Hier op Spitsbergen hebben we een grote droom: een lange tocht maken met de sneeuwscooter, dwars over Svalbard, midden in de winter.
We staan om zeven uur op. De afspraak is om negen uur.
Ik kijk naar buiten. En ik zie gierende wind en horizontale sneeuw. Het soort weer dat je plannen niet gewoon test, maar ze uitlacht.
Toch trekken we onze beste polar-kleding aan. Laag op laag op laag. En als we naar buiten lopen, voelen we ons net Michelin-poppetjes: dik ingepakt, koddig, maar ook vastbesloten.
Bij de touroperator blijkt dat we nog niet klaar zijn. We moeten een extra laag aan: een varmedress. En we krijgen enorme, warme laarzen. Zo ruim dat er lucht in zit. Die luchtlaag is geen luxe, maar isolatie.
En dan, ineens, zijn we pool-proof.
De tocht begint meteen intens. Snijdende wind. Sneeuw die in je gezicht slaat. Het zicht is beperkt tot een paar vage contouren.
Maar de adrenaline gaat door het bloed. Dit is Svalbard: ongenadig koud, woest en prachtig.
Na een uur rijden wordt het weer alleen maar erger. Stormachtige wind. Kou die alles opeist.
Als je een klein traantje laat, bevriest het meteen in je ooghoek. Niets is veilig voor deze temperatuur. Niet je wimpers, niet je adem, niet je concentratie.
En dan gebeurt het. Eén van de sneeuwscooters raakt een ingevroren ijsschots en slaat om.
Gelukkig blijft iedereen ongedeerd. Maar het is een klap terug naar de realiteit: dit landschap vergeeft niets.
De gidsen overleggen met het hoofdkantoor. En het besluit komt snel: alle tochten worden gecanceld. Het weer gaat nog verder aantrekken.
Veiligheid gaat voor alles. Altijd.
We nemen een korte pauze en maken ons op voor de terugreis.
En dan, in de verte - door de sneeuwbui heen - zien we rendieren. Rustig, koppig, op zoek naar voedsel. Wat een ongelofelijk aanpassingsvermogen in dit onvergeeflijke klimaat.
Ik verwacht elk moment een ijsbeer te zien. Alles in deze stilte voelt als de Noordpool.
De terugreis is heftig. Maar dan, langzaam, verschijnen de eerste huizen van Longyearbyen. En pas dan voel ik hoe gespannen ik eigenlijk was.
Binnen volgt de evaluatie. De gidsen wijzen op de kaart waar we gereden hebben en vooral: waarom we echt niet verder konden.
En dan horen we het: we krijgen het volledige bedrag terug. Zeshonderd euro. Full refund.
En we kijken elkaar aan, een beetje verbaasd. Want wat we meemaakten was allesbehalve “niets”.
We hebben een van de meest bijzondere, barre tochten van ons leven gereden en zijn veilig terug.
Een avontuur op Svalbard. Korter dan gepland. Maar precies heftig genoeg om nooit te vergeten.
Kom je er zelf ook vaak?
