ach ik begin maar gewoon, dan hoor ik het wel Hans…
**De ontmoeting: **
Februari 2005. Samen met m’n beste vriendin op wintersportvakantie in Uludag (Turkije). Afgezien van het weer - veel mist en alleen maar sneeuw sneeuw en nog eens sneeuw- een geweldige vakantie.
Pas na een paar dagen konden we de omgeving eens gaan bewonderen. Zeker voor beginners & gezinnen een ontzettend leuk skigebied, Voor ons Turkije-verslaafden zet het zomerse muziekfeest in Uludag op de piste en in het hotel gewoon door. En natuurlijk het heerlijke eten zoals we dat van Turkije gewend zijn, wat een werk maken ze er toch van, geweldig gewoon!!
Ik had niet verwacht dat het hotel vol Nederlanders zou zitten, maar Turkije wordt als wintersportland dus ook al ontdekt…Maar wat ik al helemaal niet verwacht had, was dat ik uitgerekend op de eerste dag van deze vakantie, meteen iemand zag, die nu nog steeds een grote rol in m’n leven speelt…Inderdaad, temidden van de Turkse sneeuw en muziek, in het hotel gek geworden van een Turkse jongen. Werkte als ober in ons hotel, hoe kan het ook anders. Al bij onze eerste blikken wist ik het al, z’n knipoog zie ik nu nog voor me als de dag van gister. Kon hem niet meer uit m’n hoofd krijgen. Wilde hem wel afhouden, maar ja…
Een roos en een briefje volgden “Wold you like to wolk with me…16.OO oclock. I like you”. Achteraf blijkt dat hij voor dit briefje even een collega ingeschakeld had. Maar goed, de boodschap was duidelijk…
En dus liepen we daar samen even later door de sneeuw in de kou. Maar van binnen in vuur en vlam voor het onbekende. Hand in hand, wetende dat dit de eerste stappen waren op een moeilijk begaanbare weg…
De rest van de week kwam hij trouw om 4 uur naar de piste om me op te halen na het skiën om even wat te lopen en iets te gaan drinken voordat hij weer aan het werk moest. De communicatie ging met handen en voeten en met m’n toen nog heel gebrekkige Turks. Ik kon hem niet in z’n mooie donkerbruine ogen kijken, in z’n bijzijn geen hap door m’n keel krijgen en vaak geen woord uitbrengen…het valt niet te ontkennen: ik was (en ben nog) stapelverliefd op die jongen.
O jee, had ik mezelf niet - na een hele slechte ervaring met een Turkse jongen- voorgenomen er niet meer aan te beginnen??..
'Gunaydin nasildin bende senden cok hoslandim. Cok güzel gözlerin var. Sana asik oluyorum. cok tatlisin. Seven insan nekadar uzak olsada birbirelerine kavusur. Optum.
Z’n eerste sms’je , die ik nog steeds bewaard heb. Ik wist amper wat het betekende, na een hoop gepuzzel en woordenboeken kwamen we er aardig uit. Aha, hij vindt mij ook erg leuk, vindt dat ik mooie ogen heb en is verliefd op me aan het worden. En dat verliefde mensen hoe ver ook van elkaar , elkaar altijd weer zullen ontmoeten.
De laatse avond hebben we een onvergetelijke avond gehad in de bar/disco van het hotel. Turkse ‘halay’ muziek en samen gedanst met een groep Hollanders. Hij mocht hier eigenlijk niet komen met ‘gasten’, dus iedere keer was het oppassen geblazen als de chef z’n neus weer eens liet zien. Zette hij snel een pet op en draaide zich om. Om een uur of 4 sloot de tent z’n deuren en er kwam dus een einde aan een superavond. En daarmee ook meteen een eind aan deze vakantie, want de volgende ochtend vertrekt de bus alweer. Dat was wel het laatste waar ik aan wilde denken: weggaan.
Ik ga naar onze kamer (van m’n vriendin en mij voor de duidelijkheid) , en in m’n enthousiasme over de gezellige avond, maak ik haar helemaal klaarwakker. O ja het is 4 uur in de nacht geweest, laat ik maar even gaan slapen. Maar met m’n gedachten al in de bus stappend en afscheid nemend, doe ik natuurlijk geen oog dicht…
volgende keer: ‘Afscheid voor even’
Wordt vervolgd…