Beps ben het helemaal met je eens.
Toos idd weet precies hoe je je voelt, ook al heb je dan niet veel met je schoonmoeder (had ik ook niet) maar het is een heel dubbel gevoel…want jou hubs doet dan wel laconiek maar het is zijn moeder…en tja de sfeer, de onzekerheid die nekt je.
Zo is het ook Beps, mensen mogen zelf bijna niet meer gaan. Ze gooien alles in de strijd en of het beter is kun je je soms afvragen. Bij mn vader deden ze dat ook, de man was werkelijk op en kon niet meer. Soms mogen mensen niet meer op een waardige manier uit het leven stappen.
ja en dan die telefoon, vreselijk gewoon…ik heb weken er last van gehad, als mijn mobiel ging, sprong ik een meter de lucht in…
Toos ik weet niet of jou hubs nog broers en zusters heeft, maar anders een gesprek met de arts aanvragen in het ziekenhuis en je schoonmoeder van een A status naar een C status laten gaan…(mijn moeder toen ook)…dus geen reanimatie, geen levensrekkende behandelingen, geen bloed, maar wel pijnbestrijding…
@Viva: Daar zat ik aan te denken, maar kunnen kinderen dat ook aanvragen dan? Dat moeten de mensen toch zelf doen???
He gets…ik voel met hetzelfde als jij Toos…hoezo dejavu
Ja kinderen kunnen dat aangeven in het ziekenhuis…Bij de behandelend specialist.
Bij mijn moeder moest ik zelfs toestemming geven voor die andere status…daar kwam de neuroloog er zelf mee. Maar je kunt ook zelf als alle kinderen het er mee eens zijn die status laten wijzigen.
Wij hebben die situatie nog niet meegemaakt, beide schoonouders hebben dit op voorhand aangegeven! Maar wel goed, want je moet dat kunnen doen wat voor diegene die daar ligt het beste is. Dat heb ik toen wel aangegeven bij mn schoonvader. Toen werd gevraagd over aktief of passief ingrijpen. En mn schoonmoeder wist niet wat te doen. Mijn antwoord was toen: Wat zou pa willen… En dus wisten we hoe te handelen!!!
Ja dat terugvoelen ken ik. Ik heb dat best vaak in dit soort situaties. Bij ons was het rare op dat moment dat mn ouders en wij in dezelfde situatie zaten, zij met de moeder van mn vader en wij met hubbie zn vader…klopt niet…we waren veel te jong, en dus Pa ook…:tear:
Ik heb dat ook bij mijn vader aangegeven toen hij van IC naar medium care ging en hij hard achteruit ging. Wij noemen dat comfortbeleid, geen reanimatie, geen levensrekkende maatregels meer, eventuele medicijnen die de boel op gang houden afbouwen of stoppen
Toos dat klopt, comfortbehandeling…maar dat houd in dat ze met morfine beginnen…
status verandering…is wat anders…Dan blijft eigenlijk alles hetzelfde, maar als je schoonmoeder dan weer een ademstilstand krijgt, grijpen ze niet in, terwijl ze dat met een a status wel doen…
God wat klinkt dat allemaal hard, maar zo bedoel ik het niet hoor…
zo ik naar de lunch en dan naar huis, meld me weer.
hou je haaks meissie
Wij zijn idd toen gestopt!! En uiteindelijk is mijn schoonvader heel mooi gegaan!! We konden er vrede mee hebben(voor zover dan he! 64 jr is echt te jong en zeker om te overlijden aan alzheimer!)
@Viva: Klinkt niet hard, is gewoon hoe het is. En ik zeg altijd, als mensen vragen hoe ik dat met mn geloof combineer: We hoeven niet voor God te spelen, maar we hoeven Hem ZEKER niet in de weg te lopen!!!
Ik had net hub aan de telefoon en het is vannacht gewoon niet goed gegaan. Ze hebben de arts moeten bellen wat ze moesten doen met haar hartritme, was dus helemaal niet goed. Ze wilden haar vandaag van de beademing afhalen, maar dat gebeurt niet. Ze wordt weer volledig beademt, heeft net weer een stroomstoot gehad om het ritme te normaliseren en dat is nu redelijk gelukt. Nierfunctie is slecht en ze hopen dat dat beter wordt nu het hart minder onrustig is. Ze zeiden dat dit een forse achteruitgang is in vergelijking met gister. Hub heeft aangegeven een gesprek te willen met de arts. Zijn moeder heeft gisteren duidelijk tegen W. gezegd dat ze niet meer wil en tegen hub dat ze niet meer kan, ze wilde ze ook niet naar huis laten gaan.
@Viva: Soms moet je mensen loslaten en op een waardige manier laten gaan. Wij hebben dat bij mijn vader ook gedaan. Hij gaf duidelijk aan niet meer te willen en dat hij naar mn moeder toe wilde. Dat hebben wij en de arts gerespecteerd, dus infusen en sondevoeding eruit en zoals je zegt aan de morfine. Hub heeft ook zoiets nu, ze geeft aan niet meer te willen en hij wil niet dat ze tot in het oneindige door blijven gaan. Hij heeft gevraagd om een gesprek met de arts vandaag. Hub is tot nu toe vrij nuchter geweest, maar is toch wel aangeslagen door het slechte nieuws.
@Beps: Het is echt zooo moeilijk om te beslissen om te stoppen. Je wilt iemand niet kwijt en toch is het beter om los te laten. Ik heb lange tijd getwijfelt of ik wel de juiste beslissing had genomen en heb me ook lang schuldig gevoeld ondanks dat je weet dat er geen weg terug was. Mn broer en ik hadden afgesproken dat degene die er was en moest beslissen dat ook zou doen. We wisten van elkaar dat als er besloten moest worden om te stoppen we dat ook zouden doen. Het toeval was dat ik er 2 keer voor stond om te beslissen en je doet het ook, maar vraag niet wat het met je doet
@Viva: Hub is enig kind, dus hij is degene die moet beslissen
Toos : zit hier echt weer met kippevel. Was bij mijn vader hetzelfde als bij Viva, status door de kinderen laten veranderen na een gesprek met de neuroloog en gelukkig voor iedereen heeft het niet lang meer hoeven duren.
Wordt een heel moeilijk en zwaar gesprek voor je Hubs, wij zullen jullie in gedachten steunen en weten dat hij de juiste beslissing zal nemen. Heel heel veel sterkte nogmaals :kus:
Ik denk dat we zo langzamerhand allemaal wel dit gevoel kennen, en allemaal een btje verrot nu zijn! Ik ben er weer helemaal van de leg van…(al een paar dagen hoor Toos… Het triggerde bij mij het oude gevoel dus…)
@Raak: Bij jou het ongeveer net zo lang geleden als bij mijn vader. Je denkt dat je alles op een rijtje hebt, alles wel een plekje hebt gegeven. Dat is dus niet zo, tenminste bij mij niet. Er komt zoveel boven. Deze situatie is bijna een copie van 2 jaar geleden, 2 stappen vooruit, 4 terug. We hadden toen een weekendje weg naar antwerpen gehad voor ons 25 jarig huwelijk en zouden gaan toen mn vader net een week op IC lag, nu moet hub vrijdag voor zn werk naar berlijn voor een dag.
Ik ben echt blij dat jullie zo meeleven, ik weet wel we zijn er voor elkaar, maar toch doet het goed. Dussss een hele dikke :kus: voor jullie