Ha meiden, ja, de bergen staan hier ook aan, Hubs is er naar aan het kijken. Ik ben al een uurtje ofzo aan het bijlezen. Wij zijn weer terug uit het zeeuwse land, hebben een heel leuk weekend gehad. Gisteravond met alle turkse vrienden een echte turkse verjaardagsmaaltijd gehad, was erg gezelli. En vooral ook veel raki, errrruuuuggg veel raki, kan ik wel zeggen.
** Maar goed, morgen weer werken, na een soort van minivakantietje.
@ Brenniej, wat ik van de discussie heb begrepen…loop niet te veel vooruit op de zaken, maar vertrouw op je hart, meis. Als je hart zegt dat het goed is, geloof daar dan ook in… @Bloemmie, sterkte morgen, meid, kop op!
Nou, prettige werkweek allemaal, en wie niet hoeft, geniet ervan!! XXXX Mar
TurkijeLover: I know what u mean!!!..
En als je naar je verstand luister,… gaat je gevoel weer protesteren… en dat meestal meer pijn… dusss!! Listen 2 your heart!!!
@ brenniej, ik denk juist dat het ontzettend lief en meelevend is van mammie en zus dat ze aan je denken en je op die manier willen laten weten dat ze aan je denken… allicht hadden ze zich dingen ook anders voorgesteld of gedaan als ze in jouw schoenen hadden gestaan, maar denk dat ze uiteindelijk het beste voor hun zoon willen
en als hij gelukkig is met jou, zijn ze gelukkig met jou
kan me zooo goed voorstellen dat je je eenzaam voelt., weet het maar al te goed. en dat mag ook, echt waar :kus:
@ turkijelover, ja echt te maf voor woorden om te zien op film wat ik over 9 weken hopelijk met eigen ogen ga zien… kan het niet omschrijven, maar word heel stil en gelukkig en verdrietig en kippevel van als ik eraan denk dat dit niet veel mensen gegeven is, en ik dit al wilde vanaf een ukkiepukkie meisje en het nu gewoon ga doen… het is verschrikkelijk griezelig als je dromen op het punt staan om uit te komen, kan namelijk alleen maar tegenvallen in een troubled mind…
@ Bloem: Jaa ik zit die film ook te kijken,… en tis egt waanzinnig…En dat gevoel dat het eigenljk een beetje eng is als er een droom uitkomt…I know!!..
En jaa… over zijn mams en zusje moet ik het ook allemaal maar goed opvatten… en dat is het ook zeker…!
Ik ben gewoon beetje in de war vandaag…
Mis die mensen zooooo ontzettend…vooral Askim,…
En Askim op de cam gister gezien,…en daarna die brief krijgen…
is misschien ff beetje teveel geweest!..
@ brenniej, ja allicht was je er niet op voorbereid om alles tegelijk zo ineens te krijgen.
ze zijn er niet, maar door de cam en de brief, voel en ervaar je dat ze bij je zijn, aan je denken, en dan kijk je om je heen en voel je je nog meer alleen dan dat je daarvoor was… en dan voel je je nog eenzamer en siewiger dan je al bent…
maar je moet maar zo denken brenniej… iedereen krijg op zn bordje wat je aankan. we zijn allemaal een stuk sterker dan we zelf vantevoren dachten
jij hebt een ontzettend moedig en dapper besluit genomen dat niet geeindigd is bij enkel naar de kliniek gaan… dit zal nog wel even duren en dit zal je de rest van je leven met je meedragen… nu begint het pas echt, het verwerken, een plekje geven, samen met de mensen om je heen
ik vind het juist tekenend dat je net op het moment dat je het nodig hebt,zoveel steun krijgt uit verwachtte (askim) en onverwachtte hoek (zn ma en zus)
probeer dat in gedachten te houden!
@ Bloem; Jaa indd…daar gingen mijn gedachtes ook al naar uit!
Het ging de laatste tijd eigenlijk allemaal vanzelf,…voelde me best ok… maar laatste paar dagen,… ga ik gewoon ineens beseffen en voelen wat er allemaal gebeurt is…
en wat voor keuze ik heb moeten maken!
Spijtgevoel is weg,…want ik weet voor mezelf dat dit de beste keuze is geweest,…en ik voor mezelf niet een andere kant op kon…
Maar mijn moeder zei vandaag ook al tegen me…dat het verwerken van iets… altijd later komt!..
Omdat je eest nog in een soort van roes leeft…
Laten we maar zeggen op de automatische piloot…zonder ene heftige emoties omdat je gewoon even verdoofd bent.
heeft ze wel gelijk in geloof ik…
maar ja kopppie omhoog houden…en doorgaan…
Voor mezelf,…Voor Askim,…en voor ons samen!
@ brenniej, ja dat klopt, stapje voor stapje kom je een heel eind.
elke dag gewoon weer opstaan, tanden poetsen, werken en doorgaan…
gewoon adem blijven halen… in en uit, in en uit… en op een gegeven moment besef je, dat die knagende pijn niet meer zo erg knaagt, dat de scherpe randjes vervagen
ik denk dat het nooit echt weg zal gaan, maar op een gegeven moment is er gewoon de tijd geweest… de tijd die alle wonden heelt
dan sluit je vrede, vrede met jezelf, met je beslissingen, met het leven dat er voor je ligt.
probeer er het beste van te maken. het gaat niet alleen om het einddoel, maar ook de weg ernaartoe die we bewandelen!!
poehee
zo kan ie wel weer voor vanaaf, vinden jullie ook niet??
film is afgelopen en als ik dan zie en besef dat tibet eigenlijk bezet gebied is, vraag ik me af wat ik er in hemelsnaam ga doen!?
ik wil het graag zien, zoals het ooit ‘bedoelt’ is, zoals het hoort te zijn, maar zelfs dat is nu al niet meer helemaal te doen, maar beter dan over 5 of 10 jaar…
zucht… krijg kippevel als ik eraan denk, dat ik gewoon een treinticket op zak heb, die me naar lhasa gaat brengen…
is een keer wat anders dan een weekendretourtje lelystad
ja… en ikke heb een stel vage mensen ook punten gegeven en die hebben nu ook allemaal even veel groene blokken staan als ikke… nou ja
blijkbaar mag er geen verschil wezen ofzo…??
offff we hebben het zo bont gemaakt met ons allen dat het systeem het niet meer aankan!!
hahahah
alleen soms die twijvel kom de boel verstoren!!
