons op te frissen en natuurlijk krijgen we iets eten aangeboden. Alhoewel het ontvangst ontzettend gastvrij was, gingen we eigenlijk het liefst slapen, we hadden er een behoorlijke reis opzitten. Het bed zag er aantrekkelijk uit. Achteraf zou blijken dat de aantrekkelijkheid ervan erg relatief was. Aantrekkelijk tót je erop ging liggen.

We hadden voor onszelf een klein kamertje met een kast waarvan de deur niet dichtging. Wel zo makkelijk.
In het kamertje één slecht en één nog slechter bed.
Het te zachte bed werd de volgende dag ‘opgelost’ door er een ander - nog zachter- matras op te leggen. Het harde bed moesten we maar mee zien te leven, evenals met de herrie in de straten van Izmir. Honden, rolluiken, wegscheurende autos en zelfs pistoolschoten hielden ons eerst angstvallig uit onze slaap.

De volgende ochtend wakker gemaakt door ‘Anne’, die hevig op de deur stond te bonzen. Een vrouw van in de 70, de moeder van özge zo bleek later, die bij mij tot ergens halverwege m’n buik kwam, was zó nieuwsgierig naar ons dat ze zelf maar eens even een kijkje kwam nemen.

Wát een lief en open ontvangst. Anne en baba (de ouders van Ozge) woonden onder ‘ons’. Wij verbleven met Ozge, haar prettig gestoorde zus Gaye , en huiskip Necati (eveneens een zonnesteek opgelopen).

We waren er nog geen dag en voelden ons meteen thuis. Thuis in Turkije.
Wat heerlijk om weer thuis te zijn…

500

Von, ik kan niet wachten op het vervolg!!! Kom maar op!!!
:wave: